Bass Communion – Cenotaph – 2011

نمیدونم با چه واژه ای باید استیون ویلسون رو توصیف کنم . ببینید دوستان ! علاوه بر اینکه حجم کارهایی که انجام میده بی نظیره بلکه کیفیت کارهاش هم بی نظیره . گستره سبک کارهاش هم بشدت وسیعه . تسلط روی موسیقی از انواع مختلفش در این بشر درک میشه . تسلط در نوازندگی تعداد زیادی ساز داره . واقعا نمی دونم چی باید بگم !!! شما از Porcupine Tree بعنوان مشهورترین بندش شروع کنید بیاید برسید به Blackfield که با اویو گفن اسرائیلی همکاری می کنه ، برسید به No-Man که با تیم بونس کار می کنه ، بندی با عنوان کاملا با مسمای Incredible Expanding Mindfuck که شروع شد و تموم شد ، یه پروژه دیگه به اسم Continuum با Dirk Serries بلژیکی ، بند تازه تاسیس Storm Corrosion با اکرفلت خندان از Opeth ، پروژه ای تحت نام Steven Wilson و در نهایت پروژه جنبیش Bass Communion . بماند همکاری های متعدد و گسترده اش با بقیه گروهها بعنوان میکسر ، خواننده و نوازنده میهمان و … و بماند گروه های متعدد دیگری که از دوران نوجوانی ساخته یا در اونها فعالیت میکرده ! آقایون ! خانوما ! استیون ویلسون خسته نمیشه ، ما الان صحبت از امبینت کردیم تا پراگرسیو ، اکسپریمنتال تا آرت راک ، سایکدلیک تا آلترنیتیو راک . رِنج سبک رو دارید واقعا ؟

بعد از این مقدمه دوست دارم بیوگرافی کوتاهی از Bass Communion براتون بگم و بعد برسم به آلبوم جدید . Bass Communion پروژه جانبی استیون ویلسون ترکیبی است جادوئی از امبینت ، الکترونیک و دِرُن (Drone) . ویلسون برای ساخت آلبوم هایش در این پروژه موسیقیایی معمولا از نوازندگان میهمان استفاده می کند . نوازندگانی چون رابرت فریپ (کینگ کریمزن) ، ساکسیفونیست تئو تراویس ، Bryn Jones و Vidna Obmana بلژیکی . این پروژه ریشه در اولین کارهای ویلسون بعنوان موزیسین دارد . تاثیر پذیری از موسیقی الکترونیک تجربی آلمانی و مشخصا Tangerine Dream و  Klaus Schulze کبیر و تشکیل بند Altamont با دوست دوران کودکی اش سایمون واکینگز و ساخت قطعات تجربی با سینتی سایزرهای آنالوگ قدیمی را شاید بتوان پله های اول راه انداژی پروژه ای جانبی اش در آینده یعنی همان Bass Communion امروزی دانست .

و اما Cenotaph . این آلبوم نهمین آلبوم استودیوئی Bass Communion است . جالب است بدانید که زمان ریکورد Cenotaph دقیقا همان زمانی بود که دومین آلبوم انفرادی ویلسون یعنی Grace For Drowning ریکورد شد . ویلسون این آلبوم را دنباله و بخش دوم آلبوم Ghosts on Magnetic Tape توصیف کرده اما درواقع آلبوم جدید فراتر از آن است . آلبوم جدید در واقع روابط فضایی را با محدوده هایی از اصوات زوزه مانند از دنیایی ماورای دنیای ما ، مثل نداهایی تاریک و عمیق که نفرین شده در زیر پای ما به سان جریان های داغ آهن مذاب روانند ، وارونه کرد . برای اولین بار در تاریخ Bass Communion این چرخه های رمز آلود با پالسی آرام و ریتمیک به جلو رانده می شوند . به گفته خود ویلسون صدا آمورف ، دلهره آور و کهنه است مثل ابرهایی زنگ زده و پوسیده که ارواحش بر فراز برجی سرگردانند . موسیقی این آلبوم از آن نوع موسیقی هاست که اتاق محل پخش آلبوم را آرام ، مثل تفکر و غم و غصه ، تبدیل به مکانی می کند که زمان در آن می ایستد …..