London Grammar – If You Wait – 2013

cover

B

Hannah Reid و Dan Rothman در اولین سال تحصیلی شان در دانشگاه ناتینگهام در سال 2009 برای اولین یکدیگر را ملاقات کردند و نطفه گروهی خلاق و جوان در همین ملاقات بسته شد. انگار Rothman عکسی از Reid در فیبسوک می بیند که در آن Reid گیتاری در دست دارد، به او پیغام می دهد تا ببیند مایل به همکاری است یا نه. در ادامه Dot Major توسط دوست دختر Rothman به گروه معرفی و اضافه می شود. این گونه London Grammar شکل می گیرد و فعالیت خود را با اجراهای کوچک در بارهای محلی آغاز می کند. چند سال بعد در دسامبر 2012 اولین قطعه خود Hey Now را بر روی اینترنت منتشر می کنند که طبق آمارها تا روز چهاردهم جولای 2013 این قطعه 800 هزار بازدید بر روی سایت یوتوب داشته است. فوریه امسال آنها اولین آلبوم ای پی خود را با عنوان Metal & Dust منتشر می کنند. این ای پی شامل 5 قطعه است: Hey Now، Metal & Dust، Wasting My Young Years، Darling Are you Gonna Leave me و نسخه ریمکس شده Hey Now از دات میجر. این آلبوم ای پی وارد چارت 5 آلبوم برتر آی تونز استرالیا می شود و در ادامه چهار ماه بعد آلبوم سینگلی با عنوان Wasting My Young Years منتشر می کنند که شامل قطعه Wasting My Young Years و چهار نسخه ریمکس از آن است. این آلبوم سینگل نیز پیشرفتی دیگر برای گروه جوان انگلیسی به ارمغان می آورد. این آلبوم سینگل وارد چارت سینگل های بریتانیا می شود. آنها همچنین با گروه دو نفره بسیار جوان و بسیار خلاق انگلیسی Disclosure همکاری می کنند. همکاری آنها به قطعه Help Me Lose My Mind از اولین آلبوم تحسین شده این گروه تحسین شده یعنی آلبوم Settle مربوط می شود. موسیقی این گروه جوان را می توان ترکیبی از امبینت، ایتریل و کلاسیک دانست. ایندی پاپ تلخی که با صدای تیز خواننده، گیتار مالیخولیایی و اشعار محزون گزنده نیز می شود. اشعار آلبوم اول بر اساس زندگی شخصی خواننده Hannah Reid و توسط خود او نوشته شده اند. بنابراین این آلبوم از زاویه دید اشعار تاریک، ناراحت کننده، احساسی و بحرانی است. بعد از 7 قطعه کمی تکرار خود را نشان می دهد. اما در قطعه هشتم الکترونیکا وارد صحنه می شود و فضا را کاملا تغییر می دهد. در کلیت آلبوم تردید و استرس حس می شود. اما این تردید باعث حرکت رو به جلوی آنها به عنوان سه هنرمند جوان در اولین آلبومشان شده است. یک آلبوم نخست بی نظیر برای سه هنرمند جوان که مطمئنا بی نقص نیست و می توان ایراداتی را به آن وارد کرد. اما این اثر فارغ از فضای کلی که گهگاه خسته کننده می شود یک اثر قابل توجه اما نه بدیع، تاثیرگذار اما نه مولف، گیرا اما نه کشنده و با شکوه اما نه حماسه است. به مانند ماشینی است که نمونه آن را دیده ایم اما فرق آن با اکثر ماشین های مشابه این است که خیلی خوب کار می کند. همه چیز تقریبا سر جای خود قرار دارد و این برای یک آلبوم نخست امتیاز محسوب می شود. ایف یو ویت حزنی است بریتانیایی و صددرصد شنیدنی.

Advertisements