Paradise Lost – Tragic Idol – 2012

.

.

7.4

.

بهشت گمشده. موسیقی Paradise Lost همچون کتابی با همین نام نوشته جان میلتون حماسی است. طلایه داران دوم/دث متال بریتانیا سه راس مثلثی بودند که بعدها دیگر به دلایلی هرگز شکل هندسی منتظم خود را حفظ نکرد. مای دایینگ براید، آناتما و پَرادایز لاست. آلبوم های طوفانی دهه نود پَرادایز لاست هنوز مو به تنم راست می کند. هنوز شنیدن آن آلبوم های بی کیفیت و پرمحتوا مرا به دورانی از زندگی ام پرتاب می کنند که پر است از لحظات ناب. پس از 5 آلبوم اول پَرادایز لاست با تغییر سبک به Synthrock دو آلبوم منتشر می کند. شکست واضح آنها در سبک و سیاق جدید و گمگشتگی آنها در خود با اتمام دهه نود همراه بود. دهه بعدی آنها به ریشه های خود برگشتند. همان سبکی که به آن تعلق داشتند و از اینجا روند رو به رشد گروه به وضوح قابل مشاهده است. گاتیک راک/متالی که از اینجا به بعد ارائه شد با کمی تغییر در صدای خواننده نوید پَرادایز لاستی را میداد که طرفداران سرخورده ابتدای دهه نود منظر آن بودند. این تغییرات آلبوم به آلبوم ادامه پیدا کرد تا سال 2009 آلبوم Faith Divides Us – Death Unites Us همه طرفداران قدیمی گروه را سرحال آورد. موسیقی و صدای تصحیح شده و در عین حال با کیفیت. همه آنچیزی که پَرادایز لاست نیاز داشت. ترک و ویدئوی بی نظیر و تاثیرگذار Faith Divides Us – Death Unites Us، ریف های دیوانه کننده I Remain، سولوهای بنفش The Rise of Denial و بی تردید صدای فوق العاده و خاص نیک هولمز آلبوم قبلی را به درجه بالایی از پختگی رسانده بودند. اما باز هم احساس خلا وجود داشت. در بعضی ترک ها با خود می گفتیم ایکاش اینجا این کار را نمیکرد یا ایکاش فلان کار را میکرد. و صادقانه باید بگویم در آلبوم جدید تا حدود زیادی آن جملات به ذهنمان نمی رسد. یعنی شاید به نوعی اوج پختگی پَرادایز لاست تاکنون.

 .

.

آلبوم نشان می دهد آنها بیش از هر زمانی تحت تاثیر دوم متال و دث متال کلاسیک بوده اند و کاملا به ریشه های خود بازگشته اند. همانطور که گیتاریست با استعداد آنها گِرِگ می گوید: «آلبوم جدید ملودیک تر از آلبوم قبلی است با اینکه سنگین بودن خود را حفظ کرده است. آلبوم مملو از سولو و ملودی های گیتار است.» در این آلبوم نقش گِرِگ و نیک (لید گیتاریست و خواننده) پررنگ تر از قبل شده است. چرا که تغییرات مثبتی در کار هر دو دیده می شود. آرت وُرک آلبوم به نظر من نشان می دهد که آنها از نسل صفحه های موسیقی هستند، همان نسلی که کلیه متعلقات یک آلبوم موسیقی را در جهت یک مفهوم خاص طراحی می کرد. همان نسلی که روی آرت وُرک ها فکر می کردند. همانطور که نیک می گوید می خواستیم آرت وُرک آلبوم به گونه ای باشد که هر بار که به آن می نگرید متوجه چیز جدیدی شوید. چیزی ساده و پیچیده! چیزی مثل یک خالکوبی. به نظر آرت وُرک، لیریکس ها و ویدئوی منتشر شده و مطمئنا نام آلبوم در یک مسیر هستند و این تحسین برانگیز است. این مسیر و این هدف اتصال دوباره شنونده با واقعیاتی است که محوریت آنها شیوه زندگی امروز ماست. بت سازی جامعه و فریب خوردن از مصنوعات ساختگی خودش!. در این آلبوم گاهی نگاه پَرادایز لاست به گذشته است اما با کیبوردی نرم و مالیخولیایی بارز و در نهایت صدایی جدید از آنها مثل ترک اول Solitary One. گاهی همه چیز خشن و سنگین است مثل ترک دوم Crucify و خُب شباهت آن به گذشته بیشتر است و گاهی ترکیبی است از نگاه کلاسیک و مدرن آنها و مثالی بارز از این ترکیب ترانه ی Fear Of Impending Hell ملودیک تر ترانه های کلاسیک تر آلبوم ولی با ریف های برنده و نافذ. ده ترک این آلبوم تقریبا در یک سطح قرار دارند و این خوشحال کننده است. به همین دلیل نقد تک تک ترک ها ممکن است دچار «تکرار» شود. این آلبوم مملو از ملودی، سنگینی، خشم، قدرت و حماسه است. این آلبوم باشکوه دلتنگ ریشه های خود نیست اما ریشه ها را با گرایش مدرن، شیوه بیان منحصر به فرد وبالغ خود گره زده است. به همه طرفداران گاتیک متال این آلبوم به شدت پیشنهاد می شود. صدای منحصر به فرد پَرادایز لاست را از دست ندهید.

 .

فروردین 1391 – یزدان محمدجانی

.

.

Advertisements