Tame Impala – Currents – 2015

Currents_artwork_(Tame_Impala_album)

9.5

.

یزدان محمدجانی: دو آلبوم نخست تیم ایمپالای استرالیایی Innerspeaker و Lonerism دو آلبوم درخشان این روزهای دنیای موسیقی جدی محسوب می شوند. دو آلبومی که از «انفصال» و «انزوا» از اجتماع گفتند. در آلبوم سوم و جدید پارکر به سراغ «جدایی» می رود. او به چرخه زندگی (اجتماع) بازگشته و در آن چرخه با «جدایی» مواجه شده است. بارزترین نمونه این «جدایی» نسخه رمانتیک آن است. تفسیر بسیاری از منتقدین از این آلبوم یک جدایی رمانتیک است اما نه از زاویه دید کسی که شکست عشقی را تجربه کرده و در موضع ضعف ایستاده است، بلکه از موضع کسی که رابطه را خاتمه داده است و در موضع قدرت قرار دارد. این انفصال و جدایی را می توان در سبک گروه نیز مشاهده کرد: جدایی از گیتار، شیفت محسوس به سمت سینث. این آلبوم چنان بالغ است که می توان آن را بهترین آلبوم تیم ایمپالا دانست در حالی که مسیر این آلبوم با دو آلبوم قبلی کاملا متفاوت است. مثل دو آلبوم پیشین، آلبوم سوم نیز تماما توسط مغز متفکر گروه، کوین پاکر، نوشته، ضبط، اجرا و تولید شد. میکس آلبوم نیز توسط پارکر انجام شد و برای اولین بار تمام سازها در هنگام ضبط توسط خود پارکر نواخته و ضبط شدند.

.

این آلبوم زمانی نوشته شد که پارکر پس از مصرف مجیک ماشروم، در یک سفر سایکدلیک به سر می برده است. بنابراین به راحتی می توان سایکدلیک بودن تمام عیار آن را درک کرد اما از زاویه ای کاملا عجیب و متفاوت. انگار این عجیب بودن ناشی از اندوه است تا مجیک ماشروم. «Let It Happen» نخستین قطعه این آلبوم به سرعت تغییرات در صدای تیم ایمپالا را نشان می دهد، حضور موسیقی رقصی طرفداران این گروه را شوکه می کند. بلافاصله از خود می پرسید «این تغییر خوب بود یا نه؟» و بلافاصله جواب می گیرید: «صد در صد خوب». لاین های درامز و افکت های خروجی آن بی نظیرند و نمونه بارز آن ها نیز قطعه اول است. لایه های متعدد سینث تحسین برانگیزند و وجه غالب این آلبوم محسوب می شوند. وکال نیز با افکت های خود حال و هوای دهه های قبل را به گونه ای کاملا جدید زنده می کند. تلاش استادانه و وسواسی پارکر برای خلق اثری کم نقص و کامل گرچه به قول خود او زجرآور بوده اما در نهایت او ایده های خود را در سفری سایکدلیک در حال گوش دادن به Bee Gees بوده تکمیل نمود و در پروسه ضبط آلبوم از آن ها رهایی پیدا کرد. نتیجه آلبومی کمال گرا و کم نقص است که می توان مفهوم کلی آن را «انتقال» نیز دانست. انتقال از دنیای ذهنی شماره یک به دنیای ذهنی شماره دو. دنیای مالیخولیایی اما زیبا. از نئو سایکدلیک به دیسکو سینث پاپ. این انتقال را می توان در عناوین قطعات و حتی نام آلبوم نیز درک کرد: Let It Happen، Yes, I’m Changing، Eventually، Past Life، New Person, Same Old Mistake، Love/Paranoia و Reality In Motion. عناصر آر اند بی، دیسکو و سینث پاپ در نهایت موجودی کاملا سایکدلیک به شنونده ارائه می دهند. تجربه فضانوردی پاکر در تنهایی رخ می دهد. بنابراین آلبوم از این دید می تواند قابل درک توسط تک تک مخاطبان خود باشد. تمام قطعات این آلبوم عضوی از یک مجموعه خالص از خیال و وهمند.

.

این سفر صوتی و تصویری با وجود داشتن جزئیات زیاد و لاین های پیچیده و انبوه، هیچ گاه شنونده را درگیر جزئیات نمی کند و شنونده نمی داند به کدام سو می رود ولی پس از اتمام آلبوم مطمئنا خود را در فضایی متفاوت می یابد و در طی تجربه این آلبوم نیز پارکر با مهارت، استعداد و نبوغ خود «انتقال» را به خلاقانه ترین شکل نمایش می دهد. از دید فنی نیز پیشرفت بسیار محسوسی در میکس، آهنگسازی، وکال و تولید دیده می شود. می توان در اکثر موارد سطح کار را نزدیک به کمال دید. پارکر پس از شنیدن Bee Gees حجم زیادی از احساس را تجربه کرده و به موقرترین شکل ممکن آن را به شنونده اهدا می کند حتی بدون این که بخواهد خود را نشان دهد. مطمئنا این آلبوم بیشترین لذت را پس از بارها و بارها تجربه شنیداری به شنونده منتقل می کند که برای شنونده عجیب یا خوشحال کننده است. مفاهیم «جدایی» و «انتقال» به خوبی در کاور آرت آلبوم نیز مشخصند. کافیست حقیقت جدید تیم ایمپالا را باور کنید، آن گاه با حجم زیادی از عشق مواجه خواهید شد.

.

 

 

Advertisements