Blackfield – Blackfield IV – 2013

BF4frf

-C

آلبوم چهارم بلکفیلد، بلکفیلد چهار، با دوز بسیار پایین استیون ویلسن، دوز بسیار بالای اویو گفن و چاشنی هایی چون وینسنت کاوانا، برت اندرسون و جاناتان دانهیو سه روز دیگر به طور رسمی منتشر خواهد شد. بلکفیلد که از هسته اصلی استیون ویلسن بریتانیایی (پورکیپاین تری، نومن) و اویو گفن اسرائیلی تشکیل شده است در آلبوم چهارم تغییرات مشهودی را به نسبت ابتدای مسیرش یعنی آلبوم های بلکفیلد و بلکفیلد دو به مخاطب نشان می دهد. مهم ترین تغییر این آلبوم به نسبت آلبوم های قبلی، به ویژه دو آلبوم اول، حضور بسیار کم رنگ استیون ویلسن (یا به قول خودش منفعل) در نوشتن قطعات و ساخت آنها است. همانطور که ویلسن در مصاحبه های گوناگون در سال های اخیر اشاره کرده است بلکفیلد را باید دیگر پروژه انفرادی اویو گفن دانست که ویلسن تنها در بعضی از قطعات با وی همکاری می کند و مانند گذشته بر روی میکس آلبوم تمرکز می کند. آشکار است که ویلسن وارد فضای جدیدی شده است (از آلبوم انفرادی دومش) که بیشتر تحت تاثیر گروه هایی چون کینگ کریمسان است. بنابراین منطقی است که ایده های خود را در آن دنیا تخلیه کند و با دنیای اویو گفن کمترین برخورد را داشته باشد. نتیجه این تغییر کمتر شدن فاکتور عمق مالیخولیایی بودن قطعات، روشن تر شدن بیشتر فضای کلی آلبوم، کاهش تاریکی در فرم، حرکت معنی دار به سوی پاپ راک بی آزار و البته افزایش عمق و تاریکی در محتوای اشعار می باشد. دیگر تغییر بارز این آلبوم حضور موزیسین های میهمان است. در قطعه سوم XRay با صدای آشنای وینسنت کاوانا  خواننده گروه آناتما مواجه می شوید. در قطعه ششم Firefly با صدای برت اندرسن خواننده گروه بریتانیایی Suede و در قطعه ششم نیز The Only Fool is Me صدای گیتاریست سابق گروه فلیمینگ لیپس جاناتان دانهیو این قسمت از تغییرات جدید آلبوم چهارم را تکمیل می کنند. حضور موزیسین های برجسته در این قطعات اگر چه صرفا حضوری منفعل نیست و آنها علاوه بر صدای خود تاثیری کلی در فضای آن قطعات می گذارند اما همچنان پاپ راکی با برند اویو گفن خواهید شنید. انگار اویو گفن با تابلویی جلوتر از موزیسین های میهمان ایستاده و در این شات تصویر موزیسین های میهمان مات است. سومین تغییر اساسی این آلبوم مدت زمان بسیار کم قطعات است. زمان کلی این آلبوم کمی بیشتر از 31 دقیقه است ولی این مجموع زمان یازده قطعه است، یعنی به طور میانگین هر قطعه کمتر از سه دقیقه. قطعات یک و دو دقیقه ای در این آلبوم بسیارند. فرم استانداری که در بیشتر در موسیقی متن فیلم دیده می شود تا یک آلبوم پاپ راک. این موضوع به وضوح نقطه ضعف این آلبوم است. کم رنگ شدن ویلسن و پر رنگ شدن اویو گفن اگر در نهایت می بایست منجر به آلبومی پاپ راک اما در درحالتی استاندارد میشد مطمئنا میانگین حداقل سه دقیقه برای هر قطعه حداقل انتظار برای حفظ فرم بلکفیلد (چرا که اعتقاد دارم شیفت معنی دار بلکفیلد از موسیقی به مراتب عمیق تر دو آلبوم اولی به سمت موسیقی به مراتب پاپیولار دو آلبوم آخر فرسایشی محسوس از زاویه دید «محتوا» در موسیقی بلکفیلد بوده است) بود.