The Best Albums of 2012 Part 2

 

CSC_0244-001

عکس از صفحه My Empty Head

 

 

یزدان محمدجانی: انتخاب بهترین آلبوم های موسیقی منتشر شده در یک سال کار آسانی نیست و این انتخاب سخت تر نیز می شود وقتی در سالی مثل 2012 اکثر موزیسین ها و گروه ها هوس انتشار آلبوم می کنند. تعداد آلبوم های منتشر شده در سال 2012 بسیار زیاد بود و مطمئنا نتوانسته ام همه آنها را گوش کنم و بی شک خیلی از خوب ها را از دست داده ام. لیست پیش رو آنهایی بودند که گوش کردم و دوست داشتم. کاملا سلیقه ای و شخصی. نکته هایی که در تهیه این لیست وجود دارند: آلبوم هر گروه با دیگر کارهای آن گروه مقایسه شده است، کار گروه های جوان مورد توجه بیشتری قرار گرفته است و اینکه آلبوم به صورت مجموعه ای کامل از آهنگ ها در نظر گرفته شده و ملاک و معیار انتخاب آلبوم ها معدود آهنگ های زیبای شان نبوده است. کلیت آلبوم، به همراه فاکتور هایی چون میکس و مستر و … در نظر گرفته شده است. ضمنا لیست از میان آلبوم های استودیویی فول لنگث تهیه شده است بنابراین از آلبوم های ای پی و … اثری در لیست دیده نمی شود. مشاهده بخش اول.

 

496068lights_out_asia_-_hy-brasil

25.Lights Out Asia – Hy-Brasil

نوشته بودم: «موسیقی پُست مدرن به مانند زندگی پست مدرن لبریز از تکرار است. لبریز از روزمرگی است. این حس خسته و تلخ مشترک در دو دهه اخیر حس همذات پنداری انسان مدرن و خسته را همگرا کرده است و مشخصا ژانرهایی از موسیقی بیشتر از قبل کار شدند، دیده شدند و شنیده شدند. این تکرارها و این روزمرگی ها در اغلب مواقع جز خستگی و بی حوصلگی چیزی عاید شنونده بی تاب خود نخواهد کرد اما در این میان گاهی داستان متفاوت نقل می شود…». پس از آلبوم شاهکار ،Eyes Like Brontide لایتز آوت ایژا به سمت امبینت حرکت کرد. نتیجه جالب نبود. آن ها در آلبوم جدید خود به سمت الکترونیک بازگشتند. الکترونیک غالب، پست راک کم زور و امبینت جاری این آلبوم با یک سیستم صوتی قوی، در نیمه شب نتایج عجیبی را برای شنونده به ارمغان می آورد. آلبوم «تقریبا» یکدستی است. پر زور ترین کار گروه تا به امروز نیست اما اگر تمام قطعات آلبوم در حد The Eye Of All Storms یا Only What You Take With You و یا She Played With Time بودند این آلبوم نه تنها بهترین اثر گروه تا به امروز بلکه فصل مشترک اکثر لیست های آلبوم های تاپ امسال بود. (نقد این آلبوم را در بلاگ بخوانید)

 41rCp99fU1L._SL500_AA300_

24.Hammock – Departure Songs

بعد از اتمام دهه نود میلادی و با گذر از نیمه اول دهه بعد، که می توان به جرئت گفت پست راک به عنوان یک جریان (نه یک ژانر موسیقی) نقطه اوج خود را پشت سر گذاشت، هنرمندان نو پا دست به تلفیق ژانر های مختلف زدند و بیشتر آن ها تحت عنوان «پُست راک» خوانده شدند. تعریف «پُست راک» حتی به عنوان یک «ژانر موسیقی» امروزه کمی اشتباه فهمیده می شود و «پُست راک» هایی که امروزه با این عنوان شناخته می شوند همان هایی هستند که پس از تمام شدن «جریان پُست راک» در اواخر دهه 90 و ابتدای دهه بعدی، بر اساس تلفیق زاده شدند. Hammock از جمله گروه هایی است که در این دوره تاریخی زاده شده است. آن ها موسیقی شوگیز (کفش نگر)، موسیقی الکترونیک و تعریفی رویا گونه و وهم آلود از ژانر پست راک را با هم در آمیختند که نتیجه جنسی سینماتیک و اتمسفریک از موسیقی است. این جنس موسیقی بر خلاف ریشه های خود در دهه نود مخرب نیست. مجالی است برای درک شنیداری آرامش. آلبوم جدید این گروه دو نفره آمریکایی یکی از بالغ ترین کارهای گروه تا به امروز است و قدمی است رو به جلو. بسطی است در همه جهات که اتفاقا با استقبال منتقدان نیز روبرو شد.

