Wednesday 13 – Calling All Corpses – 2011

.

.

3.5

.

نویسنده میهمان هامون جعفرنژاد: همیشه از گام هایی که سبک پانک در آن نواخته می شوند خوشم آمده ولی در عین حال لیریکس، دیستورشن پائین و تکنیک نوازندگی نسبتا ضعیف آن باعث شد که این سبک را اصلا جزو سبک های مورد علاقه ام در نظر نگیرم. تا اینکه برای اولین بار با سبک Horror Punk آشنا شدم آنهم از طریق Wednesday 13 که دقیقا همان عناصری را که پانک کم داشت به آن اضافه کرد. لیریکس های تاریک تر، دیستورشن های بالاتر و نوازندگان حرفه ای تر. البته گمان نمی کنم دیگر بتوان Punk و Horror Punk را جزو سبک های مطرح در نظر گرفت و این سبک ها خصوصا پانک پس از به سر رسیدن دوران طلایی شان در دهه 70 که آن را هم مدیون بندهایی چون The Clash و Sex Pistols بود، دیگر نخواهند توانست جایگاه قبلی را بازیابند.

 .

حال جدای از تمام این حرفها، آلبومی که پیش رو داریم چهارمین LP گروه W13 است به نام Calling All Corpses که برای افرادی که از قبل با این بند آشنا هستند چندان بی مسما به نظر نمی رسد. این بند پس از انتشار آلبوم قبلی (Skeletons) از یکدیگر جدا شده و بند دیگری تاسیس کردند به نام Murderdolls که نکته جالب توجه اش این است که Joey Jordison درامر اسطوره ای  Slipknot هم در این بند جدید حضور داشت. البته نه بعنوان درامر بلکه بعنوان لید گیتاریست!!!. این بند جدید 3 آلبوم منتشر کرد که 2 تای اول چندان چنگی به دل نمی زد ولی آخری Women and Children Last شاهکار بود.حال اعضای W13 (بدون حضور Joey) دوباره به قول خود جسدهایشان را دور هم جمع کرده اند و آلبومی جدید منتشر کردند. اگر طرفدار آلبوم های قدیمی W13 از جمله Fang Bang یا آلبوم های اول Murderdolls باشید از این آلبوم قطعا خوشتان می آید ولی اگر از آلبوم های آخر W13 و Murderdolls مثل Women and Children Last و Skeletons خوشتان آمده، تقریبا اطمینان داشته باشید که این آلبوم نه تنها مجذوبتان نمی کند بلکه بعد از گذشت 10 دقیقه حوصلتان سر میرود.

 .

.

شاید بتوان گفت نکته جالب راجع به این آلبوم لیریکس های آن باشد. با نگاهی سطحی به آلبوم و با دیدن عنوان هایی چون Bad At Being Human، Miss Morgue و One Knife Stand می توان به تم کلی آلبوم که همان مرگ، خشونت و تاریکی است پی برد. البته این عناصر در خیلی از اشتقاقات متال دیده می شود و گمان نکنم نیاز به یادآوری باشد که هر سبکی به مدل خودش از این عناصر استفاده می کند. آهنگسازی این آلبوم خسته کننده و تکراری است و به نظر می رسد که کل آلبوم هول هولکی و در کمترین زمان ممکن از روی رفع مسئولیت سر و تهش هم آورده شده است. آلبته هر جور که حساب کنید W13 هنوز این توان را دارد که شما را وادار کند (حداقل برای یکی دو ترک از آلبوم) که با اشتیاق و انرژی با آهنگ همخوانی کنید اما وقتی آهنگ به اتمام رسید، پس از لحظه ای درنگ به خودتان می گوئید : این دیگه چه کوفتی بود که من خوندم؟!

 .

وقتی پس از چند سال اعضای یک بند دوباره تصمیم به انتشار آلبومی جدید می گیرند، شنونده ناخودآگاه انتظار جهشی قابل توجه در استایل کل بند و آلبوم ارائه شده را دارد ولی این آلبوم بخاطر آهنگسازی ضعیف و لیریکس هایی که بامزه اند ولی بعد از چند بار گوش دادن لطف خود را کاملا از دست می دهند، نه تنها پیشرفتی محسوب نمی شود بلکه در باب مقایسه با خود W13 و Murderdolls حتی پسرفت هم محسوب می شود. در انتها با تمام این اوصاف گمان می کنم این آلبوم برای کسانی که به این سبک علاقه مندند به یکبار گوش کردن می ارزد…احتمالا!

.

.

Advertisements