The Best Albums of 2012 Part 5

 

DSC_0818

عکس از صفحه My Empty Head

 

 

یزدان محمدجانی: انتخاب بهترین آلبوم های موسیقی منتشر شده در یک سال کار آسانی نیست و این انتخاب سخت تر نیز می شود وقتی در سالی مثل 2012 اکثر موزیسین ها و گروه ها هوس انتشار آلبوم می کنند. تعداد آلبوم های منتشر شده در سال 2012 بسیار زیاد بود و مطمئنا نتوانسته ام همه آنها را گوش کنم و بی شک خیلی از خوب ها را از دست داده ام. لیست پیش رو آنهایی بودند که گوش کردم و دوست داشتم. کاملا سلیقه ای و شخصی. نکته هایی که در تهیه این لیست وجود دارند: آلبوم هر گروه با دیگر کارهای آن گروه مقایسه شده است، کار گروه های جوان مورد توجه بیشتری قرار گرفته است و اینکه آلبوم به صورت مجموعه ای کامل از آهنگ ها در نظر گرفته شده و ملاک و معیار انتخاب آلبوم ها معدود آهنگ های زیبای شان نبوده است. کلیت آلبوم، به همراه فاکتور هایی چون میکس و مستر و … در نظر گرفته شده است. ضمنا لیست از میان آلبوم های استودیویی فول لنگث تهیه شده است بنابراین از آلبوم های ای پی و … اثری در لیست دیده نمی شود. مشاهده بخش اول. مشاهده بخش دوم. مشاهده بخش سوم. مشاهده بخش چهارم.

 

600px-Album_cover_of_'Dark_Roots_of_Earth'_album_by_Testament

 10.Testament – Dark Roots Of Earth

نوشته بودم: » تستامنت بازگشت. پس از چهار سال اسطوره های ثرش متال با دهمین آلبوم استودیویی شان شور، انرژی، نوستالژی و تکنیک را به طرفدارانشان هدیه می دهند. پس از چهار سال از انتشار آلبوم The Formation of Damnation در سال گذشته دهمین آلبوم استودیویی تستامنت Dark Roots of Earth منتشر شد  کاور آرت زیبای این آلبوم اثر هنرمند جوان آلمانی Eliran Kantor است. آلبوم شامل 9 ترک است و چهار ترک اضافه که سه تای آنها کاور کارهای کوئین، آیرون میدن و اسکورپیونز است.» ابن آلبوم را پکیجی در نظر بگیرید از ریف های عالی گیتار، پسیج های کوبنده درامز، سولوهای تحریک کننده گیتار، صدای خشن و نیروبخش خواننده + کاور آرت متناسب و زیبا + 1 قطعه کاور بی نظیر. یک ثرش متال اصیل در دوره ای که ثرش متال عملا تمام شده است. این آلبوم تلاشی برای بازگشت به گذشته نیست. این آلبوم نمود واضح و نماد روشنی از قدرت و خشم است!. (نقد این آلبوم را در بلاگ بخوانید)

 

folder

 9.Saltillo – Monocyte

Menton J. Matthews یکی از نابغه های معاصر دنیای موسیقی است. نوشته بودم: «منتون جی. متیوز از آن دسته روانی هایی است که همه نوع سازی راست کارش است  پیانو، ویالن سل، گیتارالکتریک، ویالن، گیتار بیس، بانجو، ویولا و انواع ادوات موسیقی الکترونیک. او با بند تکنفره اش اولین آلبوم را سال 2006 منتشر کرد. در آلبوم Ganglion منتون از همه عناصر موسیقیایی کمک می گیرد تا یک بازی تمام عیار را با ذهن شما شروع کند. تک نوازی های دیوانه وار ویالن، نواهای آکوستیک آمیخته با الکترونیک، بیت های پائین تریپ هاپ در اغلب قسمت های آلبوم در نهایت یک آلبوم سراسر احساس را به شنونده عرضه می کند. گاهی آهنگ به کل می خوابد و تکه هایی از متون شکسپیر از فیلم های مختلف شنیده می شود. اینها همه باعث می شوند آلبوم به شما یک احساس بی نهایت دهد. احساسی تمام نشدنی. اگر بخواهم کمی شبیه سازی کنم این احساس را می توانم با احساسی که آهنگ های Portishead  به شما منتقل می کنند مقایسه کنم.» اغراق نکرده بودم. فضای تاریک ذهن منتون کاملا مدرن کلسیکال است. متاثر از گذشته فاخر و با چشمانی باز، متفکر و عمیق رو به سوی آینده. او متخصص یافتن مسیرهای جدید در موسیقی، رمزگشایی و حرکت در آنهاست. تریپ هاپ، الکترونیک، مدرن کلسیکال Saltillo مسیری است نو و کاملا تاریک که در گوشه ای از یک اتاق نمناک، سرد و خالی به شما لبخند میزند. این لبخند سادیستیک را دست کم نگیرید!. این آلبوم کاملا مسیر آلبوم اول را طی کرد و گاها ویالن به تکرار رسید شک نکنید در غیر این صورت آلبوم را در پنج تای اول لیست پیدا می کردید. (درباره این آلبوم در بلاگ بخوانید)

