Swans – To Be Kind – 2014

bea50828

9.8

 

یزدان محمدجانی: از پیشگامان راک تجربی بودن و همواره حرکت رو به جلو داشتن و ایستادن بر قله موسیقی راک تجربی پس از بیش از 30 سال آسان نیست، کمیاب است، اجازه دهید بگویم نادر است. همانطور که پیشتر نوشته بودم : ««قوها» پس از انتشار آلبوم فوق العاده The Seer (این آلبوم عنوان بهترین آلبوم سال 2012 بلاگ را به خود اختصاص داده بود: اینجا بیشتر بخوانید) در سال 2012 و سپس انتشار آلبوم لایو Not Here/Not Now خبر از انتشار آلبومی جدید دادند. آلبوم جدید «To Be Kind / مهربان بودن» نام دارد و کمتر از دو ماه دیگر از طریق کمپانی شخصی مایکل جرا (Young God) و کمپانی بریتانیایی میوت (Mute) در آمریکای شمالی و سایر نقاط جهان منتشر خواهد شد.» این آلبوم کمتر از دو هفته پیش منتشر شد و یکی از بهترین آلبوم های سال 2014 را به طرفداران موسیقی هدیه داد. در این آلبوم همانطور که پیشتر نوشته بودم هنرمندان میهمانی نیز به مانند گذشته حضور دارند: 1. Al Spx خواننده کانادایی گروه Cold Specks که سابقه همکاری با موزیسین هایی چون پی جی هاروی، تام ویتس و موبی را در کارنامه دارد و در سال 2012 قراردادی با کمپانی میوت امضا می کند که «به نظر» مجرای آشنایی اش با جرا نیز محسوب می شود. صدای Al را در قطعه Bring The Sun خواهیم شنید. 2. Little Annie بانوی هنرمند زاده نیویورک که در قطعه Some Things We Do صدایش را خواهیم شنید. اشاره به این نکته خالی از لطف نیست که ایشان علاوه بر موسیقی در دیگر زمینه های هنری نیز مانند نقاشی، بازیگری، شعر، نویسندگی و پرفورمنس فعالیت دارند. 3. Bill Rieflin موزیسین آمریکایی که نامش را بدلیل همکاری های متعددش با موزیسین ها و گروه های مطرح بارها شنیده ایم: آر ای ام، ناین اینچ نیلز و کینگ کریمزن از جمله گروه هایی هستند که بیل سابقه همکاری با آنها را داشته است. در این آلبوم وی با نوازدگی درامز، سینتی سایزر، پیانو و گیتار الکتریک حضور دارد. 4. St. Vincent بانوی هنرمند جوان آمریکایی که با تازگی آلبوم استودیویی جدید خود را منتشر کرده است و در آلبوم جدید «قوها» به عنوان خواننده میهمان حضور دارد. ایشان سابقه همکاری با موزیسین ها و گروه های ایندی، باروک و فولکی چون سوفیان استیونس، نشنال و بون ایور را دارند.

آلبوم با قطعه Screen Shot آغاز می شود. شیوه مینیمال گونه مایکل جرا در خواندن در معنا و مفهوم بغایت وحشی و بی رحم است. مقدمه ای آرام است بر طوفانی تاریک. سازها یک به یک وارد صحنه می شوند. به مانند ورود تک به تک و منظم بازیگران یک نمایش تئاتر. وقتی همه بازیگران وارد صحنه شدند صدای مایکل جرا همچون بازیگر نقش اول وارد صحنه شده و تسلط نمایش را در دست می گیرد. افتان و خیزان است چون یک نمودار مثلثاتی با دامنه بلند. نقطه پیک این نمودارکه در ادامه به قطعه بعدی متصل می شود، نویز انتهایی قطعه و رجز خوانی تمام عناصر نمایش است.

