Memories Of Machines – Warm Winter – 2011

“Stories
Come out of other stories
Lead to other stories
New memories of machines”

 

معمولا وقتی بزرگان موسیقی دور هم جمع می شوند ، سوپرگروه تازه تشکیل شده پس از مدتی تبدیل به یک پروژه شکست خورده می شود . اما داستان گاهی متفاوت است . بگذارید کمی توضیح دهم . تیم بونس یکی از دو عضو اصلی گروه No-Man و جانکارلو ارا مرد اصلی گروه Nosound پروژه ای را سالهاست آغاز نموده اند –  Memories Of Machines – پروژه ای که با انتشار اولین آلبوم خود Warm Winter شکل رسمی به خود می گیرد . تیم بونس یکی از دو عضو اصلی No-Man  است . گروهی که عضو دیگر آن ابر چهره پراگرسیو حال حاضر دنیا یعنی استیون ویلسون است . شما صد در صد با یک گروه خاص و استثنائی مواجه شدید !!! شک نکنید . دو موزیسین عجیب و غریب و کار بلد بدون هیچ گونه سر و صدا و هیاهو احتمالا یکی از بهترین آلبوم های آرت راک زندگی تان را به شما هدیه می دهند .  با این مقدمه کوتاه خیلی از سوالات برایتان حل شده است ! بهتر است جزئیات بیشتر را از زبان تیم بونس بشنویم :

» آهنگسازی ، ضبط ، میکس و مسترینگ آلبوم Warm Winter از ماه آوریل 2006 تا دسامبر 2010 به طول انجامید ، این آلبوم تاریخچه شخصی مهمتری را نسبت به سایر آثارم با خود یدک می کشد . پایان عشق (و امید) ، آغاز عشق (و زندگی) و حس تسلیم شدن به چیزی خارج از وجودم ، تم  بیشتر اشعاریست که در آلبوم وجود دارند ، هر آهنگ اتفاق و مکان خاصی را فرا میخواند که گاهی به صورت جزئی و گاهی بصورت اشاره مستقیم بوده است . برای من ، آنچه می توانست واضح باشد ، پیوندی است که مابین No-Man و Nosound به سادگی در دسترس قرار گرفته و آلبومی ناب را با احساس درونی زیاد شکل داده است .»

» ایده همکاری با «جانکارلو ارا» اولین بار در سال 2005 مطرح شد و در ماه اکتبر همان سال بوقوع پیوست . ما همکاری مشترکی را در نوشتن قطعه Someone Starts to Fade Away (که در آلبوم Lightdark از Nosound منتشر شد) داشتیم که آن احساس آشکار رمانتیک اولیه که مابین No-Man و Nosound بود را حس کردیم . زمانی که «جانکارلو» مشغول ساخت آلبوم Lightdark بود ، من در سالهای 2006 و 2007 مشغول همکاری با -Alistair Murphy -The Curator  یا نوشتن دمو برای آلبوم Schoolyard Ghosts برای No-Man بودم . علی رغم این تداخلات در طی این 2 سال ، ما باز هم گاه و بیگاه جلساتی را برای پروژه Memories Of Machines داشتیم .»

“I want to play you
All the beautiful songs you should know.”

 

» ما ضبط آلبوم Warm Winter را در ماه آوریل 2006 در شهر رم آغاز کردیم . زمانیکه برای اجراهایمان در ایتالیا آماده میشدیم ، من و «جانکارلو» 2 قطعه جدید نیز نوشتیم ، یکی از آهنگ ها Change Me Once Again بود که از نظر احساسی برخلاف تمام کارهایی بود که در آن زمان انجام میدادیم هردوی ما را شگفت زده کرد . ما بی اختیار آن ترک را به لیست ترک های Tim Bowness / Nosound اضافه کردیم و توافق کردیم که آن قطعه شروعی ایده آل برای آلبوم مشترکمان باشد . در ماه سپتامبر و در اوایل پاییز در نیویورک ، ما دو قطعه دیگر با نامهای Beautiful Songs You Should Know و At The Centre Of It All را نیز آماده کردیم . همچون قبل بنظر میرسید که از ناکجا  پدیدار شده و به نظر می آمد که باید همراه با سایر کارهای پیش رویمان ، کمی بر رویشان کار شود . قطعه Beautiful Song نیز همچون Change Me Once Again لبریز از خوشبینی بود ( که از ابتدای همکاری داشتیم) و قطعه At The Centre Of It All نیز با فضایی اتمسفریک و اشعار محلی و طعنه آمیز شکل گرفت . در هر دو قطعه نیز از استعدادهای عظیم نوازنده ویولن سل ، «ماریان دی کستلین» (که همراه وی در سال 1996 با ساموئل اسمایلز همکاری کرده بودم)  استفاده شد و هردو قطعه در آپارتمان «جفری اسپارا» واقع در گرینویچ ضبط شد . بدون شک استعداد «ماریان» و آرامش شهر منهتن به جادوی خاطره انگیز بودن تجربه موسیقیائی ما افزود .»

