PMEZ’s The Best Albums of 2014 Part 2

textgram_1420756911

عکس از یزدان محمدجانی

.

یزدان محمدجانی

انتخاب بهترین آلبوم های سال یک رسم است در بین دوست داران موسیقی. نه حکم است نه حقیقت. نمایانگر تفاوت سلایق است و به همین دلیل جذاب. پست بهترین های امسال با سال گذشته تفاوت دارد و کمی شبیه رویه سابق است. در 5 پست تعداد 20 آلبوم به عنوان بهترین آلبوم های سال 2014 از دید مجله موسیقی سایکدلیا معرفی می شوند. در انتهای هر پست تعداد 9 قطعه یا سینگل به عنوان بهترین قطعات سال 2014 معرفی می شوند. مشاهده بخش نخست: شماره های 17 تا 20. همانطور که شاید بدانید این آلبوم ها+آلبوم های انتخاب شده توسط خوانندگان و همراهان مجله یعنی خود شما در گروه فیسبوک و خود بلاگ+آلبوم های منتخب سایت های معتبر نقد موسیقی در قالب یک پکیج شامل 4 عدد DVD به قیمتی نازل به عنوان اولین یادگاری فیزیکی بلاگ به فروش می رسد. برای مشاهده جزئیات و نحوه خرید:

.

فروش مجموعه بهترین آلبوم های سال 2014

.

.

loscil

16

Loscil – Sea Island

راجع به گروه ایندی راک کانادایی Destroyer در گذشته صحبت کرده ام: ایـــنجا. فضای ذهنی موزیسین های کانادایی مانند فضای ذهنی هنرمندان بریتانیایی یا آلمانی کاملا بی نظیر و بدیع است. کانادایی ها موسیقی خط خطی، خراب و سردی دارند. حال فرض کنید درامر سابق این گروه ایندی راک عجیب و غریب، بیش از 15 سال پیش پروژه ای انفرادی را در فضای امبینت، امبینت تکنو و دران آغاز کرده است که از آن دست موسیقی هایی است که حتما باید با هدفون تجربه شود. بهینه ترین تجربه شنیداری این آلبوم زمانی اتفاق می افتد در قطاری نشسته اید، به آرامی مسیر را طی می کنید، این آلبوم را می شنوید و به سقف شیشه ای بالای سرتان نگاه می کنید: عناصر سینماتیک این آلبوم مکمل ستاره هایی خواهند بود که یک به یک از زاویه دیدتان می گذرند. قطعات این آلبوم امبینت های تک لایه، تکراری و خسته کننده نیستند و مدام در حال تغییر و تحولند. سیر تکامل ایده و صدا را حس می کنید. به همین دلیل طولانی بودن زمان قطعات این آلبوم را متوجه نمی شوید و حتی ممکن است از خود با تعجب بپرسید: من هشت دقیقه در حال شنیدن این قطعه ام؟ انگار دو دقیقه بوده و گذر زمان را حس نکرده اید. این آلبوم به سفری دریایی و دراماتیک تشبیه شده است که پس از پشت سر گذاشتن طوفان، خاطرات آرامش بخش خشکی و روزهای دور از طوفان به حسی نوستالژیک تبدیل می شوند. لحظاتی سراسر دوست داشتنی در این آلبوم انتظار تخیل شما را می کشند.

.

KSCOPE284-600

15

Gazpacho – Demon

تاکنون از نروژی هایی که نام یک سوپ اسپانیایی (Gazpacho) را بر گروه خود گذاشته اند کم نگفته ام: نوشتاری بر آلبوم March of Ghosts و نوشتاری بر آلبوم Missa Atropos. دو نکته بارز در موسیقی Gazpacho وجود دارد. یکم: تلفیق بسیار عجیب و جذاب انواع سبک های موسیقی و به تبع استفاده از طیف وسیعی از سازهای مختلف. از زهی تا کوبه ای و بادی و متعلق به نقاط مختلف دنیا. دوم شیوه داستان سرایی در موسیقی. آن ها داستانی خاص را در قالب یک آلبوم موسیقی و با استفاده از سازهای مختلف برای شنونده تعریف می کنند. بنابراین آلبوم داستان، هدف و مفهومی خاص را دنبال می کند و تمام قطعات این داستان را با بیان جزئیات تشریح می کنند. بنابراین آلبوم های این گروه، به خصوص آلبوم های اخیر، آلبوم های مفهومی محسوب می شوند. اما دیمن. آشنا آغاز می شود. سمفونیک و با فضایی طوفانی. گاهی پراگرسیو می شود. گاهی پیانو به تنهایی بر روی صحنه می رقصد. گاهی سمپل صدای اُپرا فضاسازی کامل را بر عهده می گیرد. گاهی امبینت چیره می شود و گاهی فولک اروپایی همه چیز را تغییر می دهد. شنیدن صدای ویالن در این رژه سازهای مختلف نیز عجیب نمی نماید. نمی توان حرکت بعدی آن ها را حدس زد. آن ها راه را برای خلاقیت باز گذاشته اند. به طور خلاصه می توانم بگویم شیوه داستان سرایی آن ها و فضاسازی به شدت قوی و سینماتیکشان باعث می شود شنیدن این آلبوم شبیه تجربه یک تئاتر موزیکال یا نمایشی اروپایی و قدیمی است تا تجربه شنیدن یک آلبوم موسیقی و اینکه پراگرسیو راک دم دستی ترین عنوان برای توصیف جنس موسیقی این گروه خوب نروژی است.