Love now

جاست اِ لیتل بوی ترسناک است. ترسی که این قطعه، به خصوص بخاطر صدای جرا و صداهای پس زمینه، القا می کند همچون ترس پس زمینه فیلم های دیوید لینچ سورئال است. آرام آرام، منطقی و حساب شده پیش می رود و فیلمی کاملا سورئال را به ذهن شنونده تحمیل می کند. این قطعه نمونه بارزی از آن ویژگی بارز موسیقی سوانز است که به وسیله آن درجه سینماتیک بودن یک اثر موسیقایی را تا سطح یک پکیج کامل روحی روانی شامل صدا، تصویر و ایدئولوژی ارتقا می دهد. خنده های شرورانه بین صدای جرا این قطعه را به موسیقی متن انتهای دنیا تبدیل می کند. این قطعه ترکیبی است از موسیقی دران و نسخه احتمالی پست راک. با این قطعه میتوان گفته پست راک یک مرحله جهش را به خود می بیند و شاید این بار بتوان آنرا پست پست راک نامید.

I need love

اِ لیتل گاد این مای هندز در معنا به شدت ایهام دارد و در فرم به شدت یادآور کارهای آکیرا یامائوکا در سری پروژه های سایلنت هیل می باشد. مرموز بهترین صفت برای توصیف کلی ترین حس دریافتی از این قطعه است. این قطعه که تاثیرات بلوز راک را می توان در آن به راحتی مشاهده کرد قطعه ای باشکوه است که با نویز ادامه می یابد و کمی به سینث راک تنه میزند و تجلی کمرنگی است از کمال.

Oh universe: you stink of love

Forever hateful, forever beautiful

Oh shit and blood! Forever love, love, love

طولانی ترین قطعه آلبوم با کمی بیش از 34 دقیقه زمانBring the Sun» / «Toussaint L’Ouverture نام دارد و یادآور طولانی ترین قطعه آلبوم قبلی یعنی The Seer است. مجموعه ای از دیستورشن که به خطرناک ترین و تاریک ترین قطعه آلبوم بدل می شود. شاید بتوان فضاسازی این قطعه را به فضاسازی قطعه A Saucerful of Secrets پینک فلوید تشبیه کرد. تعریفی نوین است از عمق در فضاسازی و تصویرسازی. منفجر کننده مغز. دلیلی قاطع بر پیشرو بودن موسیقی سوانز. دلیلی قاطع بر اتمام دوران پست راک. تاریک و غم انگیز همچون موسیقی متن یک پرفورمنس. با عظمت همچون یک ارکستر. بی رحم همچون یک شیطان مجسم.

Love of God

Love is blood

Blood is love

اما Some Things We Do با همکاری Julia Kent و Little Annie کاملا مرموز پس از طوفان طولانی قطعه قبل شروع می شود. انگار جنگی به تازگی تمام شده است و دوربین در میدان جنگ بین خرابه ها و اجساد می چرخد. نئو فولک آوانگارد این قطعه محصولی بدیع است با برند سوانز.

We love

اینتروی فوق العاده و پست پانکی قطعه بعدی شروع سی دی دوم این آلبوم است. وکال عجیب و حتی شرقی جرا بر روی گونه ای موسیقی سوار می شود که ترکیبی است از پست پانک، موسیقی تجربی و Neo Krautrock. اتمسفریک خالص. مطمئن باشید فضایی ها و بیگانگان نیز می توانند با این قطعه سرِ خود را متناوبا تکان دهند.

She loves us

قطعه دوم از سی دی دوم. Kirsten Supine. مالیخولیایی، فرا بشری و روحانی است. موسیقی توهم زا و مجرد این قطعه یک رسالت عمده در بین قطعات این آلبوم را بر عهده دارد: تاثیر گذاری تا مغز و استخوان. فضای بی نظیر این قطعه با صدای آشنای موسیقی سوانز یعنی صدای ناقوس کلیسا به پایان می رسد.

