Saltillo – Monocyte – 2012

 

 

اگر اهل تریپ هاپ باشید، اگر توهم را به گونه ای سیاه تر و بدبینانه تر تجربه کرده باشید احتمالا Menton J. Matthews را می شناسید. او در بند اولش Sunday Munich موسیقی را بسیار سیاه تر و بدبینانه تر از بند جدید تکنفره اش Saltillo ارائه میکرد. هنوز هر وقت آهنگ Cell از Sunday Munich را گوش می کنم رسما خراب می شوم! منتون جی. متیوز از آن دسته روانی هایی است که همه نوع سازی راست کارش است : پیانو، ویالن سل، گیتارالکتریک، ویالن، گیتار بیس، بانجو، ویولا و انواع ادوات موسیقی الکترونیک. او با بند تکنفره اش اولین آلبوم را سال 2006 منتشر کرد. در آلبوم Ganglion منتون از همه عناصر موسیقیایی کمک می گیرد تا یک بازی تمام عیار را با مغز شما شروع کند. تک نوازی های دیوانه وار ویالن، نواهای آکوستیک آمیخته با الکترونیک، بیت های پائین تریپ هاپ در اغلب قسمت های آلبوم در نهایت یک آلبوم سراسر احساس را به شنونده عرضه می کند. گاهی آهنگ به کل می خوابد و تکه هایی از متون شکسپیر از فیلم های مختلف شنیده می شود. اینها همه باعث می شوند آلبوم به شما یک احساس بی نهایت دهد. احساسی تمام نشدنی. اگر بخواهم کمی شبیه سازی کنم این احساس را می توانم با احساسی که آهنگ های Portishead به شما منتقل می کنند مقایسه کنم. اولین ترانه پیشنهادی من از آلبوم Ganglion بی شک ترانه A Necessary End است، ترانه ای که در آن با ویالن به اوج میرسید و مجنون خواهید شد. این آهنگ در یک کلمه رقص ویالن است. آن آلبوم یک شاهکار تمام نشدنی بود و حالا اثر دوم به فاصله 6 سال از اثر اول منتشر شده است. آلبوم شما را به گوشه ها و کنج ها می کشاند، همه چیز ناشناخته و پنهان است. همچنان از تاریکی عمیق و درگیر کننده Sunday Munich خبری نیست اما چنان درگیر احساسات شدید در این آلبوم می شوید که ممکن کاملا ورق روحیتان را برگرداند و کاملا افسرده تان کند. به هر حال تنها نصیحت من به شما این است : شما با یک تریپ-هاپ خیلی خوب مواجه اید، پس احتیاط کنید!

 

 

Advertisements