.

url

14

The Pineapple Thief – Magnolia

دهمین آلبوم استودیویی گروه آلترنتیو/پراگرسیو راک بریتانیایی The Pineapple Thief بهترین آلبوم پنج، شش سال اخیر آنهاست. تلفیق آلترنتیو راک بریتانیایی (تحت تاثیر گروه هایی چون ریدیوهد و میوز) و پراگرسیو راک این بار سرگرم کننده تر و هوشمندانه تر از دو آلبوم پیشین است. نمی دانم چرا اما همیشه احساس می کنم موسیقی TPT چیزی کم دارد، ناقص است و در آینده کامل می شود. این حس همچنان وجود دارد و با شنیدن این آلبوم نیز این حس برطرف نشده است اما نسبت به دو آلبوم قبلی کم نقص تر است. همچون نسخه ای جدید از یک نرم افزار که مشکلات نسخه های متوسط قبلی را تاحدودی برطرف کرده است اما باز باب میلتان نیست. هم از گرایش پراگرسیو در آن می توان دید و شنید و هم از گرایش های آکوستیک و ارکسترال. شیوه خواندن و جنس صدای بروس سورد نیز در این آلبوم عمیق تر و تاریک تر از آلبوم های گذشته است. مقابله وکال بروس سورد با گیتار الکتریک و گیتار بیس خوب از آب در آمده است. نقاط اوج و فرود، برک ها و تغییر مسیرها در جای مناسب و زمان مناسب قرار دارند. بلافاصله پس از شنیدن قطعات این آلبوم این نکته در مقایسه با آلبوم های پیشین مشخص می شود. آلبوم خوب شروع می شود، خوب پیش می رود، درست و به جا بالا و پایین می شود و با یک سولوی ترومپت تمام می شود. نمی توان این آلبوم را شاهکار دانست، نمی توان آن را بهترین اثر گروه تا امروز دانست و حتی نمی توان آن را بی نقص دانست اما مطمئنا می توان آن را یکی از بهترین آلبوم منتشر شده در سال 2014 دانست.

.

Arbeitslosequoto

13

Kiasmos – Kiasmos

نام ایسلند در سال های اخیر به گوش بسیاری از علاقه مندان موسیقی آشناست. سیگوروس و بیورک طلایه داران موسیقی مدرن ایسلند باعث شدند ایسلند برای اهالی موسیقی قطبی جدید محسوب شود. پس از آن ها گروه های زیادی از ایسلند به دنیا معرفی شدند. از امبینت گرفته تا پست هاردکور. اما در این میان برخی از اسامی برجسته و ماندگار شدند. اولافور آرنالدز یکی از همین اسامی بود. موزیسین جوان ایسلندی پس از انتشار کارهای انفرادی خوبی که بر پایه مادرن کلسیکال با سبک های چون پست راک، الکترونیک و امبینت تلفیق می شدند، با موزیسین های خوش ذوق و با استعدادی چون نیلز فرام آلمانی نیز همکاری کرد. اما همکاری وی با Janus Rasmussen از زمانی شروع شد که او به عنوان مهندس صدا در پروژه Bloodgroup فعالیت می کرد. این همکاری بعدها به شکلی دیگر در پروژه ای دونفره با نام Kiasmos ادامه پیدا کرد. موسیقی Kiasmos بیش از هر سبکی به موسیقی تکنو تنه می زند. تجربه ای جدید که در آن آرنالدز را در فرمی نو می بینیم. مینیمال تکنوی سرراست Kiasmos با پیانو (عنصر اصلی موسیقی مادرن کلسیکال) باشکوه می شود. نقاط اوج قطعات این آلبوم را می توان نقاط پیک مینیمال تکنو و مادرن کلسیکال توامانش دانست. به نظر دست هر دو موزیسین در این پروژه نسبت به دیگر پروژه هایشان بازتر است و آن ها مسیرهای جدیدی را با این پروژه سمعی تجربه می کنند. مینیمال تکنوی تجربی Kiasmos در اولین قدم خود به عنوان اولین آلبوم استودیویی می تواند برای مودهای مختلف خاطره سازی کند و شنونده را قانع می سازد که آلبوم بعدی می تواند چیزی کاملا متفاوت باشد.

.

.

The Best Songs Of 2014

.

Androcell – Under The Sun [Psybient]

Angus & Julia Stone – Main Street [Indie Folk]

Archive – Axiom [Electronic, Trip Hop]

Gazpacho – Death Room [Art/Prog Rock]

Jon Hopkins – Immunity (with King Creosote) [Ambient]

Jonny Greenwood – Adrian Prussia [Electronic]

Kiasmos – Burnt [Ambient Techno]

Loscil – Iona [Drone, Ambient]

The Pineapple Thief – Alone At Sea [Progressive Rock]

.

.

Advertisements