PMEZ’s The Best Albums of 2014 Part 4

Main Cover

عکس از یزدان محمدجانی

.

یزدان محمدجانی

انتخاب بهترین آلبوم های سال یک رسم است در بین دوست داران موسیقی. نه حکم است نه حقیقت. نمایانگر تفاوت سلایق است و به همین دلیل جذاب. پست بهترین های امسال با سال گذشته تفاوت دارد و کمی شبیه رویه سابق است. در 5 پست تعداد 20 آلبوم به عنوان بهترین آلبوم های سال 2014 از دید مجله موسیقی سایکدلیا معرفی می شوند. در انتهای هر پست تعداد 9 قطعه یا سینگل به عنوان بهترین قطعات سال 2014 معرفی می شوند. مشاهده بخش نخست: شماره های 17 تا 20. مشاهده بخش دوم: شماره های 13 تا 16. مشاهده بخش سوم: شماره های 9 تا 12. همانطور که شاید بدانید این آلبوم ها+آلبوم های انتخاب شده توسط خوانندگان و همراهان مجله یعنی خود شما در گروه فیسبوک و خود بلاگ+آلبوم های منتخب سایت های معتبر نقد موسیقی در قالب یک پکیج شامل 4 عدد DVD به قیمتی نازل به عنوان اولین یادگاری فیزیکی بلاگ به فروش می رسد. برای مشاهده جزئیات و نحوه خرید:

.

فروش مجموعه بهترین آلبوم های سال 2014

.

.

folder

8

Damien Rice – My Favourite Faded Fantasy

دیمن رایس موزیسین محبوب و شناخته شده ای است. هشت سال پس از انتشار آلبوم 9 رایس ایرلندی آلبوم جدید خود را منتشر کرده است. در این هشت سال اتفاقات بی شماری افتاده اند که به طور خلاصه می توان گفت رایس درگیر پاره ای از اختلالات روحی بوده و در این مدت در حال مبارزه و بازسازی وضعیت روحی و روانی اش بوده است. شنیدن قطعات جدید این مرد میانسال علاوه بر اینکه چندین نیاز روح شنونده را برطرف می کند (نیاز به شنیدن قطعات جدید رایس و نیاز به شنیدن صدای آرامش بخش او) تفاوت هایی با دو آلبوم پیشین دارد. شاید این آلبوم ماندگارترین و بهترین آلبوم رایس تاکنون نباشد اما دو عنصر در موسیقی جدید موج می زند. یکم آزادی قطعات. قطعات در جهت های مناسبی رشد می کنند و شنونده هیچ گاه تصور نمی کند که ای کاش آهنگ ادامه پیدا می کرد و تمام نمی شد. در واقع درجه آزادی قطعات آلبوم بیشتر از کارهای پیشین است. اتفاقات خوبی در هر قطعه می افتد و شنونده احساس نمی کند که پتانسیل این قطعه بیشتر از این بوده و از آن استفاده نشده است. دومین نکته آلبوم جدید را می توان پختگی مشهود ترانه نویسی دیمن رایس دانست. شیوه روایت دیمن رایس به گونه ای است که شنونده را در ذهن خود به گوشه ای می برد که احساسی ترین و تاریک ترین نقطه ذهنش نیز محسوب می شود. ریک رابین تهیه کننده مشهور موسیقی در تهیه این آلبوم با رایس همکاری کرده است که نتیجه آن یک چمبر فولک/پاپ تاریک و زیباست.

.

cover

7

A Winged Victory For The Sullen – Atomos

دومین آلبوم پروژه دو نفره A Winged Victory for the Sullen سه سال پس از آلبوم اول منتشر شد. تولدA Winged Victory for the Sullen به ملاقات Dustin O’Halloran و Adam Wiltzie باز می گردد. سال 2007، تور ایتالیا Adam Wiltzie به همراه Sparklehorse در تور اروپا. در پشت صحنه صحبت هایی بین این دو شکل می گیرد که منجر به حیات AWVFTS می شود. موسیقی آلبوم جدید را می توان تلفیقی از امبینت، مادرن کلسیکال و دران دانست با فرمی پُست مینیمال. وام گرفته از مکتب برایان انو، با سازبندی ارکسترال. جالب است بدانید این آلبوم موسیقی متن یک پرفورمنس رقص است و در آلمان، بلژیک و ایسلند ضبط شده است. فضاسازی امبینتی آلبوم با سازهایی چون ویالن، ویالن سل و ویولا پیش می رود و وقتی به پیانوی Dustin O’Halloran برخورد می کند جهانی بدیع و کاملا زیبا خلق می کند که شنونده خود را در آن (یا در حال سقوط در آن) می یابد و آن دنیا چیزی نیست جز A Winged Victory for the Sullen. می توان در این دنیا ذوب شدن فضاسازی های مختلف را با سازهای ارکسترال غمگین و پیانو ای تند و تلخ در یک تُن آسمانی و خاطره انگیز مشاهده کرد. موسیقی این آلبوم همچون یک رقص باله منسجم است و بسیار بسیار پخته تر و تکامل یافته تر از آلبوم پیشین. این آلبوم از آن دسته از آلبوم هایی است که شنونده باید بارها از ابتدا تا انتها، به طور کامل آن را تجربه کند تا بتواند به دنیای خلق شده و بدیع A Winged Victory for the Sullen راه یابد.

