Dead Can Dance – Anastasis – 2012

.

.

.

دد کن دنس (DCD) پس از 16 سال آلبوم داد!!! همین خبر به قدری جذاب و هیجان انگیز هست که بتوان 2012 را یکی از بهترین سالها برای موسیقی دنیا دانست. گروهی که از دو اعجوبه دنیای موسیقی تشکیل شده: لیزا جرارد استرالیایی و برندن پری بریتانیایی. لیزا جرارد همان خانمی است که در کنسرت Rheingold – Live at the Loreley کلاوس شولز خواند. همان خانمی که صدایش ملاک و معیاریست در موسیقی موج نو. همان خانمی است که صدای جادویی اش را در فیلم گلادیاتور شنیدیم و برای این فیلم به همراه هانس زیمر برنده جایزه گلدن گلوب شد. همان خانمی که به خاطر داشتن صدای کنترالتو شهرت دارد. پس از انحلال گروه در سال 1998 این دو موزیسین به دنبال پروژه های انفرادی شان رفتند تا چند سال پیش که دوباره دور هم جمع شدند. دوباره دو نابغه نبوغ منحصر به فردشان را کنار هم گذاشتند تا این گروه خاص بار دیگر به راه خود ادامه دهد. سبک خاص و تلفیقی گروه نمادی از تلفیق استعدادها و آمال دو عضو آن است. موسیقی آنان در ابتدا بازگشت به گذشته محسوب می شد در حالیکه امروز آن را پیشرو موسیقی نوین می دانند. در موسیقی Dead Can Dance همه نوع حسی را می توان یافت. از  غم و حسرت گرفته تا نور و امید.

.

.

پس از 16 سال انتظار نداشتم آلبومی جدید از گروه ببینم و بشنوم. آلبوم جدید هم یک کار سطح بالاست و قطعا از بهترین های امسال. اما نمی دانم چرا شگفت زده ام نکرد. بعضی از ترک ها مثل Opium مرا یاد آخرین آلبوم انفرادی برندن پری انداخت. در برخی ترانه ها به وضوح یاد آلبوم Into the Labyrinth شان می افتم. فقط باید خود را رها کنید و کنترل حواس و روحتان را بسپارید به موسیقی بی نظیر Dead Can Dance. مطمئنا سر از جایی در خواهید آورد که به میزان زیادی از آن راضی خواهید بود. فقط روی ترانه های Kiko، Anastasis و Return of the She-King دقت بیشتری داشته باشید.

.

.

Advertisements