Atoms for Peace – AMOK – 2013

Atomsforamok

9.1

 

جاوید کیایی: معمولا این طور بود که سوپرگروه‌ها پروژه‌های چندان موفقی نسبت به پروژه‌ی اصلی خود نداشتند٬ اما این بار یک گردهمایی خ:/..ب از چند موزیسین کار کشته به نظر کاری منسجم و خوش‌طعم می‌آید. موسیقی آنها چیزی بیشتر از هم‌سلیقگی‌های مشترک است و خوب رهبری شده. در واقع بزرگترین ضعف سوپرگروه‌ها یعنی مشخص نبودن رهبر اصلی اینجا استادانه توسط تام یورک٬ نابغه‌ی موسیقی روز٬ پیش‌ گرفته شده است. Atoms for Peace پروژه‌یی است که در سال 2009 اعضای آن گرد هم جمع شدند و تا فوریه‌ی 2010 آن را به نام‌هایی چون “Thom Yorke’s Live Band” می‌شناختند. تا اینکه تام یورک به طور رسمی نام سوپرگروه را فاش کرد و کم‌کم اسم این پروژه برای گوش‌ها آشنا شد. ویدئوهای ریکورد شده با هندی‌کم از یکی دو تا از آهنگ‌های گروه و چندی پیش سینگل آلبوم از راه رسید که یکی از همان آهنگ‌ها بود. آلبوم اول Atoms for Peace در تاریخ 25 فوریه‌‌ی 2013 یعنی سه روز قبل منتشر شد. Thom York مرد پیش‌روی موسیقی ریدیوهد وکال٬ گیتار و کیبورد را هدایت می‌کند٬ Flea  بیسیست گروه پیش‌کسوت آلترنتیو Red Hot Chili Peppers بیس می‌زند٬ Nigel Godrich تهیه‌ کننده‌ی کارهای ردیوهد از دوره‌ی Ok Computer و حتی پروژه‌ی شخصی تام یورک تا به امروز٬ با سینتی‌سایزرها کار می‌کند(البته در این آلبوم پروداکشن و پروگرمینگ را بر عهده گرفته است)٬ یک نوازنده‌ی پرکاشن اهل کشور برزیل پای پرکاشن‌های گروه ایستاده(که با گروه­های مختلفی هم­چون Red Hot Chili Peppers همکاری کرده است) و بالاخره درامر گروه بزرگ R.E.M. در Atoms For Peace  هنرنمایی می‌کند. همه چیز به نظر خوب می‌رسد. باید دید درون این جعبه‌ی موسیقی با این ملغمه‌ی هنرمندان با تجربه با آن بسته‌بندی و آرت‌ورک شبیه به Eraser٬ آلبوم انفرادی تام یورک٬ چه می گذرد.

 

Atoms+for+Peace

 