» مابین سالهای 2007 تا 2009 ، من تعدادی از دموها را ( شامل Schoolyard Ghosts و The Place Where You’d Hide) فرستادم و متعاقباً ملاقات هایی در «نورویچ» و «اسمالالند» سوئد برای ساختن ترک ها ، ضبط و سایر مسائل با یکدیگر داشتیم . هر ملاقاتمان نیز با آهنگ سازی مشترکمان رشد پیوسته ای داشت و به سرعت نتایج مثبتی را در پی داشت . مهمترین وجه همکاریمان ، فراتر از این موضوع که اشعار به سرعت نوشته شده بودند ، این بود که تقریباً تمامی ملودی ها و سازهای به کار رفته در جهتی پیش میرفت که درست برخلاف چیزی بود که از همکاری مشترک (Bowness / Erra) متصور بودیم . صدای خواندن من از چیزی که در سالهای قبل بود بلندتر شده بود و استعداد پنهان Guitar Hero بودن «جانکارلو» بطور مؤثری مشهود شده بود اینها به همان اندازه دلگرم کننده بود که هویت قدرتمند آلبوم نیز در حال تحول بود . «

» در جلسه سوئد و در داخل استودیوی زیرشیروانی «استیفن بنت» ( که البته به بزرگی آپارتمان «جفری» در منهتن بود!) ترک تاریکِ Something In Our Lives و ترک تلخ و شیرینِ Lucky You, Lucky Me تهیه و ضبط شد و خوانندگی مجددی روی ترک های Beautiful Songs You Should Know ، The Place Where You’d Hide و Schoolyard Ghosts انجام شد ( که تفاوت بسیار زیادی با 4 قطعه ای که قبلاً توسط No-Man طی سالهای 2007 و 2009 ضبط شده بود داشت) . اگرچه نیویورک تا حد بسیار زیادی آفتابی ، گرم و شیرین بود، ولی تجربه سوئد آرامش بخش و پوشیده از برف بود .»

“Locate the silence,
Locate the core.
Forget the world you knew before”

» در «نورویچ» نیز ما ترک های Warm Winter و Before We Fall نوشتیم و پس زمینه موسیقی ترک Lost And Found In The Digital World را کامل کردیم . قطعه آخر برای آلبوم نوشته شده بود ، قطعه Lost And Found بنا بر درخواستی که از «رابرت فریپ» در سال 2009 کرده بودم از پس زمینه های موسیقی فراوانی تهیه شد . همچنین برای پس زمینه وکال تعدادی از ترک ها ، من از تعدادی موسیقی های رایگان را که در آلبوم «جودی دایبل» تهیه و نوشته بودم (نظیر Talking With Strangers) استفاده کردم . بعد از اینکه شروع به شنیدن پس زمینه های وکال کردیم ، «جانکارلو» فایل ها را با خود برد و موسیقی ترک ها را اصلاح کرد . پس از آن نیز از «آلکسی سکز» نوازنده ترومپت درخواست همکاری کردم . نتیجه آن نیز یک آلبوم استثنائی در مورد عدم تمرکز همیشگی در زندگی معاصر و تلاشهای هرکس برای سرکوب ضمیر خود و تمکین به چیزی خالص بود. با اینحال مشخص بود که اشعار دو ترک At The Centre Of It All و Schoolyard Ghosts بی ارتباط با مضمون اشعار نوشته شده برای آلبوم Warm Winter بود .»

“While all the people all around,
Find themselves and settle down,
The schoolyard ghosts that haunt your dreams,
Hold you back and make you feel unclean.”

» Schoolyard Ghosts احتمالاً یکی از شخصی ترین اشعاریست که تابحال نوشته ام . توصیفی است نصفه و نیمه از اوقاتی که در دبیرستان داشتم که در اصل شعرش را در کنار ترک های –All Sweet Things, Streaming, Another Winter (the Truenorth intro), 26 Years  و  The Place Where You’d Hide– نوشتم که به عنوان تصویری مفهومی از زندگی یکی از دوستان دبیرستانم بود که در بحبوحه نوجوانی صدمات احساسی شدیدی خورده بود . در زمان ضبط آلبوم No-Man (که اسم آلبوم هم همین نام بود) «استیون» زیاد از ملودی هایی که برای آهنگ نوشته بودم خوشش نیامد ، ولی تصمیم گرفت که هارمونی ها را حفظ کرده و به طریقی دیگر بکار ببریم . آهنگِ Mixtaped تبدیل به اقتباسی از آهنگ Schoolyard Ghosts شد و در سال 2009 نیز ترک Counting  تبدیل به ورژنی No-Man ای از ترک The Place Where You’d Hide شد . ولی مفهوم اصلی اشعار کنار گذاشته شد .»