I will let it go

I can’t let it go

اکسیژن. نام قطعه از آن دست عناوینی است که تاکنون گروه های زیادی آن را برای نام یک قطعه استفاده نموده اند. اما قوها از این عنوان برای تشریح مفهومی دیوانه کننده استفاده کرده اند. ضربات درامز از ابتدا تا انتهای قطعه خودنمایی می کنند و با وکال عجیب و غریب جرا که همان فریاد های اوست دنبال می شوند. ریف دیوانه کننده گیتار را نیز به این دو اضافه کنید. پس تا اینجا فرمی دیوانه کننده داریم که می خواهد مفهومی آزاردهنده را انتقال دهد. قطعه لوناسی از آلبوم قبل را به یاد بیاورید. هر وقت بخواهم از کل انسان های روی زمین متنفر شوم آن قطعه را گوش می کنم. این قطعه نیز به درد برانگیختن حس نفرت از همه می خورد. به درد سقوط در جنون. همه چیز در این قطعه ترسناک و زجرآور است.

Feed my mind

Feed me now

I’ll steal all the oxygen

قطعه چهارم از سی دی دوم یکی از بهترین های آلبوم است. یعنی یکی از عالی های این آلبوم عالی. Nathalie Neal. این قطعه مجموعه ای است از بهترین توالی های کورد از سوانز تاکنون. کاملا نویزی. آرامشی بی نظیری در سکوت ها و توقف های قطعه است. آنجایی که قطعه از اوج سقوط می کند و میخوابد. قطعه ای مناسب برای یک خاکسپاری.

Love is strong

Love is long

و قطعه نهایی. To Be Kind. آخرین قطعه مهربان، واقعی و عرفانی است که در مغز فرو می رود و کم کم آنرا ذوب می کند. ترکیبی از پست راک سوانزی و نویز راک سوانزی.

«There are millions and millions of stars in your eyes»

آلبوم جدید قوها از لحاظ ساختار بیشترین شباهت را به آلبوم قبلی شان The Seer دارد اما تفاوت ها و حرکت های رو به جلو در آن مشهود است. موسیقی سوانز در این آلبوم به نظر مهربان تر از آلبوم قبلی است اما این نکته فقط در نظر اول به چشم می آید. آن چه درتمرکز و دقیق شدن در این آلبوم خود را نشان می دهد این است که موسیقی آن در همه ابعاد چند مرحله جلوتر از آلبوم قبلی است. سوانز با این آلبوم جایگاه خود را در بالای درخت موسیقی تجربی تقویت می کند و شنونده را به این نتیجه می رساند که موسیقی سوانز آنقدر تجربی است که دیگرنمی توان آنرا با برچسب معمول موسیقی تجربی شناخت. این آلبوم سفری دو ساعته است لبریز از جیغ، درد، زخم، نجوا، حماسه، عرفان و خشونت. مایکل جرا در این سن و سال به همراه دوستان خود پس از سه دهه شنونده را همچنان غافلگیر می کنند. او همیشه چندین قدم از سلیقه و انتظار مخاطب خود جلوتر است. عنصر سینماتیک بودن در سوانز در این آلبوم آنقدر پخته شده که برخلاف ویژگی مشابه در موسیقی سایر گروه ها، شنونده صرفا دست به خلق یک تصویر نمی زند بلکه با آن نمایشنامه ای می نگارد و به صورت موازی ایدئولوژی، فکر، داستان، حس و جهان بینی را در آن قرار می دهد. موسیقی سوانز مدت هاست از صرف موسیقی خارج شده و در این آلبوم به موجودی عجیب و غریب بدل شده که نه تنها مجموعه ای از هنرهاست بلکه آن را باید فراتر از صرف هنر دانست. پس از آنکه احتمال دادم ممکن است در آینده سوانز اثری خلق کند که بیش از این آلبوم به کمال نزدیک شود دو دهم از ده نمره کامل را از آن کم کردم و آن را برای آینده در نظر گرفتم. به امید یک غافلگیری دوباره. نقطه سر خط.

Advertisements