The Best Albums of 2012 Part 1

.

DSC_0164

عکس از صفحه My Empty Head

.

.

یزدان محمدجانی: انتخاب بهترین آلبوم های موسیقی منتشر شده در یک سال کار آسانی نیست و این انتخاب سخت تر نیز می شود وقتی در سالی مثل 2012 اکثر موزیسین ها و گروه ها هوس انتشار آلبوم می کنند. تعداد آلبوم های منتشر شده در سال 2012 بسیار زیاد بود و مطمئنا نتوانسته ام همه آنها را گوش کنم و بی شک خیلی از خوب ها را از دست داده ام. لیست پیش رو آنهایی بودند که گوش کردم و دوست داشتم. کاملا سلیقه ای و شخصی. نکته هایی که در تهیه این لیست وجود دارند: آلبوم هر گروه با دیگر کارهای آن گروه مقایسه شده است، کار گروه های جوان مورد توجه بیشتری قرار گرفته است و اینکه آلبوم به صورت مجموعه ای کامل از آهنگ ها در نظر گرفته شده و ملاک و معیار انتخاب آلبوم ها معدود آهنگ های زیبای شان نبوده است. کلیت آلبوم، به همراه فاکتور هایی چون میکس و مستر و … در نظر گرفته شده است. ضمنا لیست از میان آلبوم های استودیویی فول لنگث تهیه شده است بنابراین از آلبوم های ای پی و … اثری در لیست دیده نمی شود.

.

 nao

30.North Atlantic Oscillation – Fog Electric

گروه جوان North Atlantic Oscillation از ادینبرو اسکاتلند برخاسته است. اسکاتلند کشوری است که غنای موسیقیایی آن زبان زد اهل موسیقی است و یکی از پایگاه های اصلی پست مدرنیته در موسیقی به شمار می آید. سم هلی، بن مارتین و کریس هاوارد سه جوان با استعداد ترکیب اصلی NAO در حال حاضر هستند. آلبوم EP اول آنها، Callsigns، سال 2009 و اولین آلبوم LP آنها، Grappling Hooks، سال 2010 منتشر شد. اولین آلبوم LP شان با استقبال خوب و مثبت منتقدان روبرو شد. آلبوم دوم آنها، Fog Electric، امسال و توسط ساب لیبل Kscope (آناتما، بلکفیلد، گزپچو، لونتیک سول، پورکوپاین تری، نومن، نوساوند، استیون ویلسون و…) و به تهیه کنندگی Tony Doogan (موگوای) منتشر شد. این آلبوم را پست پراگرسیو دانسته اند. نه پراگرسیو است و نه پست راک، سفری است معمایی، پراگرسیوی است صلح طلب و آرام که ریتم های گیتار و وکال مبهمش آنرا پست راکی می کند. اما ریف های غیر منتظره آن فقط حس کاری تجربی و ساختارشکن به شنونده القا می کند. تلفیقی است پست مدرن از پراگرسیو، آلترنیتیو و الکترونیکا. نوایی است که از فقدان و شک می گوید اما در پس آن خوش بینی نهفته است.

 Storm_Corrosion_cover

29.Storm Corrosion – Storm Corrosion

استورم کوروشن را دیگر همه تان می شناسید. پروژه جدید استیون ویلسون و میکائیل اوکرفلت. نیازی به معرفی این دو موزیسین بزرگ نمی بینم. ویلسون پس از سیر و سلوکش در دهه 70 با آخرین آلبوم پروژه انفرادی اش تحت عنوان Steven Wilson راه تجربه گرایی را این بار به شیوه ای متفاوت ادامه داد. شخصا فکر می کنم این پروژه بیش از هر چیزی دغدغه های ذهنی و تفکرات عجیب و غریب ویلسون را پوشش می دهد و مسیر فکری او را طی می کند تا دوست سوئدی اش را. مرتبه اولی که آلبوم را گوش کردم اصلا از آن خوشم نیامد و با آن ارتباط برقرار نکردم. تقریبا تا چند وقت پیش اصلا به این آلبوم بازنگشتم تا اینکه می خواستم مطالب مربوط به بهترین آلبوم های سال را بنویسم. این بار اما تجربه ام کمی متفاوت بود. مخصوصا وقتی متوجه این تفاوت شدم که خود ترک Storm Corrosion را گوش می کردم. واقعا ترک زیبایی است! این آلبوم مخلوطی است از آواها و نواهای عجیب و شگفت آور. از آنجایی که این دو موزیسین تخیلاتشان را کاملا در این پروژه آزاد کردند این آلبوم را باید آلبومی منحصر به فرد دانست. هر چند که مطمئنا طرفداران این دو موزیسین شاید برخوردی دو گانه با آلبوم داشته اند، اما این اثر جدای از اینکه این دو در پروژه های اصلی شان چه می کنند اثری زیباست. همچنان پُر واضح است که این پروژه به دلیل نام های بزرگی که پشت آن بوده این قدر مورد توجه قرار گرفته است و در غیر اینصورت تا این حد مورد توجه منتقدان قرار نمی گرفت اما باور کنید کار خوبی است! (درباره این آلبوم در بلاگ بخوانید)