» در قرن بیست و یکم این امکان وجود داشت که نوازندگان مهمان آلبوم Warm Winter هم از طریق حضوری و هم از طریق اینترنت مشارکت داشته باشند . هنرمندانی همچون Colin Edwin, Peter Hammill, Julianne Regan, Jim Matheos  و  Huxflux Nettermalm که قطعات تکمیلی خودشان را از طریق اینترنت برای ما فرستادند درحالیکه «استیون ویلسون» و «مارین» و کل مجموعه  Nosound و «هنری فول» همراه با من و «جانکارلو» مستقیماً در استودیو مشغول به کار بودیم . از نظر من ، مشارکت Huxflux Nettermalm و Julianne Regan نقش بسیار خاصی درجایگاه موسیقی ما داشت . صدای زیبا و چند لایه «جولیان» در پس زمینه وکال بی نظیر بود ، همچنین درام زدن ماهرانه Huxflux بدون اینکه ذره ای از ظرافت آلبوم کاسته شود ، باعث پویائی آلبوم شد . «

» اگرنوشتن اشعار و ضبط موسیقی نسبتاً آسان بنظر می آمد ، ولی پروسه انتخاب آهنگ و میکس کردن آنها بطور قابل ملاحظه ای پیچیده تر بود . ماهها وقت صرف انتخاب و ترتیب ترک ها کردیم تا این مجموعه بتواند آن مفهوم کلی که مدنظرمان بود را برساند . بعد از چندین تلاش ناموفق در میکس کردن  ترتیب توافقی ترک ها ، از «استیون ویلسون» درخواست کردیم که به پروژه حس شنیداری قوی تری بدهد و دورنمای هدفمندی از کاری که انجام داده بودیم  ارائه کند . همزمان که «استیون» مشغول میکس کردن آلبوم We’re Here Because We’re Here گروه Anathema بود ، بطور مؤثری کمک شایانی در کنار هم قرار دادن قطعات کرد . از نظر من ، استیون قدرت و وضوحی را به آلبوم داد که قبلاً فقدانش احساس میشد . متعاقباً ، کار استیون بوسیله «جون استلی» ادامه و تا آماده شدن آلبوم برای انتشار ادامه پیدا کرد . کاری که در نسیم بهاری سال 2006 در رُم آغاز شد ، همراه با تعدادی از عکس های اعضای گروه و کاورهای آلبوم که توسط «کاترین میگر» تهیه شده بود ، در اواخر زمستان سرد سال 2010 در بریتانیا پایان یافت .»

» از دید خودم آلبوم Warm Winter ملودی غنی ای دارد و یک خوشبینی (مسلماً مبهم) دارم که جای این آلبوم در کارهای قبلیم خالی بوده است . از نظر خودم، آلبوم های Flowermouth و Returning Jesus دو آلبوم آخری بودن که همچین کیفیتی داشتند . اگر بخواهیم با آن 2 آلبوم مقایسه کنیم ، آلبوم Warm Winter نوای سازماندهی تری داره و تأثیر بیشتری در عملکرد کارهای بعدتر نظیر Together We’re Stranger دارد . این آلبوم بطور مساوی به آهنگ هایی که میل به تسلیم در برابر چیزهای جدید را تجلیل می کنند و آهنگ هایی که عواقب سقوط رؤیاها را توضیح می دهند و آهنگ هایی مابین این دو قرار گرفته اند تقسیم شده است .

از این رو ، موسیقی آلبوم نیز مابین هارمونی های بلند همراه با سولوهای قوی ، قطعات امبینت کوتاه و موسیقی دلنشین آکوستیک تغییر می کند . موسیقی آلبوم ارتباطی قوی با گذشته  Nosound و No-Man دارد . ترکیبی ازسبک های Art Rock ، Ambient ، Chamber Classical و Dream Pop  . خارج از بحث سبک آلبوم ، شاید بیشترین چیزی که در موسیقی پروژه ما شنیده بشود ، تاثیر راک دلنشینی است ( مخصوصاً پینک فلویدِ دهه 1970) که در پس زمینه موسیقی آلبوم شنیده میشود . از ابتدای ژانویه 2011 واکنش های اولیه نسبت به پایان کار ، همانطور که انتظار داشتیم مثبت بوده است . قرار داد جدیدی با کمپانی آلمانی Mascot در حال امضاء شدن است و برای انتشار آلبوم نیز در اواسط ماه مِی 2011 توافق صورت گرفته است .

حالا، همچون یکی از اشعار که میگوید : It’s Time for Letting Go  «

———————————————————————————————————————————————————————————————–

این آلبوم را از اینجا و اینجا بشنوید

مترجم : اشکان شکیب وند

ویرایش : یزدان م

تشکر ویژه و خاص از اشکان شکیب وند عزیز برای ترجمه این متن

———————————————————————————————————————————————————————————————–

مجله اینترنتی موسیقی سایکدلیک را از راه فید و فیسبوک دنبال کنید

Advertisements