Some Kind Of Metallica

Some Kind Of Metallica

با سلام خدمت دوستان عزیز و متال بازان گرامی .

تاکنون مطلبی از متالیکا نداشتم . گروهی که متال را با آن و قریب به 12 , 13 سال پیش شروع کردم . حتی اولین بلاگ من که در سال 81 منتشر به این بند اختصاص داشت ولی خیل عظیم بلاگ هائی که در مورد این گروه منتشر می شدند مرا از نوشتن در مورد این گروه منصرف کرد . آنقدر حاشیه و خبر و اتفاقات بد در مورد گروه از سال 2001 به بعد شنیدم که واقعآ برایم زجر آور بود . حتی با یکی از دوستان متالر قدیمی مطلبی مفصل ( در حدود 20 صفحه A4 ) تهیه کرده بودیم که در سال 1384 آن را منتشر کنیم که باز هم منصرف شدم . در این پست بهانه اجرای گروه در Rock Am Ring سال 2006 بر آن شدم مطلبی از آنها بنویسم . در واقع به اتفقات پیش آمده برای گروه تا قبل از این اجرا کاری ندارم چون یقینآ همه شما عزیزان از آنها با خبرید . من در این مطلب با تکیه بر این اجرا , متالیکا را با خودشان مقایسه خواهم کرد . در واقع اجرای مذکور اجرای فوق العاده ای نبوده و چز جدیدی در آن مشاهده نشد ولی بهانه ای بود تا از متالیکا بنویسم .

در حاشیه Rock Am Ring 2006

نکته جالب در این کنسرت اجرای کامل آلبوم استثنائی Master Of Puppets بود . در واقع به مناسبت بیست سالگی آلبوم این حرکت انجام شد . نکته جالب دیگر این بود که از آلبوم کثافت St. Anger حتی یک آهنگ هم اجرا نشد که شخصآ بسیار خوشحال شدم . جیمز خوشحال و شاد به نظر می رسید . گویی یادآوری گذشته برایش بسیار شیرین بود و بارها به این نکته اشاره می کرد . پس از آن همه اتفاق و مهم تر از همه آن آلبوم لعنتی به نظر نوعی جدائی بین گروه و طرفداران احساس می شد . به مانند اکثر کنسرت های متالیکا  باز هم با Creeping Death خاطره انگیز شروع کردند . اجراهای متالیکا شاید جاودانه ترین اجرا ها باشد چرا که آنها بندی بودند که لایو هایشان از ضبط استودیوئی بهتر از آب در می آمد ( برای مثال همین ترانه را در نظر بگیرید و اجراهای مسکو 1991  و Woodstock 99 را به یاد بیاورید ) . پس از اجرای این آهنگ جیمز خطاب به طرفداران می گوید :

Rock Am Ring , Metallica Is With You Once Again

آهنگ بعدی Fuel است ( از آلبوم ( Reload 1997 . زیاد راجع به این آهنگ و اجرای آن صحبت نمی کنم . آهنگ بعدی آهنگ زیبای Wherever I May Roam است که یکی از آهنگ های متالیکا در آلبوم Black می باشد . این آهنگ از آن دسته ترانه هائی است که به درد لایو می خورند و متالیکا در اکثر لایو هایش آن را اجرا کرده است . بعد از اجرای این ترانه باز هم جیمز خوشحالی خود را از اجرای مجدد در Rock Am ring ابراز می دارد . جیمز تبحر خود را در اداره کنسرت باز هم بخوبی نمایش می دهد اما بوضوح بالارفتن سن بر لحن صحبت او تآثیر گذاشته است . سالهای قبل او بسیار پر شور و با هیجان و با الفاظی تقریبآ رکیک کنسرت ها را اداره می کرد , ولی آرامشی که اکنون از وی می بینیم نتیجه افزایش سن اوست . آهنگ بعدی For Whom Bell Tolls است که این آهنگ هم در بسیاری از کنسرت ها اجرا شده ولی به نظرم خاطره انگیز ترین اجرای سال 91 در انگلستان بود . اما نه رابرت و نه جیسون نتوانستند مثل کلیف فقید ابتدای این آهنگ را اجرا کنند . او یک اعجوبه بود . خدایش بیامرزد . ترانه بعدی Fade To Black است باز هم از آلبوم Ride The Lightning . این آهنگ هم در بسیاری از کنسرت ها اجرا شده . از اینجا به بعد کل آلبوم Master Of Puppets اجرا می شود . بعد از اجرای آخرین آهنگ که مسلمآ Damage Inc است چند دقیقه ای گروه توسط هواداران مورد تشویق قرار می گیرند . آهنگ بعدی Sad But True است یک آهنگ هوی درجه یک . آهنگ با هنرنمائی جیمز خاتمه می یابد . آهنگ بعدی آهنگی است که بسیاری از مردم عادی نیز از آن خاطره دارند . Nothing Else Matters . آهنگ بعدی از آلبوم مورد علاقه من یعنی And Justice For All . آهنگ استثنائی One . Enter Sand Man آهنگ بعدیست . بیشتر آهنگ ها از چهار آلبوم استثنائی گروه هستند . یعنی Ride The Lightning , Master Of puppets , And Justice For All و Black که من آنها را مربع طلائی متال نامیده ام . ( The Golden Square Of Metal Music ) . بعد از اجرای این آهنگ جیمز تشکری به زبان آلمانی از طرفداران می کند . به نظر کنسرت تمام شده اما کنسرت تمام نشده است و یک سورپرایز عجیب همه را شگفت زده می کند . Last Caress !!! . آهنگ بعدی نیز آهنگی از آلبوم اول Kill’em All است . Seek & Destroy .  این آخرین ترانه ایست که متالیکا در این کنسرت اجرا می کند . کنسرت به پایان می رسد و کارهای معمول متالیکا در اتمام کنسرت . لارس آبمیوه خود را روی طرفداران تف می کند و …

