Airbag – The Greatest Show On Earth – 2013

cover_4761392013_r

B

شاید برای خیلی از مخاطبان موسیقی سایکدلیا، پراگرسیو راک قدم اول برای وارد شدن به دنیای پر رمز و راز سبک های متنوع خیال پرداز دوره امروز بود. بسیاری از ماها از جمله خود من اولین مواجهه‌مان با این ژانر Pink Floyd  بود. و از آن جایی که در ایران آلبوم های اخیر پینک فلوید مثل Division Bells و The Wall همه گیر تر بود فضاسازی های این دست آلبوم های Pink Floyd را ابتدا درک کردیم. و سفرها و سلیقه های مختلف در پی اینها شکل گرفت که برای مثال Anathema و بعد تر Porcupine Tree و Riverside گروه های محبوب پراگرسیو باز های امروزی شدند. و به هر حال به عقیده ی من طرفدارهای آینده ی پراگرسیو گرایشات هم سویی به Airbag خواهند داشت.

Airbag برای کسانی که پراگرسیو را سالیانه و مداوم دنبال می کردند در سال ۲۰۰۹ با البوم Identity شنیده شد. هویت دلنشینی از خودشان معرفی کردند و با آلبوم دوم به عقیده ی من تثبیت شدند. و در واقع طرفداران جدیدی هم پیدا کردند. این حرف که Airbag خیلی‌ها را به یاد Pink Floyd می‌اندازد حرف ناقصی است٬ چون Airbag بسیاری از پراگرسیوها را در خود دارد. آنها در آلبوم سوم قدری در پارت سوم Surveillance هوی پراگ باطعم پورکوپاین تری شدند و بعد دوباره موسیقی خودشان. مثال ها زیادند و Pink Floyd هم در بین‌شان است. به هر تریب Airbag نئو پراگ هم هست و رد و نشان ِ خودش را هم ایفا می‌کند. و در واقع خود Airbag امضایی برای خودش دارد که بسیاری به آن علاقه مند شدند.

گروه برای آلبوم سوم هنگام ریکورد عکس هایی روی صفحه ی فیسبوک منتشر می کرد. و بالاخره آلبوم روی اینترنت در دسترس قرار گرفت. چند دور گوش کردم و به نظر جالب بود اما خوب هضم نمی شد. کمی فرصت دادم و دوباره با دقت مرور کردم و تغییراتی به نظرم آمد. از ریتم ها بیشتر به شکل ریف استفاده شد و سولوها طولانی تر بود. هوی پراگ شاید برچسب جدیدی برای این فضا بود. چیزی که در البوم هویت اشاره ای به آن نداشتند. وکال همچنان نقش پر احساسی ایفا و حرف های نویی تعریف می کرد. ليريك ها مفهوم هاي سياسي به روزي دارند و به مسئله ي شنود و جاسوسي پرداخته مي شود. و در واقع اين شو٬ بزگترين نمايش روي زمين لقب داده مي شود.

پي نوشت : اين پست بعد از مرور براي تمركز روي ميكس آلبوم بازنگري و ويرايش خواهد شد.

Advertisements