Lights Out Asia – Hy – Brasil – 2012

.

.

7.3

.

موسیقی پست مدرن به مانند زندگی پست مدرن لبریز از تکرار است. لبریز از روزمرگی است. این حس خسته و تلخ مشترک در دو دهه اخیر حس همذات پنداری انسان مدرن و خسته را همگرا کرده است و مشخصا ژانرهایی چون پُست راک بیشتر از قبل کار شدند، دیده شدند و شنیده شدند. این تکرارها و این روزمرگی ها در اغلب مواقع جز خستگی و بی حوصلگی چیزی عاید شنونده بی تاب خود نخواهد کرد اما در این میان گاهی داستان متفاوت نقل می شود… چیزی حدود دو سال پیش Lights Out Asia و آخرین آلبومش را تا آن زمان معرفی کرده بودم. گروهی که به نظرم داستان روزمرگی هایمان را متفاوت نقل می کند، آنها با اولین آلبومشان Garmonia این را اثبات کردند. الکترونیک غالب، پست راک خیلی کمرنگ و کم زور، امبینت و اسپیس راک پر رنگ اما یکی دو پله پائین تر از الکترونیک. آنها احساس ایندی راک ، زمختی و افسردگی الکترونیک و المنت های دریم پاپ را با هم آمیختند تا به نوعی موسیقی جادوئی و عرفانی برسند. این روند در دو آلبوم بعدی یعنی Tanks and Recognizers و Eyes Like Brontide نیز ادامه پیدا کرد و در Eyes Like Brontide به اوج پختگی و تاثیرگذاری خود رسید. مهم ترین المنت موسیقی آنها تاثیرگذاری است. موسیقی آنها بشدت تاثیرگذار است. این قدرت موسیقی و موزیسین است که تخیل شنونده را اینگونه در دست میگیرد. آلبوم آخر In The Days of Jupiter اما کمی مرا نا امید کرد. آنها امبینت را پر رنگ تر کردند و موسیقی شان از یونیک بودن خارج شد. دیدن امضای Lights Out Asia در آن آلبوم کاری دشوار بود. انتظارمان اما خیلی طولانی نشد آلبوم جدید امسال و بعد از گذشت 2 سال از آلبوم نا امید کننده قبلی منتشر شد. آنها متوجه شدند. متوجه شدند کار یونیک نبوده. متوجه شدند خود گرفتار تکرار و روزمرگی شدند که زمانی آن را تاثیرگذار و جذاب نقل میکردند. متوجه شدند خود را «کمی» گم کرده اند. آنها در امبینت هم خوب بودند اما Lights Out Asia نبودند. بار دیگر الکترونیک نقش اصلی را ایفا می کند و در پس زمینه سینث با آن المنت های اسپیس راک دیوانه وار می تازد. این فقط یک معنی دارد : گیتاریست Mike Rush علاوه بر تجربه اش در اسپیس راک گیتاریست فوق العاده باهوشی است. پروداکشن آلبوم خیلی خوب است.آلبوم بشدت یکدست است و این یک مزیت است. شاید گوشتان در یافتن آهنگی مثل Radars Over The Ghosts Of Chernobyl سرخورده شود اما قرار گرفتن آهنگ ها در سطوحی تقریبا یکسان و البته بالا احساس خلا را به ذهن منتقل نمی کند. آلبومی که ترانه های آن در سطوحی تقریبا برابر قرار گیرند گواه این مطلب است که آنها اتفاقی خوب نیستند! به نظر همه چیز پخته تر شده است اما یک نکته گاهی در آلبوم آزاردهنده است و آن خارج شدن خواننده از مسیر ادای آوایی کلمات است. در این نوع موسیقی بهترین شیوه خوانندگی شیوه خوانندگی مرسوم در سایکدلیک راک است. آنجا کلمات آوایی و مبهم ادا می شوند. بنابراین گاهی صراحت در تلفظ کلمات ناهمخوان با موسیقی به نظر می رسد. سینث و گیتار تقریبا کار خود را عالی انجام میدهند. Lights Out Asia بار دیگر به تکنولوژی، ایدئولوژی و سمبولیسم می تازد. آنها همچنان علاقه مند به پیگیری المنت های بعد از جنگ سرد هستند پس باز هم می توانید جملاتی مبهم به زبان روسی بشنوید. این آلبوم در یک کلام آلبوم خوبی است البته در ژانر خود و بازگشتی است خوشایند برای Lights Out Asia و طرفدارانشان.

.

خرداد 1391 – یزدان محمدجانی

.

.

.

.