Manowar – The Lord Of Steel – 2012

.

.

6.2

.

یک ویژگی مشترک در اغلب گروه های هارد راک و هوی متال دهه هشتادی دیده می شود: در آن دهه گیر می کنند! منووار یکی از آن گروه هایی است که مدت هاست دست به تکرار خود میزند. دلیل آن شاید دیکتاتوری بیسیست و نفر اول گروه جویی دی میو باشد. تمام آهنگ ها را او می نویسد. تمام اشعار را او می نویسد و بارها نشان داده شخصیت و تفکر ثابتی دارد. همین نتیجه گیری ساده نشان می دهد چرا منووار کماکان خود را تکرار می کند. فضای آهنگ ها، شیوه نوازندگی، سازبندی، تم اشعار، آرت ورک، همه و همه ثابت مانده اند. اینها شنونده را خسته می کند. هم اکنون در دورانی زندگی می کنیم که شنونده و موزیسین هر دو دنبال متریال های جدید هستند. موسیقی در اغلب سبک ها به اشباع رسیده پس تکرار خود نمی تواند اعجاب انگیز و مایه تحسین باشد. جو و اتمسفر دهه هشتاد و فضای افسانه های اسکاندیناوی همچنان جویی دی میو را تسخیر کرده است. شاید اگر او مجال همکاری به بقیه اعضای گروه را میداد منووار کمی متفاوت از آن چیزی بود که مدت هاست میشنویم. جو اعتراضی و هیجانی دهه هشتاد، مرگ در راه هوی متال و پرستیدن خدایان جنگ را می پذیرفت اما الان در سال 2012 اینها شاید حرف هایی خنده دار به نظر برسند. حرف هایی تکرای که بشدت بوی کهنه گی می دهد. الان دوره و زمانه ای است که تم اشعار ضد زن منووار جذاب به نظر نمی رسد. گذشته از تفکر کلی حاکم بر گروه (یا حاکم بر جویی دی میو) موسیقی منووار چیز جدیدی ارائه نمی کند. آنها گروه مبتکری در دهه های قبل بودند. رکوردهای زیادی ثبت کرده اند. این مطلب را که بیش از 5 سال پیش درباره آلبوم قبلی منووار نوشتم بخوانید (آن موقع بشدت هوادار منووار بودم). آنها گاهی ترانه ای را به بیش از 10 زبان بازخوانی میکردند. همین که آنها سراغ حماسه شمال رفتند و تم اشعارشان برگرفته از آن حماسه بود خود ابتکاری به شمار میرفت. موسیقی آنها بشدت حماسی است و حس قدرت را به شنونده منتقل می کند اما این تا زمانی است که شنونده این حس را واقعی بیابد نه تکراری، کهنه و غیر واقعی. فرمول آهنگ ها همچنان مانند گذشته است شاید در دو آهنگ Born In A Grave و Righteous Glory کمی تغییر حس شود که البته خوشایند نیز هست. حال هوای این آلبوم با دو آلبوم قبلی تفاوت دارد. شاید دلیل آن شکست تجاری این دو آلبوم باشد. حال و هوای این آلبوم بیشتر شبیه آلبوم سال 1988 گروه یعنی Kings of Metal است. حتی نام ترک آخر این آلبوم Hail, Kill And Die! است و اگر به یاد داشته باشید در آلبوم Kings of Metal ترکی با نام Hail and Kill وجود داشت. کمی تغییر در صدای بیس گیتار نیز حس می شود که اُبهت کار را پائین می آورد و تبدیل به یک کار چیپ می کند چرا که صدایی شبیه صدای بیس دابستپ می شنوید. درنهایت شما با آهنگ های جدیدی روبرو نمی شوید. در مورد میکس و مسترینگ آلبوم نیز باید بگویم دچار اشکال است و انگار کل آلبوم در یک روز میکس و مستر شده و شتاب زدگی و ناپختگی در آن دیده می شود. شنیدن این آلبوم برای طرفداران منووار می تواند خاطره انگیز و در عین حال خسته کننده باشد!

.

خرداد 1391 – یزدان محمدجانی

.

.

Advertisements