Archive – With Us Until You’re Dead – 2012

.

.

.

یزدان محمدجانی: آرکایو هم در سال 2012 دست به کار شد. آلبوم جدید آرکایو تفاوت هایی با آلبوم های قبلی شان دارد.

1. هالی مارتین جوان به کالکتیو* اضافه شده است.

2. آلبوم کلا درباره عشق است برخلاف آلبوم های اخیر که درباره معضلات اجتماعی و سیاسی بود.

3. روسکو جان خواننده رپ در این آلبوم حضور ندارد پس آهنگ رپ در این آلبوم نخواهید شنید.

4. این دومین آلبومی است که آنها طی 18 سال فعالیتشان در انگلستان منتشر می کنند.

.

.

هالی توسط یک نفر به Darius معرفی می شود و آنها در لندن همیدگر را ملاقات می کنند. Darius صدای هالی را دوست میدارد اما شیوه فولک خواندن هالی را مناسب آرکایو نمی داند. اما Darius تغییر عقیده می دهد و زیبایی صدای هالی را دلیلی محکم می داند برای شروع همکاری این خواننده جوان با آرکایو کالکتیو. هالی به همراه Darius به برایتِن می رود تا با او و دنی کار کند. هالی و دنی خیلی خوب با هم جور می شوند و کار می کنند و در نهایت هالی بیش از همه از ایده های دنی تغزیه می کند. او جوان و لبریز از انرژی است. دیو پن او را جا افتاده تر و بزرگتر از آنچه هست می بیند. ترانه های او کاملا تاریک هستند. دیو پن می گوید هالی علیرغم جوان بودنش بر روی آرکایو تاثیر گذشاته است. او انرژی و حتی خشمی جدید به آرکایو اضافه کرده است. او اعتقاد دارد هالی با خود رنگ های اضافه آورده است. رنگ های براق. و دیو پن اعتقاد دارد این خوب است چرا که Controlling Crowds جنبه تاریک تر آرکایو را به نمایش گذاشت و حالا هالی با حضورش رنگ را جایگزین این تاریکی می کند. در دو ترانه Hatchet و Violently صدای هالی را می توانید بشنوید.

.

.

 ایده اصلی آلبوم در ابتدا توسط Darius مطرح شد. همه ما عاشق می شویم. همه ما از عضق زده می شویم. همه ما از عشق ضربه می خوریم. همه ما وقتی عاشقیم احساس خوبی داریم. واقعا مفهوم عیجیبی است. تمام ترانه ها درباره عشق هستند. بعضی از آنها چون Hatchet ترانه ای انتقام جویانه اند و برخی چون Conflict درباره جنگیدن برای بدست آوردن یا دور ماندن از چیزی است. دیو پن اعتقاد دارد که آهنگ ها می توانند با هم مرتبط باشند. هر کس ترانه خود را نوشته و محوریت همه آنها عشق است اما روایت هر کدامشان از عشق متفاوت است. تنها نقطه ارتباط ترانه ها انگار خود مفهوم عشق است آن هم در کلی ترین حالت ممکن. دیو پن درباره ترانه هایی که خود نوشته می گوید: مثلا در آهنگ Rise پرسپکتیوی روشن بینانه دارد و سراسر رنگی است. مانند زمانی که می گوئید «نه! دیگر هرگز عاشق نخواهم شد» اما خواهید شد. تنها زمان نیاز دارید تا بهبود یابید!

.

.