.

folder2

6

Darkspace – Dark Space III I

درباره آلبوم اخیر و فوق العاده قوی گروه اتمسفریک امبینت بلک متال سوئیسی Darkspcae پیشتر اینــــجا نوشته بودم:

«آلبوم از سه قطعه تشکیل شده استDark 4.18 با زمانی بیش از 27 دقیقه، Dark 4.19 با زمانی بیش از 18 دقیقه و Dark 4.20 با زمانی نزدیک به 19 دقیقه. بیشترین انتظار برای انتشار آلبومی از Darkspace در نهایت به آلبومی ختم می شود با زمینه اصلی بلک متال، یعنی پارت های سرعتی درامز و پدال های ممتد کوبشی، ریف های سرعتی و یکنواخت گیتار الکتریک، وکال جیغ مانند، ضبط lo-fi و ساختارهای غیر متعارف آهنگ سازی، اما با ساختار و فضاسازی کاملا متفاوت که انباشته است از لایه های مختلف کیبورد که حس یه الکترو دارک تخیلی و گاها ترسناک را به راحتی به شنونده القا می کند. این انتقال حس وقتی به کمال می رسد که خود را در بین انبوهی از سمپل صداهای تاریک از طبیعت تنها می یابید. صداهایی که انگار همان تابش های زمینه کیهان و یا انگار صدای اصلی سیاهچاله ها هستند. شنیدن صدای سنگین نفس، زنگوله های یک گله گوسفند و قطرات آب فضای راکد بلک متال پس زمینه را چنان خلاقانه به پیش می برند که ناگهان به خود می آیید و متوجه می شوید شما در یک سفر نیم ساعته صوتی با این گروه همراه بوده اید. مولفه های اصلی موسیقی این گروه را می توان این گونه بیان کرد: بلک متال+دارک امبینت اما گاهی موسیقی گروه به ریشه بلک متال خود یعنی هوی متال باز می گردد و هیچ وقت دچار یک رخوت در قعر نمی شود. این موسیقی از لحاظ دیداری تاریک است، از لحاظ مکانی عمیق و از لحاظ مختصاتی فضایی. این آلبوم پخته ترین و سرراست ترین آلبوم گروه است و دلیل آن تغییر نگرش گروه در موسیقی نیست، دلیل آن را می بایست در پختگی گروه در اجرای ایده های ذهنی شان یافت. آنها در فرم و اجرا قوی تر ظاهر شده اند و راحت تر جان کلام را به شنونده انتقال می دهند. عنصر «وحشت» یکی از عناصر بارز این آلبوم است که در هر سه قطعه طولانی آلبوم خودنمایی می کند. چه در مواقعی که دارک امبینت برجسته است و چه در زمانی که ملودی های عجیب و غریب خود را تحمیل می کنند. موسیقی این آلبوم را یک انتقال به سوی انزوا در خلا می دانم. شنونده در خلا خود ساخته کاملا فرو می رود و همچنان که حس می کند خلا را پر کرده است، یک حس انزوای وحشی به سویش حمله ور می شود و حس «در خلا بودن» را زنده نگه می دارد. حس قطع هر گونه ارتباط با دنیاهای مادی و مجرد. از آن جایی که به پارت های اتمسفریک و امبینت آلبوم خیلی بیشتر از پارت های بلک متال آن علاقه دارم و معتقدم کار آنها در این فضاسازی خیلی خیلی قوی تر از قسمت بلک متال کارشان است، امیدوارم در آینده روند حرکت گروه به سمت تمرکز بر روی دارک امبینت متحیر کننده شان باشد تا بلک متال تا حدودی تکراری.»

.

