Anathema – Weather Systems – 2012

 

6.7

 

خُب بالاخره آلبوم جدید آناتما منتشر شد . آلبومی که شاید خیلی از ایرانی ها منتظر انتشار آن بودند . پس از آلبوم های بی نظیر نیمه دوم دهه 90 آناتما تم کارهای خود را تغییر داد که مطمئنا همه دوستان در جریان این تغییرات هستند . یکی از تغییراتی که شاید کمتر دیده شد ( کمتر از تغییر در سبک گروه ) تغییر در فاصله بین آلبوم ها و سرمایه گذاری شدید گروه روی بازار ایالات متحده آمریکا بود . آلبوم قبلی We’re Here Because We’re Here در حالی منتشر شد که تغییرات جدید اعمال شده بودند و خیلی از طرفداران گروه ، آنهایی که با ترانه های سوپر افسرده دهه 90 آناتما ارتباط بیشتری برقرار میکردند نتوانستند با تم جدید ارتباط برقرار کنند و اینجا بود که انشعابی بین طرفداران گروه ایجاد شد . آلبوم جدید فالو آپ We’re Here Because We’re Here است و همانطور که انتظار داشتم ضعیف تر از آن است . آلبوم آنطوری که از آن تعریف شده بود نیست . مدتی است هر گروه یا هنرمندی قبل از انتشار آلبوم جدیدش می گوید بهترین کاری است که تاکنون انجام دادم ، تعاریفی که با انواع و اقسام صفت های رنگارنگ دنبال می شود ولی اغلب در عمل شنونده آنچه را که گفته شده حس نمی کند . دو آهنگ اول آلبوم ، Untouchable, Part 1 و Untouchable, Part 2   کاملا حس آلبوم قبلی را ایجاد می کنند و هیچ نکته جدیدی در خود ندارند . به طور مشخص لی داگلاس خواننده زن نقش بیشتری در این آلبوم به نسبت آلبوم قبلی ایفا می کند . ترانه سوم و چهارم The Gathering of the Clouds و Lightning Song از لحاظ فرم خیلی شبیهند و از فرمول تکراری آلبوم قبل پیروی می کنند با این تفاوت که لی داگلاس را بیشتر خواهیم داشت ! ترانه پنجم Sunlight کمی بهتر است اما نمی دانم چرا اینقدر شباهت در آهنگ های آلبوم زیاد است آهنگی که کمی به آلترنیتیو راک هم میزند . ترانه بعدی The Storm Before the Calm متفاوت است . روی فضاسازی آن کار شده است ، شیوه خوانندگی آن فرق دارد ، کمی حس خوب آرام آرام به شنوندن تزریق می شود ، ترانه ای طولانی تر از ترانه های قبلی و به نظرم بهترین آهنگ آلبوم تا اینجا . ترانه بعدی The Beginning and the End هم جزو خوب های آلبوم است اما یک ترانه سر راست و روتین نه چیزی کمتر نه چیزی بیشتر . ترانه The Lost Child جدا ترانه خوبی است همین که فرمول تکراری آناتمای نسخه جدید را دنبال نمی کند جای خوشحالی دارد . ترانه ای سافت که با تمپوی پائین تری شروع می شود و کمی فقط کمی یادآور آناتمای درخشان نیمه دوم دهه نود است و در نهایت Internal Landscapes که به نظر درباره شخصی است که NDE داشته است و این مرا کمی به فکر فرو میبرد چرا که آلبوم آخر استیون ویلسون هم درباره چنین افرادی بود و این گمان را پر رنگ می کند که آیا آناتمایی که زمانی مملو از ایده بود اکنون از ایده های دیگران و ایده های دم دستی استفاده می کند ؟ در نهایت برخلاف تعریف و تمجید های فراوان اعضای گروه و حتی استیون ویلسون از این آلبوم می بایست بگویم آلبومی معمولی و بسیار تکراری که ترانه های آن سردر گمند و هدفی را دنبال نمی کنند . معلوم نیست چرا این آلبوم ساخته شده ، آیا صرفا بخاطر همان حرف هایی که برادران کاوانا زده بودند ؟ آیا انتشار زود به زود آلبوم آیا شاد کردن تم ترانه ها و آیا بودن در جریان روز تجارت موسیقی آنقدر ضروری است که چنین آلبومی را با آن همه تعریف و تمجید وارد کارنامه هنری خود کنند ؟

 

اسفند 1390 – یزدان محمدجانی

 

 

 

Advertisements