دیو پن می گوید روسکو جان فقط در این آلبوم حضور نداشت ولی این به این معنی نیست که او در آینده با آرکایو همکاری نخواهد کرد. ما به این نتیجه رسیدیم که کلیت آلبوم به فرم خواندن روسکو نمی خورد ضمن اینکه او مشغول کار بر روی پروژه شخصی اش نیز بود. دیو پن در مورد اینکه چه کسی در آرکایو تعیین می کند که چه خواننده ای چه آهنگی را بخواند توضیح می دهد: این گونه که فکر می کنید نیست! من تنها اهنگ هایی را می خوانم که خودم نوشته ام. یا پولارد تنها آهنگ هایی را می خواند که خودش نوشته است. هر کس آهنگ های خود را می خواند. اما اگر آهنگی را دنی و Darius بنویسند آنها صداهای ما را روی آهنگ چک می کنند و خود تصمیم میگیرند چه کسی روی آهنگ هایشان بخواند. دیو قبول دارد که آرکایو کالکتیوی است با مرکزیت دنی و Darius و اخیرا پولارد اما او خود را در این آلبوم به همراه سه نفر مذکور در مرکزیت آرکایو می بیند. او میگوید روابط دوستانه عمیقی بین ما برقراراست و ما همه چیز را با هم در میان می گذاریم و این یکی از خوبی های کالکتیو بودن است. آرکایو نوعی جمع بزرگ خانوادگی-دوستانه است.

.

.

 دنی گریفیث درباره تغییر لیبل می گوید: ما همه در انگلستان زندگی می کنیم و طی 18 سال فعالیت به هیچ وجه در انگلستان دیده نشدیم و بدشانس بودیم. اولین آلبومی که در انگلستان منتشر کردیم Londinium بود و 16 سال پیش و آلبوم جدید دومین آلبومی است که در انگلستان منتشر می کنیم. ما در انگلستان ناشناخته ایم اما در اروپا بخصوص فرانسه به موفقیت های زیادی دست پیدا کردیم. ما در انگلستان موفق نبودیم اما در فرانسه موفق شدیم. این گونه بود که فعالیت خود را در فرانسه ادامه دادیم. هیچ طرح و برنامه ای از قبل نداشتیم. فقط متوجه شدیم این گونه بهتر جواب می دهد! حدس میزنم موسیقی ما به گونه ای است که براحتی فروش نمیرود یا خیلی به درد رادیو نمیخورد. دنی درباره آلبوم جدید می گوید: آلبوم قبلی مان آلبومی کامل برای طرفدارانمان بود اما این یکی فرق دارد. میخواستیم کار جدید کمی شخصی تر باشد. میخواستیم کاری نو انجام دهیم. مدت ها روی این مسئله صحبت کردیم. من دلم برای آهنگ های عاشقانه تنگ شده بود. کمی حال و هوای درامز آفریقایی در این آلبوم به چشم میخورد. من و Darius میخواستیم درامز روح داشته باشد. این آلبوم لبریز از روح است. صحبت از عشق عمدی بود ناگهان اتفاق نیافتاد. بر روی آن بحث شد. آرکایو بیش از هر چیزی یک صداست. ما صرفا یک بند نیستیم که دور هم جمع شویم و آهنگ بسازیم. ما زمانی کاری را انجام می دهیم که احساس کنیم آن درست است. ما از سال 2004 ساختار کالکتیو را برگزیدیم چون برای ما جواب می دهد.

.

.

*کالکتیو: دنی گریفیث ساختار کالکتیو (Collective) را اینگونه توضیح می دهد: ما بند نیستیم کالکتیو هستیم. خوبی کالکتیو بودن این است که هر کس بخواهد می تواند کار کند. هر کس حس کند کار نکردن درست است کار نمی کند. ما هم اکنون کالکتیوی 12 نفره هستیم. روسکو جان در این آلبوم با من کار نمی کند اما جزئی از آرکایو کالکتیو است. هر کس ترانه خود را می نویسد. همه چیز مطرح می شود و روی آن بحث می شود. مرد شماره یک وجود ندارد بنابراین هر کسی براحتی نقطه نظر خود را بیان می کند. هر کسی براحتی خلاقیت خود را وارد کار می کند. هر کسی می تواند به پروژه های ضخصی اش نیز بپردازد. هیچ فشاری روی هیچ کسی نیست. اینگونه است که موزیسین های مختلف با پیش زمینه های مختلف در کالکتیو کار می کنند. از هیپ هاپ گرفته تا کلاسیک. این یعنی ایده های زیادی برای کار کردن وجود دارد که اتفاقا بسیاری از آنها را می خواهیم در آلبوم بعدی منتشر کنیم. این را هم بدانید که آلبوم بعدی مان کاملا متفاوت است!

.

Archive on facebook

Archive Official

.

.