بهترین های 2011 از نگاه مجله موسیقی سایکدلیا – بخش اول

15. We Made God – It’s Getting Colder

.

اگر موسیقی پاپ مثل نگاه کردن به منظره بیرون در یک روز آفتابی از پشت پنجره سرنشین باشد موسیقی We Made God مثل راندن یک مانستر تراک در طوفان است . خشن و پر از آدرنالین که با آرامش گاه گاه طوفان را در هم می شکند . WMG ایسلندی است و سخت است که با گروهی از آن کشور آشنا شویم و ناخودآگاه یاد Sigur Ros نباشیم . آنجایی که WMD آرام می شود می توان تاثیر Sigur Ros را مشاهده کرد و آنجا که می خروشد شخصا یاد Deftones می افتم . سبک این آلبوم پست متال یا المنت های پست هاردکور است . فضای ترانه ها غمگین ، تاریک و سرد است . وقتی به این آلبوم گوش می دهید انزجار و خشم از یک سو ، یاس و درماندگی از سوی دیگر با هم به سراغتان می آیند . انتخاب نام آلبوم هوشمندانه بوده و خود گویای داستان جاری در آلبوم است . اگر پست متال ملودیک را می پسندید این آلبوم را تجربه کنید . آلبوم شاهکاری نیست اما به شدت ارزش شنیدن دارد .

.

.

14. The Devin Townsend Project – Ghost

.

همیشه اولین تصویری که با شنیدن اسم Devin Townsend به ذهنم میرسید تصویری بود از او با دهانی کاملا باز ! در حال فریاد زدن و نوع خاص گیتار نوازی اش . این موزیسین اکستریم متال در آلبوم انفرادی اش Ghost نرم ترین و آرامترین کار خود را ارئه میدهد . خبری از اکستریم متال که نیست هیچ او وارد عرصه امبینت و موج نو نیز می شود . سازهای غالب می شوند گیتار آکوستیک، سینتی سایزر و فلوت ! فریاد و جیغ جای خود را به زمزمه و نجوا می دهد . Devin Townsend جایی عنوان کرده که این آلبوم ملو ترین و زیباترین اثر او تاکنون بوده است . این آلبوم نوعی شهامت و آرامش را با هم درخود دارد . آرامش امبینتی ، فضاسازی و المنت های موج نو و چارچوبی پراگرسیو وقتی با جسارت عبور از اکستریم متال جمع بسته می شوند پارادوکسی شیرین را نصیب شنونده خواهند کرد . صدای خواننده زن همچو سازی مجزا ایفای نقش می کند . انتخاب نام و کاور آلبوم به نظرم با دقت انجام شده است . خلا و خلسه در آلبوم موج میزند . انگار وقت آن است که آنهایی که به روح اعتقادی ندارند به آن ایمان بیاورند ! موسیقی مواج و سیال این آلبوم همچو پرواز یک روح است در جایی میان آسمان و زمین . معلق و رها . این آلبوم برای من خاطره انگیز، رویایی و آرامش بخش بود و بعضی از ترانه ها مرا یاد   Tangerine Dream و Anathema می انداخت .

.

.

13. Opeth – Heritage

.

دهمین آلبوم استودیوئی اُپث دو نقد کاملا متفاوت به خود دید . طرفداران اُپث، آنهایی که مسحور پراگرسیو دث متال آنها بودند اکثرا با این اثر ارتباط برقرار نکردند . آنهایی که پراگرسیو راک اُپث را می پسندیدند ، اکثرا با این آلبوم ارتباط برقرار کردند . این آلبوم که توسط استیون ویلسون میکس شد اثری است پراگرسیو با تاثیر پذیری از موسیقی فولک سوئدی بویژه پیانیست جز سوئدی Jan Johansson . اکرفلت از این آلبوم راضی است و معتقد است زمان نیاز است تا قدر آلبوم دانسته شود . بوضوح افزایش شدت همکاری های وی و ویلسون بر روی سبک موسیقیایی اُپث تاثیر گذاشته است . بعنوان کسی که هیچ وقت طرفدار درجه یک پراگرسیو دث متال اُپث نبوده ام با این آلبوم ارتباط خوبی پیدا کردم . خیلی ها این آلبوم را یک اثر شجاعانه دانسته اند . این آلبوم یک اثر دوست داشتنی ، بی پروا و مواج است . از دست دادن آن تقریبا حرام دانسته شده است !

.

Advertisements