Elsiane – Mechanics of Emotion – 2012

.

.

8.2

.

شاید شنیده باشید که فضا-زمان خمیده است. درک کامل این گزاره برای من علاقه مند به فیزیک کمی سخت است چه برسد به آنکه از فیزیک متنفر است. اگر میخواهید به درک جدیدی از این گزاره دست یابید پیشنهاد من این است که آلبوم هایبرد از گروه Elsiane را بشنوید. صدای مسحور کننده و دلفریب خواننده این گروه خانم Elsieanne Caplette تعریفی موسیقیایی است از خمیدگی فضا-زمان. حداقل، تعریفی است از خمیدگی فضا-زمان عالم بی نهایت ذهن و تخیل شما. صدایی که دو راه بیشتر جلوی شما نمی گذارد. یا عاشق آن می شوید یا از آن متنفر می شوید اما تجربه ثابت کرده است که پس از مدتی متنفران نیز به جمع عاشقان اضافه می شوند . دقیقا به یاد دارم مرتبه اولی که تنها آلبوم گروه را (تا آن زمان) گوش می دادم. ثانیه های اول خنده ام گرفت و با خود گفتم این دیگر چه صدایی است! صدای خواننده زن در لحظات اول به نظرم مزحک می رسید. اما امان از صدای این خواننده های زن. امان از وقتی که با خواننده ی زنی مواجه شوید که می داند چگونه با روح و روانتان بازی کند. اگر دنیایی پس از مرگ باشد ترجیح میدم به بهشت یا جهنمی بروم که در آن صدای زنان طنین انداز است! پیچ و تاب هایی که Elsieanne Caplette به صدای خود می دهد شما را نیز با خود به ناکجا آبادی میبرد که خلق کرده است. فضایی سراسر لذت که وقتی وارد آن می شوید دوست دارید دکمه «خاموش» دنیا را فشار دهید. کل دنیا را خاموش می خواهید اما آن فضای ذهنی لذت بخش را پررنگ، زنده و روشن. آن فضا که دنیا را وادار به خاموشی می کند فضایی نیست جز «تریپ-هاپ» !!!. ترکیبی از این دوست داشتنی تر؟ تریپ-هاپ، داون تمپو، الکترونیک، چیل آوت و در نهایت خواننده زن؟ ترکیبی از این تلخ و شیرین تر؟

.

.

کانادا را با موزیسین ها و سوپر استارهای بشدت پاپش می شناسید؟ بیخیال آن تصویر ذهنی شوید. پست راک و تریپ-هاپ کانادایی عملکردی چون بمب دارند. Elsiane حاصل همکاری خانم Elsieanne Caplette خواننده و ترانه سرا و Stephane Sotto نوازنده درامز است. موسیقی که در نهایت از این دو هنرمند می شنویم بیانگر رابطه همزیستی و رویکرد خلاقانه شان است. موسیقی آنها ترکیبی از استایل ها و الهامات گوناگون است. ترکیب مهیجی از کلاسیک و جز گرفته تا راک و الکترونیک. نام گروه ترکیبی از نام این دو هنرمند است همچنان که موسیقی نفس گیرشان نیز ترکیبی از استعداد هنری آنها است. Elsieanne Caplette در پرو بزرگ شد. او در ابتدا موسیقی کلاسیک را فرا گرفت و سپس شروع به نوازندگی گیتار و خوانندگی کرد. پس از آن در سال 99 به مونترال کانادا مهاجرت کرد، همان جایی که Stephane Sotto را ملاقات کرد. استفان در مونترال بدنیا آمده و بزرگ شده بود. وی موزیسینی خود آموخته بود با پیش زمینه ای در تاریخ هنر.

.

.

آلبوم دوم گروه پس از 5 سال از آلبوم اول منتشر شده است. آلبوم اول بی برو و برگرد فوق العاده بود. نوسان بین تریپ-هاپ و داون تمپو لحظاتی کمیاب با چاشنی تاریکی خلق کرده بود. آن آلبوم فوق العاده که از دید بعضی منتقدین شجاع یکی از بهترین آلبوم های تاریخ دانسته شده بود، نوآوری های جدی در خود داشت. صدای آلبوم به طرز شگفت انگیزی تازه و فریبنده بود. سازبندی جالب توجه آن آلبوم نیز یکی دیگر از المنت های جدید بودن آلبوم بود. پیانو، ویالن و ویالن سل سازهای اصلی آن آلبوم بودن اما نباید صدای خانم Elsieanne Caplette را فراموش کرد. آن صدا چیزی فراتر از صداست. شاید ترکیبی از چند ساز باشد! مطمئنا از منحصر به فرد ترین صداهایی که تا آخر عمرتان خواهید شنید.

.

.

