If These Trees Could Talk – Red Forest – 2012

.

.

8.3

.

چیزی نزدیک به دو سال پیش این گروه را در همین بلاگ معرفی کردم . آن زمان به این نتیجه رسیده بودم که گروه های پست راکی که نامی طولانی دارند گروه های خوبی هستند ، بعدها در این باره تجدید نظر کردم اما If These Tress Could Talk همچنان جز استثنا ها باقی ماند . سومین آلبوم این گروه دوست داشتنی و خلاق به تازگی لو رفته و باید بگویم با آلبومی عجیب و غریب روبرو هستیم . کاملا آن روزهایی را به یاد می آورم که برای اولین بار آلبوم دوم گروه را شنیده بودم ، تا یکی دو هفته فقط و فقط روی همان آلبوم قفل بودم . این خاصیت آهنگ های این گروه است . آلبوم جدید به آلبوم دوم نزدیک تر است تا به آلبوم اول . فضای امبینتی به نسبت قبل پر رنگ تر شده و فضایی را القا می کند که نام آلبوم و کاور مریض آن در صدد القای آن هستند . آهنگ ها باز هم ریتمیک هستند و تکرار حرف نخست را میزند . به نظر فضای کلی آلبوم سنگین تر و خسته تر آلبوم قبلی است . ریف های قدرتمندی را شاهدیم خصوصا در آهنگ Red Forest که کمی از فرم آشنای آلبوم قبلی خارج شده اند . کورد های شگفت انگیزی در این آلبوم از شما پذیرایی خواهند کرد . پترن و زمان بندی ریف های گیتار بیس حس خیلی خوبی را به شنونده القا خواهد کرد . نمونه بارز این ریف ها باز همان آهنگ Red Forest است . این آلبوم نیز به مانند آلبوم قبلی از سطح بالایی برخوردار است و آهنگ ها در سطوح تقریبا یکسانی قرار دارند . آهنگ Breath of Life آهنگی کوتاه و امبینت : بهترین ، تاریک ترین ، مخوف ترین و هوشمندانه ترین انتخاب برای شروع این آلبوم است . آهنگی کاملا سرد ، آرام و ترسناک که مرکز ثقل بقیه آهنگ های به نسبت خشن تر و سنگین تر این آلبوم است . انتهای آهنگ اول ابتدای آهنگ دوم خواهد بود . آهنگ The First Fire با امبینت ترسناکی که به آن اشاره کردم شروع می شود و با تمپوی سریعتری دنبال می شود با درامز اگرسیو و گیتاری خش دار تکمیل می شود و به انتها می رسد . آهنگ Barren Lands of the Modern Dinosaur آهنگ ای است با جنسی آشنا از جنس آلبوم قبلی . اما They Speak With Knives کاملا مهیج شروع می شود ، گیتار الکتریکی که در ادامه اضافه می شود هیجان را اندکی کم می کند ولی گیتار بیس در ادامه چنان هیجان انگیز است که کنجکاوی تان برای ادامه آهنگ بیشتر می شود . یک Break کوتاه و زیبا در میانه های آهنگ دوباره حس ، عمق و هیجان را با هم یادآور می شود . ریتم قبلی تکرار می شود و در انتها یکی از بهترین خاتمه های این آلبوم را شاهدیم . با شنیدن انتهای این آهنگ در ذهنم مجبور به تصویرسازی می شوم . تصاویری رنگی ، ملودیک و موزون و در عین حال سیال . آهنگ بعدی شبیه آهنگ اول است . امبیت ، سیاه ، مخوف ، سرد و کوتاه . انگار وارد نیمه دوم آلبوم شده ایم و این اینتروی نیمه دوم است . صدای گنگ یک مرد روی امبینت عجیب این آهنگ سوار شده است . به نظر روسی سخن می گوید . اینجاست که نام آلبوم برایم کمی جالب شد . آیا نام آلبوم به همان جنگلی اطراف نیروگاه هسته ای چرنوبیل باز می گردد ؟ بعد از این آهنگ مخوف نوبت Red Forest می شود . کاملا شبیه The First Fire ، همان توضیحات عینا اینجا نیز صدق می کنند . انگار آلبوم با آینه ای جدا شده است و هر قسمت قرینه قسمت دیگر است . اما The Aleutian Clouds پر است از ملودی های مجلل . چطور آنها چنین شکوهی را از ذهن خود به موسیقی انتقال می دهند ؟ آهنگ Left To Rust And Rot آهنگ  نا آشنایی نیست و نهایتا آلبوم با آهنگ طولانی و زیبای When The Big Hand Buries The Twelve به اتمام میرسد . این آلبوم فقط و فقط باید تجربه شود و در هنگام شنیدن آن به کاور آن فکر شود و ذهن رها شود تا خود فضاسازی و تصویرسازی کند و در آن فضا گم شود . راه دیگری وجود ندارد .

.

اسفند 1390 – یزدان محمدجانی

.

.

Advertisements