 

cover

 8.Astra – The Black Chord

شاید تعجب کنید. اما چند نفر از آمریکای شمالی تلاشی بی نظیر در احیای پراگرسیو راک دهه هفتاد میلادی انجام می دهند، تلاشی که نتیجه آن را در پروژه موسیقی آنها، Astra می بینیم. Astra کنونی و Silver Sunshine سابق پراگرسیو، سایکدلیک و اسپیس راک دهه هفتاد میلادی را آزاد و نامحدود، با کیفیت، زیرک، بسیط و هنرمندانه در اختیار شما قرار می دهد و روح، لحن و دیدگاه سایکدلیک دهه هفتاد میلادی را همزمان احضار می کند. موسیقی پر لایه Astra سیال و روان است دقیقا به مانند سولوهای گیتار گیلمور بر روی لاین های ریک رایت. تلفیقی است از گذشته فاخر و تکنولوژی روز. شما در قرن بیست و یک موسیقی سایکدلیک با کیفیت و درست! می شنوید. چه حسی از این بهتر!؟ The Black Chord نیز درست به مانند آلبوم نخست مورد توجه شدید منتقدان موسیقی قرار گرفت. سفر سایکدلیک مهیج خود را به دهه هفتاد با Astra آغاز کنید و The Beatles، Camel، Eloy، King Crimson، The Doors، Pink Floyd، Yes و حتی Klaatu را ملاقات کنید و سرانجام سفر سایکدلیک شما با قطعه سوپر شاهکار Barefoot in the Head به پایان خواهد رسید.

 

Max Richter - Recomposed by Max Richter- Vivaldi - The Four Seasons

 7.Max Richter – Recomposed by Max Richter: Vivaldi – The Four Seasons

Max Richter دوست داشتنی، موقر و نابغه در سال گذشته میلادی به همراه گروه ارکستر Britten Sinfonia، رهبری André de Ridder و همراهی ویولونیست Daniel Hope در لندن اجرایی داشتند بی نظیر، خاص و هیجان برانگیز. بازسازی The Four Seasons آنتونیو ویوالدی و با کنار گذاشتن 75 درصد از متریال اصلی آن گونه که مکس می گوید. در چهار فصل بازسازی شده بهار 0 تا 3، تابستان 1 تا 3، پاییز 1 تا 3 و زمستان 1 تا 3، مکس وقار موسیقی کلاسیک را به گونه ای پسا مینیمال عرضه می کند. این یک موسیقی مدرن است. از تبار پسا مدرن اما داستانی است کلاسیک، قدیمی و غنی. کلاسیک فاخر، بازتعریفی مدرن. این آلبوم سراسر هیجان است و هنر. اما چرا دیدگاه و تعریف مکس متفاوت جلوه می کند در حالی که تاکنون در سینما و موسیقی شاهد استفاده و بازتعاریف گوناگونی از کارهای ویولادی بوده ایم؟ مکس با نبوغ ذاتی خود اضافات را از کار ویوالدی برداشته است و آنچه را اضافه کرده که می بایست اضفه میشد. انگار با او به کمال رسیده است. جالب است این آلبوم شادِ شاد و  غمگینِ غمگین است. غم و اندوه از پاییز شروع می شوند. 4 فصل هر کدام احساس، رنگ و دمای خود را دارند و شما آنها را فقط با حس شنوایی خود درک می کنید نه دیگر حواس پنجگانه!. همه اینها تنها یک دلیل دارد: Max Richter.

 

cover1

 6.The Cinematic Orchestra – In Motion #1

جز مدرن در لیست امسال جایگاه ویژه ای داشت. پس بگذارید شما را با آلبومی مواجه کنم که حرف را تمام و کمال زده است. سینماتیک ارکسترای صد البته انگلیسی حرفی را میزند که هیدن ارکسترا می خواهد بزند. یا پورتریکو کوراتت می خواهد بزند اما این کجا و آن ها کجا. موسیقی کلاسیک مدرن سینماتیک ارکسترا کاملا سینماتیک و تصویری است. گاهی سرعت می گیرد و شتاب زندگی مدرن را به شما گوشزد می کند. گاهی آرام، متین و رنگی می شود و شما را به یاد مزارع سرسبز و طبیعت همیشه العام بخش می اندازد. گاهی تاریک می شود و فانتزی. گاهی صدای قطرات آب شما را تشنه گذشته بکر بشر می سازند. گاهی با پیانو خود را در بین یک فیلم تجسم می کنید با صدای سینماتیک ارکسترا در ذهنتان به عنوان موسیقی متن آن. گاهی با الکترونیک آنها به یاد روزمرگی های زندگی مدرن می افتید. گاهی با نو جزشان پرت می شوید به حداقل 40 سال پیش. گاهی با سازهای زهی ترس را با تمام وجود حس می کنید. پس نتیجه این است: شما وقتی به این آلبوم گوش می کنید نمی دانید چه بر سرتان خواهد آمد.

 

 

Advertisements