بهترین های 2011 از نگاه مجله موسیقی سایکدلیا – بخش پنجم

 

 

بهترین های 2011 از نگاه مجله موسیقی سایکدلیا – بخش اول

بهترین های 2011 از نگاه مجله موسیقی سایکدلیا – بخش دوم

بهترین های 2011 از نگاه مجله موسیقی سایکدلیا – بخش سوم

بهترین های 2011 از نگاه مجله موسیقی سایکدلیا – بخش چهارم

 

 

3. Mogwai – Hardcore Will Never Die, But You Will

 

موگوای در پُست راک برای من مثل پینک فلوید است در پراگرسیو راک . گروهی به شدت تاثیر گذار و کار درست که پُست راک را به شیوه خود تعریف و تفسیر می کنند . دوستان اسکاتلندی ما از The Cure و Pixies تاثیر زیادی گرفته اند و بر گروه هایی چون Archive تاثیر گذارده اند . پُست راک عجیب و غریب موگوای با سایر پُست راک های مشهور فرق دارد اگر شباهتی هم دیدید شباهت آنها به موگوای است نه موگوای به آنها ! . در این گروه دیوانه ای به نام Stuart Braithwaite فعالیت می کند . چرا دیوانه ؟ شاید کنسرت های موگوای را دیده باشید . استیوارت با چشمانی باز  – که انگار بی خوابی مزمن آنها را اینقدر باز نگه داشته و او را کمی ترسناک می کند ! – و استایل خاص نوازندگی اش نقش یک روانی را بر روی صحنه تئاتر موگوای بازی می کند . او به روزنامه اکسپرس گفته بود : » بیشتر مردم به بی کلام بودن آهنگ عادت ندارند . لیریک برای بعضی از آنها خوب و راحت است . فکر می کنم آنها دوست دارند با آهنگ بخوانند و وقتی نتوانند کمی ناراحت می شوند » . هفتمین آلبوم استودیوئی موگوای شاید نکته جدیدی در کارنامه هنری شان برجای نگذاشته باشد اما همچنان یک کار سطح بالا در این ژانر محسوب می شود . نام ترانه ها و آلبوم های موگوای همیشه برایم جالب بوده . در این آلبوم ترانه ای با نام « شما لیونل ریچی هستید» وجود دارد ، به نظر وقتی استیوارت مست بوده و لیونل ریچی را در فرودگاه میبیند به سمت وی می دود و این جمله را به زبان می آورد ! . ترکیب گیتار و پیانو و سینتی سایزر با امضای موگوای می شود یک موسیقی خاص . آن نوع موسیقی که به شما می گوید : خواننده را فراموش کن ، بیا و نویز را احساس کن . این آلبوم کاری نفس گیر است که خیلی ها آن ر با کارهای قدیمی موگوای مقایسه می کنند . از آن جنس موسیقی که کم ساخته می شود . شخصا معتقدم موگوای را باید کشف کرد ، خیلی ها هنوز موگوای را درک نکرده اندو شاید آیندگان بتوانند درک کنند که موگوای چه گوهر ارزشمندی است ! . ( راجع به این آلبوم اینـــــجا صحبت کرده بودم . اولین آلبومی که در سال 2011 در این وبلاگ معرفی شده بود )

 

2. Steven Wilson – Grace For Drowning

 

