Riverside – Shrine Of New Generation Slaves – 2013

riverside-shrine-of-new-generation-slaves

7

 

یزدان محمدجانی: پنجمین آلبوم گروه لهستانی ریورساید برخلاف انتظارها ادامه ای بر آلبوم چهارم شان ADHD نیست. پس از انتشار سه آلبوم نخست به عنوان سه گانه (ارتباط بین این سه آلبوم چه در فرم و چه در محتوا مشهود است به مانند اکثر سه گانه های هنری) آلبوم چهارم در فضایی جدید منتشر شد. سنگین تر و شلوغ تر از گذشته و تنها 5 قطعه. آن آلبوم مورد توجه منتقدان و هم چنین مخاطبان قرار گرفت و آن طور که به گوش می رسید، قرار بود آلبوم پنجم دومین قسمت از سه گانه دوم باشد که مشخصا این گونه نشد. ریورساید گروهی است که به خصوص در ابتدای مسیر فعالیت هنری اش به شدت از مقایسه شدن با Porcupine Tree رنج می بُرد که البته خیلی هم بی دلیل به نظر نمی رسید. آلبوم چهارم به نوعی جدایی آنها از مسیری بود که Porcupine Tree در پیش گرفته بود (حداقل از لحاظ فرم و نه محتوا) اما آلبوم جدید و پنجم ریورساید تاثیرپذیری دودا از ویلسن را بیشتر از گذشته نمایان می سازد. دودا در مصاحبه های اخیرش آلبوم چهارم را مایه شرم ساری گروه نمی داند اما تلویحا نارضایتی خود را از آن آلبوم آشکار می سازد و به مانند اکثر هنرمندان اثر آخر خود را بهترین و پخته ترین اثر گروه تاکنون می داند. اثری که از لحاظ فضاسازی و حضور موسیقی امبینت به پروژه شخصی او Lunatic Soul تنه می زند و از لحاظ حضور المنت های موسیقی جز به پروژه انفرادی استیون ویلسن.

 

phoca_thumb_l_Promo_zombie1

 

قطعه اول New Generation Slave، از لحاظ مفهومی، اجرا و سازبندی تیپ شعر و موسیقی Rush را دارد. مردی که تازه متولد شده و برعلیه دنیاست، کاملا آزاد است و از زندگی اش لذت نمی برد. همه این مفاهیم روی ریف های Rush گونه سوار شده اند. قطعه دوم The Depth Of Self-Delusion، بازگشتی است اتمسفریک به گذشته ریورساید که البته خوشایند است اما واقعا حرف تازه ای برای گفتن ندارد و سطح موسیقی گروه را جابجا نمی کند. قطعه سوم Celebrity Touch، قطعه ای نسبتا کسل کننده است با فرمول تکرای هارد راک که برخلاف اینترو در انتها با غالب شدن کیبورد و فضاسازی های امبینتی خوب تمام می شود. ویدئوی این ترک مرا بیشتر یاد ویدئوهایی انداخت که در ژانرهایی مانند آلترنیتیو/نو متال منتشر می شوند و به تسلط سرمایه داری و قدرتمندترین ابزار آن یعنی رسانه برای بهره برداری از انسان ها می تازند. قطعه چهارم We Got Used To Us، جز بهترین های آلبوم و احتمالا بهترین برای اکثر مخاطبان آلبوم است. بالادهای زیبا و تر و تمیز پیانو، صدای معرکه دودا و بیس لاین های به جا همه در یک جهت حرکت می کنند و این قطعه را به یکی از منسجم ترین قطعات آلبوم تبدیل می کنند. این قطعه در یک کلام بالادهای ریورسادی است با تاثیراتی از لونتیک سول. قطعه پنجم Feel Like Falling، به مراتب سنگین تر از قطعه پیشین است. تلفیقی است از صدای خام ریورساید و المنت های الکترونیک. قطعه ای است سنگین بر پایه سینث. قطعه ششم Deprived (Irretrievably Lost Imagination)، بهترین قطعه آلبوم است. نمونه ای از ایده های ساده که ماهرانه و موثر پیاده می شوند. این قطعه بیش از بقیه قطعات آلبوم مرا یاد Porcupine Tree می اندازد. صدای دودا اتمسفر خاصی بر روی گیتار پس زمینه پهن می کند و در انتها سولوی ساکسیفون Marcin Odinied این قطعه جزی زیبا را آرام آرام به خواب فرو می برد. قطعه هفتم Escalator Shrine، طولانی ترین قطعه آلبوم از لحاظ زمانی که پس از اینترو با ریف های پینک فلویدی (دوره انیمالز پینک فلوید) پیش می رود و در نهایت قطعه هشتم Coda، کوتاه ترین قطعه آلبوم که کاملا اکوستیک است و پایانی است بر سفر 50 دقیقه ای مان با ریورساید.

phoca_thumb_l_IMG_2884

 

برای جمع بندی باید اشاره کنم که هر چهار آلبوم پیش را می توان این گونه توصیف نمود: سطح قطعات در هر چهار آلبوم را می توان متوسط، خوب و خیلی خوب یا عالی ارزیابی کرد که متاسفانه چنین سطوحی در آلبوم جدید دیده نمی شود و میانگین سطح کیفی قطعات به وضوح پایین آمده است. این آلبوم را می توان به دو قسمت تقسیم کرد قسمت اول که بیشتر به هارد راک علاقه دارد و قسمت دوم که به فضاسازی نزدیک می شود. در یک جمع بندی شخصی باید بگویم به نیمه دوم آلبوم بیش از نیمه اول آلبوم علاقه دارم. مفهومی که در این آلبوم از آن صحبت می شود یعنی سلطه سرمایه داری، تبدیل انسان مدرن به برده های سیستم و ناکامی های زندگی مدرن موضوع جدیدی نیست و در دو دهه اخیر به خصوص دهه قبل بسیار از آن صحبت شده است که نمونه معروف آن آلبوم Fear Of A Blank Planet پورکوپاین تری است. ریورساید با این آلبوم هیچ نکته جدیدی به کارنامه خود اضافه نکرد و هیچ حرفی جدیدی نزد. سطح موسیقی گروه به هیچ وجه بالا نرفت (برخلاف آلبوم های پیشین) و در کل آلبوم کمی بلا تکلیف بود. ضمنا از نکات خوب این آلبوم می توان به جدا کردن دو قطعه طولانی امبینت/جز Night Session و قرار دادن آنها در سی دی دو اشاره کرد.

 

Advertisements