 homepage_large.40d0389e

28.Mono – For My Parents

مونو. اگر از من بپرسند 5 گروه نام ببر که امضاهای پست راک به شمار می آیند و حرف ها را زده اند شک نکنید یکی از آن گروه ها مونو است. گروه به شدت بی نظیری که از شرق آسیا برخاسته است و بهتر می دانم موسیقی اش را با ژانر خاصی محدود نکنم. سبک موسیقی آنها مونو است! مخدری است به شدت قوی و مخرب! مواجه شدن با موسیقی مونو به احتیاط نیاز دارد اگر غفلت کنید در دام آنها گرفتار شده اید و دچار تخریبی همه جانبه می شوید. سه سال پس از انتشار آلبوم شاهکار Hymn To The Immortal Wind مونو نیز در این سال عجیب 2012 دست به کار شد. به واقع انتظار بیشتری از این گروه شاهکار داشتم و آلبوم جدید نتوانست انتظاراتم را (به نسبت آلبوم های قبلی گروه) برآورده کند. اما هم چنان با اثری خوب مواجه ایم. حرکت مونو به سمت موسیقی کلاسیک پر رنگ شده است و کورد های حماسی پیانو یک تنه می تازند. آنها به شدت تحت تاثیر موسیقی کلاسیک مدرن بوده اند و اکنون این تاثیر پذیری را برجسته تر از قبل به نمایش می گذارند. اما این قدرتی که در موسیقی کلاسیک مدرن نهفته است را گاهی بصورت خسته کننده ای در این آلبوم منتقل می کنند. میکس آلبوم کمی ضعیف است (و به غایت غیر منتظره از دوستان هنرمد ژاپنی مان). اگر طرفدار این جنس از موسیقی هستید درنگ در شنیدن این آلبوم اشتباه بزرگی است. ترک هایی چون Dream Odyssey در انتظار شما هستند. (نقد این آلبوم را در بلاگ بخوانید)

 Brian_Eno_-_Lux

27.Brian Eno – Lux

پدر Eno. بسیاری از اهالی موسیقی برایان انو را پدر موسیقی امبیت می خوانند. مرد بسیار جالبی است. او بخشی از صداهای استفاده شده در ویندوز 95 را ساخته! فعالیت سیاسی پُر رنگی دارد و کارنامه هنری اش پُر است از ملودی. جدید ترین آلبوم انفرادی برایان انو، Lux، از چهار قطعه تشکیل شده است. لاکس یک تا چهار که هر کدام نزدیک به 20 دقیقه امبینت خالص اند. موسیقی کاملا متخلخل این آلبوم غربالی است برای احساسات شنونده. این آلبوم در مکان های خاصی مانند یک گالری و یک فرودگاه به طور ممتد و برای مدت زمانی محدود پخش می شد. مکان هایی که افراد گوناگون اتفاقات مختلف و متفاوتی برایشان رخ می دهد در حالی که نا خود آگاه با انو هم سفر شده اند. این نوع موسیقی کاملا خالص احساسات شنونده را نسبت به محیط خود تشدید می کند و پیش زمینه ای در اختیار او قرار می دهد تا آن را با تخیل خود پُر کند. تجربه ای است تصویری و بی نهایت زیبا. آن نوعی از موسیقی است که آزاد است و بی پروا و بی جهت حرکت می کند و این دغدغه های ذهنی شنونده است که به آن جهت می دهد.

 3583439964-1

26.Elsiane – Mechanics of Emotion

موسیقی کانادا برای من شامل دو بخش کلی است: موسیقی متفکر و عمیق و موسیقی احمقانه! اجازه دهید مثالی از موسیقی احمقانه شان نیاورم اما Elsiane یکی از بارز ترین نمونه های موسیقی عمیق و قابل تامل کانادا است. تریپ هاپ خوشمزه، روان و پر احساس Elsiane انگار مشابهی ندارد. صدای عجیب و دوست داشتنی Elsieanne Caplette، رقص ویالن، المنت های دوست داشتنی موسیقی فولک و ملودی های گیتار وادارتان می کند طبیعت را تجسم کنید. الکترونیک و تریپ هاپ به زیبایی در این آلبوم تلفیق می شوند. صادقانه بگویم که البته این آلبوم قدرت آلبوم اول را ندارد اما هم چنان المنت هایی در موسیقی Elsiane وجود دارند که جای دیگری نمی توان آن ها را یافت. این گونه است که گریزی از تجربه زیبایی با آنها نیست. قبلا این گونه نوشته بودم: «هدفون هایتان را بگذارید. چشمانتان را ببندید و دکمه «خاموش» دنیا را فشار دهید. فقط و فقط خود را به موسیقی بسپارید. بعدا به ما هم بگوئید از کجاها سر در آوردید!» (نقد این آلبوم را در بلاگ بخوانید)

.

.

Advertisements