آلبوم با Slowbirth آغاز می شود. تریپ-هاپ و الکترونیک با هم رژه می روند و آهنگ را جلو می برند. صدای خواننده با قدرت وارد صحنه می شود. در میانه های آهنگ المنت های فولک کاملا خودنمایی می کنند و سپس بطور هنرمندانه ای ویالن اضافه می شود و تا پایان ادامه پیدا می کند. در انتهای آهنگ صدای خواننده همچون همیشه با آن بالا و پائین های مرموز تیر خلاص را میزند. جدا صدای او کشنده است. تصور کنید با همچنین صدایی زندگی تان پایان یابد!. ترانه بعدی Mechanics of Emotion است. ترانه ای همنام با آلبوم. این آهنگ دریم پاپ خوشمزه ای است بر پایه گیتار با آن حرکات عجیب و غریبی که خواننده با حنجره خودانجام می دهدد. باید آنرا بشنوید تا منظور مرا متوجه شوید. دریم پاپ رنگی در میانه این آهنگ با صدای خواننده و کمی المنت های فولک باعث می شود خود را در بالای تپه ای سرسبز فرض کنم خالی از هر گونه ی انسانی! این موسیقی فقط و فقط به طبیعت تعلق دارد. ترانه بعدی بی کلام است : Vertigone ! دو دقیقه ونیم امبیت تاریک با صداهایی از آب روان و پرندگان شروع می شود و تصویری ذهنی از طبیعت در روز به شما تحمیل می کند و در ادامه با صداهای عجیب و غریب و حتی پارس کردن های محو یک سگ تصویرتان تاریک می شود. همان تصویر اولیه از طبیعت اینبار در شب. نمی دانم کلمه Vertigone به چه معنی است اما من در همان ابتدا یاد Vertigo (سرگیجه) افتادم اما به این شکل VertiGONE. خودتان حدس بزنید این کلمه قصد دارد بیانگر چه مفهوم و چه حس و چه فضایی باشد. اما ترانه بعدی تنها سینگلی است که از این آلبوم به همراه ویدئوی آن منتشر شده بود. Underhelped مرا بیش از هر چیزی یاد تریپ-هاپ سنگین آلبوم قبل می اندازد. تریپ-هاپ سنگینی که با دو عنصر حیاتی Elsiane یعنی صدای منحصر به فرد خواننده و المنت های موسیقی الکترونیک تا انتها همراهی می شود. ترانه بی بدیل بعدی Acceptance با فلوت شروع می شود. با پیانو و بیس گیتار ادامه می یابد تا خواننده از راه سر برسد. ترانه ای با بیس لاین های سنگین، آکوردهای قدرتمند پیانو که در میانه آهنگ دوباره با رقاصی فلوت شنونده را به وجد می آورد. این ترانه بیشتر ترانه های قبلی بر پایه درامز است و در آن همچنان ویالن حضور دارد و با ویالن به پایان می رسد. Unmapped پنجاه و پنج ثانیه صدای مبهم و تاریک زنی مردی است که با پیانو تبدیل به آهنگی تاریک و ترسناک می شود. این آهنگ شروعی است بر نیمه دوم آلبوم. ترانه بعدی از آن دست ترانه ها است که شاید در مقایسه با دیگر کارهای گروه حرف جدیدی برای گفتن ندارد اما اینها تا هنگامی است که گیتار و ویالن با هم حواس شنونده را کاملا جمع می کنند. Resurger یک دقیقه بی کلامی است و توصیف آن کمی سخت است. چقدر آنها در ساخت آهنگ های بی کلام مخوف تبحر دارند. واقعا قابل ستایش است!. Time For Us دومین آهنگ طولانی آلبوم است با زمان 5 دقیقه. کمی الکترونیک تر اما همچنان با سازبندی قبلی. یعنی پیانو و گیتار و ویالن اما الکترونیک غالب. در میانه آهنگ اینبار با سولوی گیتار مواجه می شویم! و کمی بعدتر چاشنی خفیف فولک. این آهنگ تمپوی بالاتر و بیشتری به نسبت آهنگ های معمول Elsiane دارد و به طبع تندتر است و درامز واضحی دارد. آهنگ بسیار زیبا به پایان می رسد. اما In The Shadows نه با ریف و نه با کورد آغاز می شود با صدای خواننده آغاز می شود و در ابتدای آهنگ خواننده ورژن خاصی از صدای خود را به نمایش می گذارد. صدای گیتار در سرتاسر آهنگ شنیده می شود تا اینکه پس از یک سوم آهنگ سولوی گیتار را می شنویم و سپس خواننده و درامز با هم فضا را پرصداتر از ثانیه های قبل می کنند. آهنگ با رقص گیتار، ویالن و اگر اشتباه نکنم ساکسیفون یا ترومپت به اتمام می رسد. آهنگ پایانی تاریک تر از آهنگ قبلی است. دوباره غلظت تریپ-هاپ زیاد می شود و در ادامه حتی کمی المنت های موسیقی کلاسیک زیر صدای خواننده می نشیند. خواننده در این آهنگ با آن زمزمه های عجیب وغریبش آلبوم را با بهترین نمایشش به پایان می رساند. درنگ نکنید. آلبوم بگیرید و گوش کنید. هدفون هایتان را بگذارید. چشمانتان را ببندید و دکمه «خاموش» دنیا را فشار دهید. فقط و فقط خود را به موسیقی بسپارید. بعدا به ما هم بگوئید از کجاها سر در آوردید!.

 .

فروردین 1391 – یزدان محمدجانی.

.

.

Advertisements