Moonspell – Alpha Noir / Omega White – 2012

.

.

8.4

.

نویسنده میهمان هامون جعفرنژاد : آلبومی که در پیش رو داریم، نهمین آلبوم Moonspell است که پس از گذشت چهار سال از آلبوم Night Eternal چندی است منتشر شده و با وجود سپری شدن تنها کمتر از 6 ماه از سال 2012، جایگاه خود را به عنوان یکی از برترین آلبوم­های سال تثبیت کرده است. این اولین باری است که این بند Gothic پرتغالی آلبومی را در 2 CD منتشرکرده است. عموماً بندهایی که دست به این کار می­زنند در CD اول، ترک های اصلی را جای می­دهند و CD دوم، حاوی  Remixها و قطعات  لایو است. ولی اینجا ما با 2 روی سکه از این بند مواجه هستیم.

.

بخش اول (CD1) که Alpha Noir  نام دارد، شامل 9 ترک است که شما را به اعماق دنیایی تاریک، خشن، ترسناک و در عین حال مملو از آدرنالین می­برد. این بخش آن رویی از سکه است که نشان می­دهد Moonspell هنوز هم Riffها و Drum lineهای سنگین، طوفانی و نو در آستین دارد. آن روی سکه است که حزن Doom را با فضایی سنگین Goth ادغام کرده و چیزی تحویلتان می­دهد که تا مدت­ها درگیرتان می­کند و در عین حال که یادآور کارهای قدیمی Moonspell است، المنت هایی جدید در آن مشاهده می­کنید. ولی در بخش دوم یا همان Omega white، فضایی اتمسفریک، فرازمینی و رویایی را تجربه خواهید کرد. فضایی که برای توصیفش گاهی کلمات کم می­آورند.

.

.

در اینجا 2 بخش آلبوم را بطور جداگانه و به تفصیل بررسی می­کنیم:

.

Alpha Noir

احتمالاً تا بحال با آلبومی برخورد کرده­اید که نتوانید با اطمینان خاطر بگویید کدام ترک را از همه بیشتر دوست دارید یا اینکه کدام ترک از بقیه بهتر است. Alpha Noir دقیقاً چنین آلبومی است و هر ترک برای خود المنت­هایی دارد که در ضمن یکنواختی با سایر ترک ها، آن را خاص و منحصر به فرد جلوه می­دهد. به عنوان مثال ترک Versus مثل مونولوگی می­ماند که به زیبایی هرچه تمام­تر برای آن موسیقی متن تنظیم کرده­اند و نه صرفاً آهنگی که برایش Lyrics نوشته­اند. یا مثلاً می­توان به ترک های Alpha Noir یا Love is blasphemy اشاره کرد که از همان ابتدا به شما می­فهماند که با شما شوخی ندارد. از همان ابتدا Drum line سنگین و Riffهایی سنگین­تر. نهایتاً در ترک آخر با عنوان Sine Missione که بی­کلام است، در ابتدا با فضایی مواجهید که با استفاده­ی ماهرانه از سازهای کلاسیک و سمفونیک شما را از 3 فاز مختلف می­گذارند. در ابتدا وحشت و رعب، سپس کمی حس و حالی بهتر درست مثل اینکه از تاریکی به نور می­روید و دیگر از آن ترس اولیه خبری نیست ولی کمی بعد شما را وارد فاز سوم می­کند که انگار تمام ترس­های زندگیتان در اطرافتان جا خوش کرده­اند… در نهایتاً هم هجوم آدرنالین.

.

.

Omega white

آلبوم شروع به پخش می­کند و فضایی اتمسفریک و سمفونیک شما را دربرمی­گیرد که البته همچنان در پس زمینه، Riffهای خیره کننده­ای به گوش می­رسد. اما در ترک دوم، White skies، ناگهان در کمال ناباوری و درست زمان مناسب صدای Back up vocal زنی به گوش می­رسد که مجذوبتان کرده و زیبایی آهنگ را دوچندان. در ادامه، به ترک، New Tears Eve برمی­خوریم که شما را یاد آلبوم­های قدیمی Nightwish می­اندازد و شما را در آن حال و هوا غرق می­کند، در عین حالی که المنت­های Moonspell همچنان در آن موج می­زند. و یا ترک، Herodisiac، فضایی به شما تحویل می­دهد درست به مثابه ترک­های قدیمی H.I.M که در عین غیرمنتظره بودن، دلنشین است. لازم به ذکر است که من این نکته را راجع به Moonspell زیاد شندیه­ام که آهنگ­های این بند گاهی زیادی شلوغ است و نمی­توان بطور کامل از هر کدام از سازهای بکار رفته در آن لذت برد. حال این ویژگی خوب یا بد، در این آلبوم کمتر مشاهده می­شود و تفکیک و تنظیم صدا به زیبایی هرچه تمام­تر اعمال شده.

.

.

حال با بررسی ترک ها و فضای موسیقیایی آلبوم، جا دارد که نگاهی هم به Album Art آن بیاندازیم:

.

شاید به جرأت بتوان گفت که کاور این آلبوم یکی از زیباترین و با مسماترین کاورهایی است که تاکنون دیده­ایم و با توجه به انتخاب titleها و theme کاملاً مرتبط به عنوان­بندی بخش­های آلبوم، می­توان این تلفیق سه گانه­ی Album Art، موسیقی و theme را یکی از شاهکارهای این سبک تا به امروز دانست. در کل آلبوم Alpha Noir/Omega white یکی از بهترین و زیباترین آلبوم­های Moonspell است که محدوده­ی زیادی از سلایق را پوشش می­دهد. به کسانی که سلیقه­ای Hardتر داشته و چه کسانی که از محیط­های اتمسفریک و غم­آلود لذت می­برند.

.

.

پروفایل شخصی هامون جعفرنژاد در لست اف ام

.

.

Advertisements