تقریبا سال گذشته میلادی منتظر انتشار این آلبوم بودم . ویلسون حداقل در این وبلاگ دیگر احتیاجی به معرفی ندارد . اولین آلبوم انفرادی اش Insurgentes یک شاهکار موسیقیایی در دو سی دی بود . یک روان گردان قوی . دومین آلبوم انفرادی ویلسون شباهت ها و تفاوت هایی با آلبوم قبلی اش دارد . این آلبوم آغشته به موسیقی Jazz است ! او بارها و بارها اذعان کرده که دوران طلائی موسیقی دهه هفتاد بوده است . همان دورانی که ویلسون تقریبا دهه دوم زندگی اش را شروع کرده بود . تاثیر شدیدی از آن مقطع حساس بر ویلسون به جا نمانده است . او با موسیقی دهه 80 بزرگ شد . تقریبا هر شنونده حرفه ای موسیقی شکی در این جمله ویلسون ندارد و دهه هفتاد را دوران طلائی موسیقی راک می داند . پس ویلسون Jazz را وارد پراگرسیو خود می کند به مانند دهه هفتاد . فیلم Midnight In Paris  وودی آلن را دیده اید ؟ انگار ویلسون کارگردان فیلم Grace For Drowning است و ما همچون شخصیت اول فیلم وودی آلن ( Gil – Owen Wilson ) . همراه با وودی آلن به دوران طلائی گیل بعنوان یک نویسنده ( دهه 20 میلادی ) می رویم و همراه ویلسون به دوران طلائی موسیقی ( دهه 70 میلادی ) سفر می کنیم . فرق اساسی آلبوم اول و دوم انفرادی ویلسون الهام گرفتن از دهه 80 و 70 است . اما این آلبوم شباهت هایی با دیگر کارهای ویلسون دارد . ویلسون باز هم داستانی را با آلبومش روایت می کند . داستانی از آنهایی که تجربه نزدیک به مرگ داشته اند . عنوان آلبوم نیز دقیقا از همین داستان گرفته شده است . برای من این داستان ها نشانه تمرکز ویلسون بر روی کار هنری اش است . او مدتی بر روی موضوعی تمرکز می کند و سپس نسخه ای صوتی و شخصی از آن موضوع منتشر می کند . هیجان انگیز است و البته تحسین برانگیز . این آلبوم در 3 سی دی منتشر شد و در هر سی دی ترک های فوق العاده ای گنجانده شده بود . به ویژه ترک Index که شخصا آن را بهترین ترک سال 2011 می دانم . درباره این آلبوم خیلی مفصل اینجـــــا صحبت کرده بودم . اگر می خواهید درباره آلبوم ، داستان و پروسه ساختش بیشتر بدانید مصاحبه ویلسون را بخوانید در دو قسمت : قسمت اولقسمت دوم .

 

 

1. Airbag – All Rights Removed

انتظار ظهور یک گروه نئو پراگ به این خوبی از نروژ کمی سخت بود ، ولی خوب سخت بود ! گذشته ها گذشته ! اینجـــــــا گفته بودم نمی توان این آلبوم را بهترین آلبوم سال نامید ! اشتباه کرده بودم این آلبوم بهترین آلبوم سال از نظر من است . تاثیر پینک فلوید و پورکیوپاین تری بر موسیقی این گروه واضح است . دوستان نروژی ما هم همیشه به آن اذعان دارند و این دوست داشتنی است . ولی باور کنید آنها امضای خود را به ثبت رسانده اند . اتمسفرشان مهر ایربگ دارد . صدای Asle Tostrup یادآور صدای استیون ویلسون است و به نظر حتی در خوانندگی از ویلسون الهام گرفته است . آنچه موسیقی ایربگ را از گروههای مذکور جدا می کند تاکید بیشتر ایربگ بر احساس و فضای کمی رمانتیک در ترانه هایشان است . تقریبا مثل کاری که هموطنانشان در Gazpacho انجام می دهند . ترانه هایشان معمولا با تمپوی بالا شروع نمی شود و شامل جزئیات زیادی است . صدای Asle Tostrup کاملا با موسیقی ایربگ مچ می شود . بدون اغراق آنها یک آلبوم شاهکار یا حداقل آلبومی با چند ترانه شاهکار از خود به جا گذاشته اند . ترانه هایی که مخلوطی از پراگرسیو پینک فلوید :/.. پورکیوپاین تری است با المنت های شوگیز . شما در ترانه Light Them All Up درگیر سولوی ویولا به سبک اروپای شرقی می شوید و در تاریکی آن قفل می شوید . آن آهنگ همچون سوهانی بر روی روحتان کشیده می شود اما انگار لذت بخش است . یکی از دوستان عزیز داستان این آهنگ را بطور کامل در گروه فیسبوک ما شرح داده بود : اینـــــــــجا . آلبوم با ترانه بی نظیر Homesick تمام می شود . انتخاب این آهنگ بعنوان حسن ختام آلبوم یک انتخاب بی نظیر بود . این آهنگ هر آنچه می خواهید به شما می دهد و سپس آلبوم تمام می شود . این همان لحظه ای است که بی درنگ دوباره سراغ آلبوم می روید ! 50 دقیقه موسیقی عالی منتظر شماست .

 

 

Advertisements