آلبوم از آنهایی‌ست که با یک ریف تر و تمیز شروع می‌شود. از آن شروع‌هایی‌ست که وقتی بعدها کسی سی‌دی را درون دستگاه گذاشت و هنوز دو یا سه ثانیه از پخش شدن موسیقی نگذشته سرتان را بر می‌گردانید و به کسی که این انتخاب را انجام داده لبخند می‌زنید. کمی با صداهای سینتی‌سایزر سرگرم می‌شوید و تام یورک زود از راه می‌رسد. نوبت به بیس می‌رسد و Flea این ورود را با گام‌های مستحکی آغاز می‌کند. طولی نمی‌کشد که شما هم با تام یورک هم‌صدا می‌شوید و روی موج صدایش با او می‌گویید: Sooner or Later. ترک اول حسابی شما را غرق در موسیقی پیش ِ رو در آلبوم می‌کند و از همان ابتدا اتمام جحت را با شما از این قرار می‌کند که با آلبوم جدی و کار شده‌ای روبرو هستید. قطعه‌ی اول با صداهای رفت و برگشتی وکال و صدای فراوان پرکاشن٬ درام و فضاسازی‌های نوین سینتی‌سایزر به پایان می‌رسد. Default به نظر گستاخ می‌آید و مسیر آلترنتیو را می‌رباید و شما را بیشتر وارد فضای الکترونیک می‌کند. صدای تام یورک مثل همیشه قوی و خلاقانه‌ است و به فضای موسیقی رنگ‌ می‌دهد. لیریک‌ها باز هم دیدگاه تام یورکی دارند و سورئال به نظر می‌رسند. به یکی از قطعات طعم‌دار آلبوم می‌رسیم . Ingenue بهره‌ی قوی‌یی از سینتی‌سایزر برده و ملودی تندی را که دائما از جایی تقریبا سمت راست پشت سرتان می‌شنوید را خوب تغذیه می‌کند. احتمالا شما بعد از مزه کردن این آهنگ و تکرار پشت سر هم آن این ملودی را جایی در ذهن‌تان دنبال خواهید کرد و دلتان بیشتر و بیشتر آن را خواهد خواست. Dropped لیریک تاریک و البته دوست‌داشتنی‌ دارد. موسیقی آن در دست نوازنده‌ها می‌چرخد و شما را به میانه‌های سفر هدایت می‌کند. تام یورک جایی در آهنگ می‌گوید «نمی‌خوام شروع کنم» و بعد موسیقی را وارد فاز هیجان‌انگیزتری می‌کند. راویتی انجام می‌شود و موسیقی خودنمایی می‌کند. در پایان‌ قطعه سورپرایز کوچکی هم برای شما در نظر گرفته شده. Unless یک الکترونیک پخته و حسابی استخوان‌دار است. پرکاشن‌های موزیسین برزیلی اینجا کار خودش را کرده و موسیقی را به حال و هوای موسیقی محلی می‌کشاند. و تام یورک فضای مدرن الکترونیک را به بهترین نحو با نوای وکال به آن سمت می‌کشاند. این موسیقی پر از لایه‌های سینتی‌سایزر و به ویژه پرکاشن است. قطعه‌ی ششم از تندی کم می‌کند و Flea اوج هنرنمایی‌اش را در نواختن بیس‌لاین جزی و سر و کله‌ زدن با گیتار تام یورک به نمایش می‌گذارد. صدای تام یورک دست از سر شما بر نمی‌دارد و هر لحظه توجه شما را به خود نگه می‌دارد. کلین گیتار در این آهنگ و قطعه‌ی بعدی٬ Judge Jury and Executioner خوب بر موسیقی نشسته. شما حتما این عبارت کوتاه را بعداً بارها از زبان‌تان آرام و در حال تکرار خواهید شنید. لیریک فضای یک لالایی سنگین را به خود گرفته و دائماً صدای محو ِ تام یورک در پس‌زمینه‌ی لالایی به گوش می‌رسد. Reverse Running با درامز شروع می‌شود و بعد بیس و گیتار از راه می‌رسند. در نیمه‌های آهنگ شیطنت‌ها زیاد می‌شود و گاهی درام پاساژ‌های سریع زده می‌شود و سینتی‌سایزر صداهای عجیبی را می‌سازد تا زمینه را برای موسیقی پایانی آلبوم آماده کند. تاریک‌ترین و در واقع شاهکار آلبوم هم‌نام با نام آلبوم٬ یعنی امُک شناخته می‌شود. سینت و پرکاشن زود دست به کار می‌شوند و بعد بیس و سپس لایه‌های زیادی از سینت و صدای محو تام یورک به گوش می‌رسد. موسیقی الکترونیک Glitch و اکسپریمنتال شاید بهترین برچسب برای موسیقی آنها باشد. انقلاب اتمز فر پیس جایی در همین ترک خشمگین منتظر شما بود. همه‌ی اعضا در این آهنگ به شدت مشغولند تا انفجاری را در سطح زمین ایجاد کنند. به کاور کامل آلبوم که در دفترچه‌ی آلبوم آمده خوب نگاه کنید. این دقیقا ترجمه‌ی تصویری موسیقی پایانی آلبوم است. در انتها تام یورک اصطلاحا  Run Amok می‌شود. این اصطلاح به سطحی بالا از خشم گفته می‌شود که به شکل یک بیماری روانی بروز می‌کند و اختیار ذهن را به کلی از فرد می‌گیرد.

 

Atoms+for+Peace+atoms+thom

 

آلبوم قطعا سنگین است. و این تماماً متوجه سینت و پرکاشن‌های کلیک‌ مانند آلبوم است. تقریبا در تمام قطعات سر و صدای این کوبش‌های ریز به گوش می‌رسد و گویا این در کنار وکال نوین تام یورک امضای اصلی پروژه خواهد بود. روند ایجاد شده در مورد قسمت الکترونیک فعالیت‌های تام یورک هم‌چنان مخالفان و موافقان خود را دارد و این آلبوم موافق‌ها را موافق‌تر و مخالف‌ها را شاید حتی مخالف‌تر خواهد کرد. برای نمونه پیچفورک به آلبوم 6.9 داده و از آلبوم ناراضی بوده. موسیقی این آلبوم را می‌شود یک نمونه‌ی مستقل شده‌ی TKOL از گروه ریدیوهد دانست. آلبوم مشکل ساختاری ندارد و حتی موسیقی بسیار هوشمندانه‌ای را خلق کرده. شاید تنها ایرادی که بتوان به آلبوم وارد کرد این باشد که پیچیدگی فکری موسیقی آلبوم برای از ابتدا تا انتها گوش کردن آن آزار دهنده باشد. اما آلبوم پر است از قطعاتی که حسابی تا مدت‌ها می‌توانید روی تکرار از آنها لذت ببرید

 

پی‌نوشت: بعد از بازنگری نمره‌ی آلبوم از 8.4 به 9.1 تغییر پیدا کرد.

 

Advertisements