Long Distance Calling – The Flood Inside – 2013

549823_439965242747963_2053789887_n

 

 

نویسنده میهمان حمیدرضا ناصرثانی: گروه Long Distance Calling از همون آلبوم اولش  Satellite Bay در سال 2007 و این سیر 5 ساله تا قبل از چهارمین آلبومش اثبات کرده بود که در کنار انتخاب پست-راک به عنوان سبک اصلی، علاقه ی خاصی به پراگرسیو راک داشته و در سه آلبوم قبل به خوبی نشون داده بود که از اولین و اساتید ترکیب این دو سبک باهم هست. سبکها یا گرایشهایی که شاید در هسته و راک بودن با هم تشابه دارند اما تمایز اصلیشون رو در تکنیکها نشون میدن. جایی که پراگرسیو از سولو گیتار و تکنیک جدید در نواختن تعریف میشه و وُکال عضو جدایی ناپذیر اون محسوب میشه، در نقطه مقابلش پست-راک عموما تکنیکی نیست و بر اصل تکرار استوار هست. در پست-راک عموما سعی میشه در فضای آرام ابتدا با تفهیم ریتم به شنونده، کم کم او رو به سمت اوج و تنش حاصل از ریفهای گیتار و درامز هدایت کنند. این روند همون هدف اصلی آهنگ پست راکه، یعنی درگیر کردن شنونده با این آرامش و تنش، نه با تکنیک و نه با وکال بلکه انتقال احساس به شنونده’ش با استفاده از ریتم پیوسته ی گیتار خاص این سبک و استفاده از افکتهای الکترونیکی مثل reverb، distortion، delay و به همین دلیل هست که وکال عضو اصلی پست-راک نیست و کلام وظیفه ای برای انتقال احساس نداره(استثناهایی مثل Sigur Ros رو کنار بزارید). تا آلبوم سوم Long Distance Calling رابطه بسیار خوبی بین این دو گرایش ایجاد کرده بود(البته با چربش بیشتری به سمت پراگرسیو) و شاهکار اون آلبوم، Into The Black Wide Open یکی از بهترین نمونه ها برای این امره اما در این آلبوم، The Flood Inside، اگر مبنای تمایز رو گفته های بالا بزاریم، اونها به شدت از پست-راک فاصله گرفتند و پراگرسیو/اینسترومنتال راک هسته اصلی این آلبوم رو تشکیل میده که میشه اون رو ناشی از اتفاقی که برای گروه در سال پیش افتاد دونست. در آوریل 2012، Reimut von Bonn موسس LDC از این گروه جدا شد و اینکار زمینه ورود افراد جالبی رو به گروه فراهم کرد. اکثر آهنگهای LDC بی کلام بودند اما استثناهایی مثل آهنگ The Nearing Grave در آلبوم دومشون که از جوناس رنکسه خواننده کاتاتونیا استفاده کرده بودند، نشون میداد که اونها همیشه علاقه به حضور یک خواننده در گروه داشتند و به خاطر تغییر نگرش جدیدشون به سمت پراگرسیو، در این آلبوم Martin Fischer به عنوان خواننده اصلی معرفی شده و در کنارش از خواننده ها و نوازنده ی مهمان هم استفاده شده.

 

549315_10151290725391611_2067757715_n

 

آهنگ اول Nucleus صدای آشنایی برای افرادی کارهای قبل LDC رو گوش کردند داره و تمام فاکتورهای یک موسیقی پراگرسیو راک رو داره و در ادامه به هنرنمایی گیتاریست مهمان، Henrik Freischlader میرسه جاییکه او به زیبایی و ظرافت با سولو گیتاری که اجرا میکنه به شدت آدم رو یاد گری مور افسانه ای میندازه. Inside the Flood اولین حضور Fischer رو در خودش میبینه، جاییکه بعد شنیدن به این نتیجه میرسید که انتخاب خوبی بوده و صدای Fischer با موسیقی جدید LDC تناسب داره. Ductus آشناست چون سال پیش به عنوان تنها سینگل این آلبوم منتشر شده بود، از معدود و عجیبترین آهنگهای این آلبوم که به سختی میشه رگه هایی از پست (بیشتر یک آهنگ اینسترومنتال راک هست البته) در اون پیدا کرد و تاکید زیادی روی ریتم و تمپو داره. Welcome Change شاید سورپرایز آلبوم برای ایرانی ها باشه. جاییکه به عنوان خواننده مهمان از صدای وینسنت کاواناگ، خواننده گروه دوست داشتنی آناتما و پتر کارسن، که او هم واقعا صدای خوب و بااحساسی داره استفاده شده. و صداش مثل تمام دیگر آهنگهای LDC تحسین برانگیز هست. Waves رو باید جالب ترین ترک دونست به نظر من. صدا رو زیاد کنید و خوب بهش گوش کنید. جذاب ترین بخش این آهنگ دیالوگ مردی هست که در مورد موج و صدا صحبت میکنه و مرتب کلمات   waves و sound بین باندهای اسپیکر حرکت میکنند. و در ادامه ملودی زیبایی ساخته میشه که در عین سبک ترین بود، یکی از دلچسب ترینهای آلبوم هست. در The Man Within گروه دوباره به ریفهای سنگین خودش برمیگرده و در کنار صدای Fischer کمی آدم رو یاد موسیقی Tool میندازه. و Breaker آخرین آهنگ که یک موسیقی اینسترومنتال/پراگرسیو هست باز با سولو گیتار هنرمند سبک بلوز، Henrik Freischlader ولی نه به زیبایی و نه به قدرت ترک اول.

 

Long+Distance+Calling

 

با اینکه این گروه آلمانی فاصله زیادی از پست-راک گرفتند ولی همچنان خصوصیات بارز خودشون رو در یک قالب جدید حفظ کردند، مثل همیشه گیتار حرف اول رو میزنه و صدا مملو از ریف گیتارهای فوق العاده جذاب و سنگین هست.البته نباید از اجرای بی نقص درامر گروه، Janosch Rathmer  هم قافل شد. THE FLOOD INSIDE شاید برای یک شنونده پست-راک متعصب چیزی برای ارائه نداشته باشه ولی در حیطه پراگرسیو یک آلبوم واقعا قابل تقدیر هست. Long Distance Calling رو از الان یک گروه پراگرسیو بدونید!!(متاسفانه)