مقایسه اجرای Rock Am Ring 2006 با اجراهای گذشته

Kirk Hammet

مسلمآ متالیکا آنقدر گروه بزرگی است که تنها می تواند با خود مقایسه شود ( البته با دوران اوج خود ) . باز هم کرک همت ثابت کرد که شاگرد خلف استاد جو ستریانی بوده , هست و خواهد بود . شیوه نوازندگی کرک تلفیقی از نوازندگی کلاسیک و مدرن است . او با این سبک نوازندگی شیوه جدیدی را ابداع کرد و به نام خود ثبت کرد . گذشت زمان نه تنها از کیفیت کار او نکاست بلکه قدرت او را در نوازندگی گیتار الکتریک بر همگان نمایان ساخت . وی از لحاظ شخصیتی نیز خونسرد و آرام است و شخصیت با ثباتی دارد . این موضوع کاملآ در شخصیت موسیقیائی او نیز نمود داشته است .

Lars Ulrich

لارس الریش . او شخصیتی کاملآ بیرونی , کمی ناهنجار و راحت دارد . وی کاملآ کیفیت نوازندگی درامز خود را حفظ کرده است . به عنوان مثال اجرای زنده آهنگ Creeping Death . اگر اجراهای متفاوت این آهنگ را دیده باشید متوجه خواهید شد که در اجرای Woodstock 99 لارس تسلط خود را درامز به رخ می کشد و با تغییر قسمتی از کار اصلی ( که با مهارت کامل انجام شد ) تبحر خود را نشان داد و خود را باز هم به عنوان یکی از برترین نوازندگان درامز در دنیا اثبات کرد . کیفیت کار لارس به مانند کرک ثابت بود و گذشت زمان کیفیت کار او را پائین نیاورد و همچنان در سطحی بسیار بالا به نوازندگی مشغول است .

James Hetfield

جیمز هتفیلد . به واقع می توانم ادعا کنم همچنان ریتم را به نحو احسن می نوازد اما افت محسوسی در خوانندگی وی ایجاد شده است . صدا مقوله ایست که معمولآ سن وسال زیاد روی آن تآثیر نمی گذارد . مضافآ اینکه جیمز سن وسال زیادی ندارد و سنین میانسالی را سپری می کند . بار ها دیده اید که یک گلوی پر قدرت سالهای سال قدرت و صلابت خود را حفظ می کند . جیمز به عنوان یک وکالیست بزرگ شناخته نمی شود . بیشتر به خاطر جنس خاص صدای او ( گرمی دلنشین صدایش ) و شیوه ها و تکنیک های منحصر به فرد او در خوانندگی او مبدل به یک خواننده خوب کرده است . اما در این کنسرت او به شدت ضعیف ظاهر شد و تآثیر الکل بر تارهای صوتی او کاملآ مشهود بود . ( یکی از تآثیرات مخرب مصرف الکل آن هم بیش از اندازه تآثیر مستقیم بر تارهای صوتی انسان است ) . بطور نمونه وی در آهنگ The Things That Sholud Not Be ضعیف ظاهر شد . باز هم از لحاظ ظاهری متفاوت بود و تیپی جدید داشت .  لایو های 2005 و 2006 را با این سیمای جدید اجرا کرد .

Robert Trujillo

خودم به هیچ وجه از او خوشم نمی آید چون جیسون را بسیار دوست داشتم . او برای گروه از جان مایه می گذاشت . پس از 4 سال هنوز نتوانسته ام حضور رابرت را در متالیکا هضم کنم و با آن کنار آیم . متالیکا برای او خیلی بزرگ است و کلآ از لحاظ ظاهری و موسیقیائی و شخصیتی با بقیه هماهنگ نیست . می توانید مستند Some Kind Of Monster را دوباره مرور کنید وقتی رابرت خیل انبوهی گیتار را می بیند و آنقدر شگفت زده و خوشحال است گوئی تاکنون گیتار ندیده !!!! . به نظرم مقایسه اجرای بیس گیتار او با جیسون در همان آهنگ ها نشان داد او حداقل در این اجرا نسبت به جیسون ضعیف تر بوده است . شاهد این مدعا ترانه های زیر هستند :

Wherever I May Roam , Creeping Death , For Whom The Bell Tolls , The Things That Should Not Be و Sanitarium .

همچنین او در نقش بک وکال نیز ضعیف ظاهر شد . نگاهی به آهنگ های زیر بیاندازید :

For Whom The Bell Tolls , The Things That Should Not Be و Sanitarium .

تا آپدیت بعدی فعلآ ………..

Advertisements