Sigur Rós – Brennisteinn – EP – 2013

brennisteinn-330

 

 

یزدان محمدجانی: هنوز یک سال از انتشار آخرین آلبوم شان Valtari نمی گذرد که خبر از انتشار آلبومی جدید با فضایی جدید به گوش می رسد. امبینت خالصی که در Valtari شاهد آن بودیم شاید از دید موسیقیایی جنبه جدیدی به موسیقی سیگوروس اضافه نکرد اما اگر بخواهیم مدیوم خود را صرفا به موسیقی محدود کنیم انگار دست به خودسانسوری زدیم و خود را فریفته ایم. بگذارید این گونه توضیح دهم: اعتقاد دارم گروه ها و هنرمندان پیشرو، آنهایی که مدرنیته را ترک گفته اند، همان پسا پست مدرن ها یا به اعتقاد من نئو پست مدرن ها، آنها فقط محدود به یک شاخه از هنر نمی شوند. نمی توانند و نمی خواهند. آنها در درون چیزی دارند که آنها را به سمتی هدایت می کند که مخاطب آن را نئو پست مدرن می خواند. دغدغه های هنرمند نئو پست مدرن محدود به یک شاخه از هنر نمی شوند و با یکی از آنها ارضا نمی شوند. تلفیق هنرها و خلق هنری جدید، می خواهد رقص باشد، تصویر باشد یا صدا مهم نیست، مهم مفهومی است که منتقل می کند. گروه های پیشرو مانند سیگوروس کارشان تجربه کردن است. آنها تجربه گرا و ساختار شکن (شاید، و شاید ساختار ساز!) هستند. تجربه گرایی آنها باعث می شود تا آلبومی خلق کنند به اسم Valtari و ایده ها و افکارشان را در قالب یک مسابقه (یا هر چیزی که نام دارد) در معرض تجربه شدن قرار می دهند. سیل ویدئوهایی را که بر پایه قطعات آخرشان ساخته شده مشاهده می کنند و پرطرفدارها را منتشر می کنند. حال دیگر با یک آلبوم صرف مواجه نیستیم با یک مجموعه یا پکیج مواجه ایم. مجموعه ای شامل موسیقی، تصویر، رقص و پرفورمنس. این گونه است که سیگوروس پیشرو بودن خود را به رُخ می کشد و تقریبا دست نیافتنی باقی می ماند. آنها همچنان از دوران خود جلوتر حرکت می کنند. پرفورمنس هایی که هم اکنون در وبسایت رسمی گروه قابل مشاهده است اوج هنر پست مدرن است و شروع مسیری جدید که آن را نئو پست مدرن نامیده ایم. همه چیز از غم و اندوه تا لذت یک هم آغوشی در قالب رقص و با موسیقی متن سیگوروس نمایش داده می شوند. یک شیوه روایی جدید از زندگی مدرن و خسته کننده مان.

 

 

با این تفاسیر می توانیم قبول کنیم که آنها ایده هایشان را تست می کنند. به دنبال راه های جدید هستند. چه در موسیقی، چه در اجرای زنده، چه در ویدئو و حتی در آرت ورک ها. بنابراین Brennisteinn  می تواند به شنونده ای که با امبینت آرام Valtari خو گرفته شوک وارد کند. چرا که تمپو بالا می رود، پرکاشن وحشی می شود و همه چیز تاریک تر و اکستریم تر از کار قبلی جلوه می کند. شخصا خوشحال می شوم چرا که سیگوروس انگار به شروع خود بازگشته. اما در فرمی متفاوت و مسلما مدرن. قدم اول سیگوروس به دنیای موسیقی آلبوم ترسناک و بی نظیر Von بود. قطعه اول آلبوم Von ترک Sigur Ros بود. ترسناک ترین 9 دقیقه زندگی من. آنها در قدم اول چنان قدرتمند ظاهر شدند که «بداعت» را محکوم کردند تا معنای «غرابت» دهد. پس از Von آلبوم های () و Ágætis Byrjun نوعی نمایش وجهه روشن تر آنها بود. و اکنون والتاری با تمام روشنی هایش را پشت سر گذاشته اند و می خواهند همه چیز را وحشی تر، خشمگین تر، سیاه تر و عمیق تر انتقال دهند. پرکاشن افسار گسیخته است، گیتارها ترسناکند، بیس نقش اصلی را بازی می کنند، کیبورد کمرنگ ترین است (این آلبوم آخرین حضور Kjartan Sveinsson نوازنده کیبورد در سیگوروس است) و حتی نوع خواندن Jonsi بازگشتی است به Von (نه دقیقا). بنابراین عجیب نیست که نام آلبوم جدیدشان «یک شروع خوب» باشد. یک شروع خوب یا تمام تفاوتها، پختگی ها و به روز شدن ها نسبت به اولین شروعشان Von. فاصله گرفتن معنادار آنها از موسیقی امبینت و کلاسیک و وارد کردن IDM و پُست -ویالن ها!!! صدا و حسی جدید به شنونده منتقل خواهند کرد.

 

 

Advertisements