Mono – For My Parents – 2012

.

.

8

.

نویسنده میهمان: جاوید کیائی

«تو ساقه‌ای. چشم‌های کم‌سوی تو برگ‌هایت هستند که عمری خورشید را جست‌جو کردند. تن تو ایستاده قامت و سرافراز فرزندت را زیر خاک ریشه داد و ریشه داد. رفته رفته تبر ِ سنگین و سخت زندگی بر کمر تو کوبید و خمیده‌ات کرد. اما بدان تو ریشه‌ای برای دوباره جوانه زدن را جایی زیر زمین ِ زندگی‌ات قوت دادی که پس از تو به نام همان زندگی ِ تبر به دست، قامت بلند خواهد کرد. این خودش یک افسانه است، نوستالژی ِ رخ نداده‌ی رقم خورده است، روایتی از ماجراجویی ِ رویایی است. پس از تو من پشت زره ِ نادیدنی ِ وجودت زندگی می‌سازم و برای رفتنِ تو به جایی آرام آب‌های روان و گل‌های بنفش را شاهد می‌گیرم.»

 .

.

درباره‌ی موسیقی مونو قطعا به لحاظ احساسی با حجم زیادی از واژگان و حالات روحی روبرو خواهیم بود. فضاهای سرد و غم‌آلود ِ کاملا منحصر به فرد مونو دنیایی به شدت سحرآمیز و در عین حال ترسناک را برای شنونده بهمراه می‌آورد. آن‌ها خوب می‌دانند با یک ملودی ساده چه طور یک آهنگ را پرورش دهند و مرحله به مرحله از این آرپژ تا آرپژ بعدی فضاسازی با گیتارهای داینمیک به صورت لایه لایه را سوار بر موسیقی کنند، تناقضی با نویزهای پیچیده و بلز ِ ابتدایی کنار هم خلق کنند، بیس را هیجان و پیانو را احساس عمق ِ فضای موسیقی‌شان کنند. موسیقی مونو به صورت معنایی از خواستگاه‌شان ژاپن و به لحاظ فرم غربی است. طعم پست مدرنیته را درست به همان تلخی که هست که از غرب گرفته‌اند و احساس شرقی را همراه با طبیعت‌گرایی ِ غلیظ و سرد برای موسیقی‌شان بکار بستند. در موسیقی آنها شما لحظاتی را پر از سرعت ِ گذر زمان پیدا می‌کنید که درون فضایی پر از نویز به سر می‌برد، این‌ها انسان ِ مدرن‌اند که در هیاهو می‌افتند. و میل به بازگشت انسان مدرن به طبیعت را، هرچند طبیعت سرد و خشک، شما به خوبی در مونو لمس می‌کنید.

 .

.

بسیاری از شما مونو را می‌شناسید. یک جورهایی بعید است پیگیر موسیقی عمیق و خصوصا در این مورد پست-راک باشید و با مونو آشنایی ِ دسته کم ضمنی نداشته باشید. مونو را من از همین وبلاگ شناختم، آن زمان آلبوم Hymn To The Immortal Wind ساخته شده بود. موزیک ویدئوی آهنگ بی‌نظیر Follow The Map که در همین وبلاگ معرفی شد ( این پست ) توجهم را جلب کرد. با فضای عمیق کارهای گروه با حوصله و جسارت بالا روبرو شدم و بسیار از استایل و حس موسیقی گروه لذت بردم. به زبان فنی شاید بتوان برچسب‌هایی مانند Heavy  Post-rock, Noise, Minimal به موسیقی مونو نسبت داد و این در حالی‌ست که مونو راحت‌تر است از برچسب پست-راک دور بماند و ترجیحاً با Contemporary Classical شناخته شود. چیزی که هر بار پس از آغاز همکاری با Steve Albini به عنوان مهندس صدا از آلبوم Walking Cloud and Deep Red Sky, Flag Fluttered and the Sun Shined به بعد بیشتر و بیشتر شایسته‌ی فضای موسیقی گروه شد. حضور ارکستر رفته رفته در هر آلبوم به موسیقی گروه هویت داد و خودش را قسمتی از مونو جا زد تا اینکه در آلبوم امسال حضور قسمت‌های ارکسترال حسابی به چشم می‌آیند، حتی بیشتر از آلبوم قبل. هرچه باشد مونو یک گروه تخصصی برای اجرای زنده است و این هماهنگی با ارکستر Holy Ground اجرای زنده‌شان را هم بسیار جذاب و عمیق‌ترکرده.  مونو از آن دسته گروه‌هایی است که آهسته و پیوسته از همان آلبوم‌های اول ترقی کرد و قوی شد. آلبوم You Are There آلبومی نفس‌گیر و Hymn to the Immortal Wind یک شاهکار در پست-راک ِ دهه‌ی گذشته محسوب می‌شوند. و این در حالی‌ست که پیچفورک به این دو آلبوم به ترتیب 5.8 و 7 می‌دهد! البته شما با یک نگاه کوتاه به نمره‌های آلبوم 2009 به میانگین بالای 8 می‌رسید که منطقی‌تر هم به نظر می‌رسد.

