BirdPen – Global Lows – 2012

.

.

7.5

.

به مانند ایستادن در انتهای دنیا با لبخندی بر چهره

.

بردپن نتیجه و عصاره تفکرات دیو پن و مایک برد است. دیو پن همان مرد لاغراندام و غمگین آرکایو است. همان مردی که از عمق وجودش فریاد می زند و مو به تن شنونده سیخ می کند. دیو پن همانی است که فاک یو را خوانده، همانی است که نسخه های اخیر اگین را اجرا می کند آن هم با آن میزان سوز و شور!. موسیقی خاص بردپن بیشترین الهام را دنیا می گیرد. از پرندگانی که روی آنتن خانه ها نشسته اند، آنطور که می گویند از پینک فلوید و موسیقی الکترونیک نیز الهام گرفته اند. می گویند از درختان و ریدیوهد نیز الهام گرفته اند. می گویند از ربات ها ماشین ها، خاطرات، گرافیک، عشق، نفرت، ترس، جنگ و صلح الهام گرفته اند. آنها در ترانه های خود به این مفاهیم می تازند. آلبوم اول آنها On/Off/Safety/Danger نام داشت. ترانه های Slow یا Off از آلبوم اول را به یاد دارید؟ اگر آنها را نشنیده اید تا وقتی انرژی زیادی برای از دست دادن ندارید سراغ آنها نروید. محتوای اکستریم این دو آهنگ همانند عملگر پاریته در فیزیک عمل می کنند: حالتان را، روحیه تان را دگرگون می کند. حالت آپی وجود ندارد. آپ شما را داون می کنند. آلبوم اول تحسین شد. بشدت. آلبوم شگفت انگیزی بود. آلبومی پر از انرژی با نور و سایه در آغوش دنیای مدرن.

.

.

آلبوم جدید مجموعه ای از آهنگ هاست که از مشکلات ناخودآگاه ما سرچشمه گرفته اند. آلبوم جدید نشان می دهد که چطور روح انسان براحتی توسط تنهایی جنگ، سیاست مداران فاسد، ملکه های زیبایی که به پادشان مواد مخدر دنیا تبدیل می شوند، ترس از کلاستروفوبیا، پارانویا، فساد، عشق، کمبود، دروغ، مواجهه با حقیقت و…دستکاری می شود. آلبوم از لحاظ موسیقیایی کاری است که باید واکاویده شود. 10 ترانه این آلبوم هر کدام داستان خود را دارند. لیریک ها بشدت خوب نوشته شده اند و خستگی روح این دو هنرمند بخصوص دیو پن را در مواجهه با دنیای مدرن بخوبی نشان میدهد. در ترانه اول No Escape تازیانه ها به سمت درماندگی انسان های درگیر مدرنیته پرتاب می شوند. آلبوم حرفی برای گفتن دارد…

.

.

ترانه اول No Escape شروعی برد پنی دارد و پایانی آرکایوی. گریزی نیست، پنجره ای وجود ندارد. گریزی نیست، جایی برای رفتن وجود ندارد. گریزی نیست، آن را در اخبار دیدم. گریزی نیست، از آنچه مینوشی. گریزی نیست، از آینده…Nature Regulate با پیانو آغاز می شود. تا دقایقی پیانو و دیو پن با هم برایمان حرف می زنند. نمونه ی کمرنگ سوز و غم صدای دیو پن را می توان در این آهنگ ردیابی کرد. صدا خیلی بالا نمی رود که بتوان عمق غم نهفته در صدایش را بیابیم. اما تا همین حد برای آهنگ دوم کافی به نظر می رسد. ترانه سوم Saver Destroyer با گیتار آکوستیک آغاز می شود. یک آلترنیتیو روتین تا اواسط آهنگ جلو می رود، یک بریک سپس فضای آهنگ بوضوح تاریک می شود، صدای انعکاسی دیو پن کمی در ذوقم میزند اما دیری نمی پاید که فاز تغییر می کند. آلترنیتیو روتین نیمه ابتدایی با تمپوی بالاتر پیش می رود و آهنگ تمام می شود. دیو پن در Mule صدای آشنای آرکایو را برایمان یادآوری می کند. آهنگ تا دقیقا دو نیمه مجزا دارد چه از لحاظ موسیقی و چه خوانندگی. به انتهای نیمه اول آلبوم میرسیم و ترانه احساسی Sorrow (در یوتیوب بشنوید) ترانه ای درباره عشق. ترانه ای مملو از نور و احساس. ترانه ای دوست داشتنی و بکر از دیوپن. شروع ترانه اول و انتهای ترانه پنجم حس موسیقی متن فیلم دارند پس تصویرسازی کنید!

.

.

نیمه دوم آلبوم با ترانه Only The Names Change شروع می شود و نام آهنگ بیش از هر چیز گویای درون مایه آنست. اگر سه آهنگ برتر آلبوم بخواهم انتخاب کنم قطعا این آهنگ جز این لیست سه تایی است. فضای دوگانه و استرس زای آهنگ در کمی آنطرف تر از نیمه به اوج التهاب خود می رسد و فضا کاملا آرکایوی میشود. از اینجا به بعد بشدت یاد ترانه Pills آرکایو می افتم. Missing Sun با تمپوی بالا شروع می شود و فضا ریتمیک و رنگی جلو می رود. حرف جدیدی از دید موسیقی دیوپن نمی زند و تمام می شود. به مانند آهنگ های نیمه اول آلبوم، A Thousand Followers نیز در خود نوای دل نواز پیانو دارد. در یکی دو آهنگ نیمه اول آلبوم ویولن هم آرام آرام و یواشکی آمد و رفت. دو آهنگ پایانی The Bridge و The Safety In Numbers Is Now Zero نیز همسطح خیلی از آهنگ های این آلبوم هستند.

.

خرداد 1391 – یزدان محمدجانی

.

.

Birdpen :

.

Official Website

Facebook

Twitter

Myspace

Youtube

.

.

Advertisements