Cover2

5

Jakob – Sines

درباره آلبوم آخر گروه پست راک نیوزلندی جیکوب اینـــجا نوشته بودم:

«موسیقی جیکوب شباهت زیادی به موسیقی موگوای دارد. ریف های سرعتی گیتار، امبینت تاریک، خلسه های ناگهانی، درامز وحشی و بیس لاین های باشکوه در عین هیجان انگیز بودن، تسکین دهنده نیز هستند. موسیقی جیکوب به مانند موسیقی موگوای سینماتیک است. می توان چشم ها را بست و گم شد. داینامیک چند بعدی موسیقی جیکوب برخی اوقات به مانند موسیقی همه جانبه سیگوروس به طور سینوسی شنونده را به بالا و پایین پرت می کند، گاهی همچون پست-راک روسی سرد، تیز و تاریک می شود و گاهی شلوغ، خشن، سنگین و پر زرق و برق چون موگوای. هر قطعه نمایشگاه باشکوه یک ساز است. فضای تصویری موسیقی جیکوب را می توان با فضای تصویری موسیقی گروه های دیس ویل دیستروی یو و راشن سرکلز نیز مقایسه کرد. آن ها قطعاتی بی کلام خلق می کنند و با آن ها طولانی ترین مکالمات را با مخاطبشان برقرار می کنند. هر چه تخیلتان قوی تر و وسیع تر باشد از جیکوب لذت بیشتری خواهید برد. آلبوم جدید این گروه سه نفره خلاق نیوزلندی شامل هفت قطعه است، تر و تمیز و جمع و جور. نه تعداد قطعات زیاد است و نه زمان آن ها طولانی است. پس به هیچ وجه شنیدن این آلبوم خسته تان نمی کند. به راحتی می توان گفت خستگی هشت سال انتظار برای شنیدن آلبومی جدید از جیکوب (که شایعه شده بود که دیگر آلبومی منتشر نخواهند کرد) با این انتشار این آلبوم از ذهن طرفداران این گروه پاک می شود. یکی از مباحث جالبی که گاهی به عنوان پیش درآمد بحث جامعه شناسی هنر مطرح می شود ارتباط فاکتورهای جغرافیایی و محصول نهایی است. در این مورد خاص، معتقدم محصول نهایی جیکوب همچون دیگر گروه های پست-راک که از کشورهایی برخاسته اند که به اقیانوس یا دریا متصلند، ارتباطی کامل با محل زندگی و طبیعت خاص زادگاهشان دارد. حس آرامش، حس خشونت، حس سرما و حس تاریکی را می توان در دریا و اقیانوس دید. این دقیقا فاکتورهای مشترک موسیقی گروه هایی است چون جیکوب که از نزدیک این احساسات را از دریا یا اقیانوس دریافت کرده اند. هفت قطعه آلبوم جدید دو نکته اساسی را به ذهن شنونده متبادر می کنند: یک. جیکوب همچنان گروهی متعادل است و بالا و پایین زیادی ندارد. آن ها معمولا در فرمی خوب ظاهر می شوند و آلبوم جدید نیز در همین راستا حرکت می کند. دو. فضاسازی آلبوم جدید ترکیبی است از کارهای خوب گذشته و چند کار و فضاسازی نو. به طوری که می توان ادعا کرد در این آلبوم قطعاتی وجود دارند که بهترین و قوی ترین ترانه نویسی جیکوب تاکنون محسوب می شوند. به عنوان مثال قطعه Emergent که نمونه آن را نمی توانید در آلبوم های پیشین پیدا کنید که بی شک یکی از زیباترین قطعات جیکوب تاکنون است. استایل جدیدی که شنونده را وادار می کند منتظر کارهای پیشین نباشد. این زیبایی و بدیع بودن توامان خوشحال کننده است. نام قطعات پس از تجربه شنیداری آن ها نیز می تواند جالب و شگفت انگیز باشد چرا که اکثر عناوین یک کلمه ای هستند و بهترین توصیف برای فضای کلی آن ها به عنوان مثال قطعهDarkness. تنظیم ارکسترال برخی قطعات مانند Harmonia وقتی با پررنگ شدن خشونت آمیخته می شود در نهایت پارادوکسی میهج را به شنونده عرضه می کند. خلاصه کلام، طرفداران پست-راک و جیکوب پیش روی خود آلبومی تر و تمیز، شامل عناصر جدید و در عین حال تاثیرگذار و زیبا، آرامش بخش و هیجان انگیز دارند که در این برهوت پست-راک خوب می تواند هدیه ای ماندگار محسوب شود.»

.

.

The Best Songs Of 2014

 .

36 – Dream Tempest [Ambient]

A Winged Victory For The Sullen – Atomos VIII [Modern classical]

Caribou – Silver [Deep House/Electronic]

Crippled Black Phoenix – Let’s Have An Apocalypse Now! [Progressive/Post Rock]

Damien Rice – My Favourite Faded Fantasy [Chamber Folk]

Darkspace – Dark 4.18 [Ambient/Black Metal]

Der Blaue Reiter  – Anthem For Doomed Youth [Dark Neo Classical]

Eno • Hyde  – Lilac [Electronic]

Jakob – Resolve [Post-Rock]

.

.

Advertisements