 .

.

آلبوم جدید با عنوان For My Parents در حالی منشتر شد که انتظارات بعد از آلبوم اخیر به بالاترین حد خود رسیده بود. مونو با آن همه آهنگ‌های بی‌نظیر آلبوم قبل باید نشان می‌داد که سیر صعودی‌اش دچار افول نمی‌شود. مونو در این آلبوم فضای کاری را تا حدی تغییر داد، به جای روایت پست-مدرن از امروز به سمت فراخوانی المنت‌های کلاسیکی گذشته با زبان پست-راک ِ ارکسترال رفت. در قسمت‌هایی از آلبوم درست برخلاف آلبوم‌های گذشته که ریتم پایین و پایین‌تر می‌رفت، با اوج گرفتن‌هایی روبرو می‌شویم که گویا مونو سعی بر نوستالژیک نشان دادن‌شان دارند. آنها طوری این قسمت‌ها را اجرا می‌کنند که نشان دهند در خود ِ آن فضا نیستند و در حال تصویرسازی برای دوره‌‌ای هستند که آن زمان هنوز نگاه امروزی‌شان را به زندگی نداشتند. در هر صورت آنها فضای تاریک چند آلبوم اخیر را ندارند، شما را به حس‌های عمیق می‌برند و حسابی هم در آنجا از شما پذیرایی می‌کنند اما به نسبت قابل توجهی حس آلبوم For My Parents  متفاوت از کارهای اخیر مونو است. بیایید با هم بیشتر روی آهنگ‌های آلبوم تمرکز کنیم. Legend را در واقع ارکستر زمینه سازی می‌کند و به انتظار گیتارهای لایه‌‌وار با طعم اصیل مونو مي‌ماند و از آنجا هم پرکاشن‌ها از راه می‌رسند. مثل لبخند سرد شخصی است که از بالای کوه زیر پایش را تماشا می‌کند، چیزی‌ است مثل نگاه لرزان به زندگی‌ای که عبور می‌کند. موسیقی این قطعه برای آشناهای مونو ممکن است چندان جذاب به نظر نرسد اما به عقیده‌ی من بهترین انتخاب برای موزیک ویدئو شدن همین Legend  بود، چرا که از همان ابتدای آلبوم با آن موزیک ویدئوی پر از طبیعتش به شما نشان می‌دهد که باید وابستگی به فضای قدیمی مونو را در این آلبوم تا حدودی از سر بیرون کرد. Nostalgia که برسد دیگر خوب در فضای آلبوم قرار گرفته‌اید، شلیک گیتار مونو در ابتدای آهنگ زمینه‌ی دوست داشتنی‌ای برای دقایق بعدی قطعه فضاسازی می‌کند. Nostalgia عمیق و روان است و هرچه جلوتر می‌رود بیشتر به شما نزدیک می‌شود. حالا Dream Odyssey یکی دیگر از شاهکارهای پیانو محور مونو خودنمایی می‌کند. من نمی‌دانم این دختر Tamaki Kunishi با پیانو چه بازی‌ای می‌کند که بدون کوچکترین پیچیدگی یک رمان قوی را برای موسیقی گروه می‌نویسد. موسیقی خوش طعم مونو شما را درون ذهن‌تان آماده‌ی رویایی‌ترین سفرها می‌کند. همه چیز را برای شما آماده می‌کند تا به جاهای ناشناخته‌ای با حسی عمیق قدم بگذارید، شاید جایی آرام برای با هم رفتن که تا انتهای آلبوم به آن خواهیم رسید. اما این مسیر بدون محافظ قابل طی کردن نخواهد بود، Unseen Harbor، طولانی‌ترین قطعه‌ی آلبوم قرار است نقش این محافظ را برای شما ایفا کند. شما را با متانت آماده‌ می‌کند.در ابتدا از یک سو ویلن سل و از طرف دیگر پیانو و البته نت‌های نرم و دوست داشتنی گیتار مونو. کمی فضا گسترده تر می‌شود و از پرکاشن برای صحنه‌سازی هیاهوی محافظت دعوت می‌کنند. دوباره فضا آرام می‌شود و همه چیز با شکوه پیش می‌رود و با فضای دیستورت خاص مونو به پایان می‌رسد. به نظر مي‌رسد به جای آرامی برای با هم رفتن رسیده باشیم. فضای دوست داشتنی انتهای آلبوم بسیار تاثیر گذار به نظر می‌رسد. شما با A Quiet Place می‌توانید کلاسیک‌ تر شدن فضای آلبوم را به بهترین شکل لمس کنید. اینجا پایان کار آلبوم نخواهد بود، شما تنها یک دور موسیقی عمیق مونو را شنیده‌اید. بیشتر به مونو فرصت بدهید و گذشته‌ از بررسی جزء به جزء برای یک کلی گویی ِ حسی از آلبوم ِ «برای والدینم» به احساساتی مشابه آنچه در ابتدای نوشته آوردم دست پیدا کنید.

.

.

Advertisements