 1133282482-1

23.Ghosts Wear Clothes – Threads

ارواح لباس می پوشند. جیمز نیپ، ایان اندرسون و وین ایوانز سه روح بریتانیایی هستند که لباس پوشیده اند، ساز هایشان را برداشته اند و چیزی خلق کرده اند که ما نیز می توانیم گوش کنیم! آن ها خود را در اینترنت این گونه معرفی می کنند: Post-Electronica Weirdness. آن ها عجیب و غریبند و امبینتشان با الکترونیکا مخلوط شده است و دقیقا همانی می شوند که خودشان اشاره کرده بودند. اولین آلبوم شان Threads آلبومی نفس گیر است. آلبومی گیرا است. وقتی به قطعه L’insurrection Qui Vient می رسید دست و پایتان بی حس می شود. میخکوب می شوید. سرما و تاریکی را حس می کنید. شدت وزش باد و سوز سرما را روی پوستتان حس می کنید. در این طوفان مهیب گم می شوید و کرختی را به گونه ای متفاوت تجربه می کنید. پروسه ساخت اولین آلبوم حدود دو سال به طول انجامید اما نتیجه آن اثری قابل توجه و تاثیر گذار بود: لایه های مختلف در یکدیگر می خزند صدایی فراموش نشدنی را به شنونده هدیه می دهند. این آلبوم دلیلی است برای ملاقات تخیلاتتان در گوشه های تاریک و بکر افکارتان. درنگ؟ جایز نیست!

 Gazpacho_-_March_of_Ghosts_cover

22.Gazpacho – March Of Ghosts

نروژی های جوان مدتی است اسم و رسمی در صحنه موسیقی پراگرسیو برای خود دست و پا گرده اند. نمونه Gazpacho و Airbag. همین دو نام کافی است!. آلبوم جدید مجموعه ای از داستان های کوتاه است، شخصیت اصلی داستان شبی را با تمام ارواح این داستان می گذراند و آنها داستان هایشان را برای او تعریف می کنند. کاراکترهای داستان شامل جنایتکاران هائیتی، خدمه کشتی Marie Celeste، یک سرباز آمریکایی که از جنگ جهانی اول بازگشته و خود را در سال 2012 پیدا می کند و همچنین روح یک طنزپرداز انگلیسی است که به اشتباه به خیانت متهم شده بود. آلبوم در نگاه کلی آلبومی بسیار زیبا و چندلایه است. المنت های پراگرسیو، فولک اسکاتلندی، امبینت، کلاسیک و پُست راک و حتی کمی جَز آلبوم را به معجونی کم نظیر تبدیل کرده است. آلبوم نمونه ای بسیار عالی از فید سازهای مختلف و گاه بی ربط به هم در همدیگر است. به قدری این کار هنرمندانه و ظریف انجام شده است که تحسین هر علاقه مند به موسیقی را بر می انگیزد. گزپاچو با این آلبوم سبکی به نام خود ثبت کرده است و انتظارات را به شدت از خود بالا برده است. (نقد این آلبوم را در بلاگ بخوانید). (نقد من بر این آلبوم را در سایت پراگ آرکایوز بخوانید). (نقد بلاگ در سایت رسمی گروه)

 trucd261

21.Hidden Orchestra – Archipelago

اسکاتلند. ادینبرو. این دومین بار در دو پُست اول بهترین های امسال است که اسم ادینبرو و اسکاتلند را می شنوید. ارکستر مخفی یا همان Hidden Orchestra کوارتتی است که صدایش بازتعریفی است از جز، کلاسیک، راک، الکترونیکا، راک، رگه، سایکدلیک و هیپ هاپ. موسیقی آنها به شدت رنگی، پر انرژی، متاثر از طبیعت و پر از احساس و اتمسفر است. ارکستر مخفی صدایی تاریک و روشن، پیچیده و ساده، پر انرژی و آرام دارد. گاه سازهای کوبه ای، گاه گیتار بیس، گاه پیانو، گاه ویالن، گاه ویالن سل، گاه ساکسیفون و گاه درامز میدان دار می شوند و ترکیب این سازها و تلفیق این صداها نتیجه ای جالب، بدیع و شیرین برای شنونده خواهد بود. نو جز، تریپ هاپ ارکستر مخفی تجربه‌ی جدیدی است که نباید آن را از دست داد و می بایست انتظار داشت ارکسترهای مخفی بی شماری با بازتعریف های خود از موسیقی کلاسیک و مدرن، صحنه موسیقی رایج را به سمتی نو و شاید پسا پسا مدرن سوق دهند. آنها به گمانم این دهه را از آن خود خواهند کرد.

 

 

.

Advertisements