Lacuna Coil – Dark Adrenaline

.

.

ششمین آلبوم استودیوئی بند گاتیک / آلترنیتیو متال ایتالیائی Lacuna Coil دقیقا همان چیزی بود که می خواستم ! اگر آدرنالین خونتان کم شده آدرنالین تاریک را به بدن بزنید ! این آلبوم 13 ترک دارد که شامل کاور Losing My Religion از REM نیز است . سایت های نقد نمره های خیلی خوبی به این آلبوم داده اند . به نظرم با یک آلبوم یک دست مواجه ایم . آلبوم هم دوست داشتنی است هم هیجان انگیز . آلبوم چند آهنگ خیلی خوب ! دارد مثل Upsidedown ، Trip the Darkness و My Spirit . ویدئوی آهنگ Trip The Darkness را می توانید از اینجا ببینید . سه آهنگ مذکور! را هم می توانید از لینکی که در قسمت نظرات قرار می دهم دانلود کنید .

.

.

.

.

لئونارد کوهن کانادایی احتیاج به هیچ گونه معرفی ندارد . شهرت جهانی این شاعر ، رمان نویس ، خواننده و ترانه سرا بیشتر بدلیل موسیقی اوست تا دیگر فعالیت های هنری اش . نام کوهن با تک لحظه ها و خاطرات ثبت شده مان گره خورده است .  در کشور خوذمان نیز این هنرمند طرفداران بیشماری دارد . طرفداران بسیار متعصب و وفادار . دوازدهمین آلبوم استودیوئی لئونارد کوهن ” ایده های قدیمی ” در حالی منتشر می شود که تاریخ انتشار آلبوم یازدهم به هشت سال قبل باز می گردد . آلبوم 10 ترک دارد و زمانی کمی بیشتر 40 دقیقه . در یکی از آهنگ ها با نام ” Show Me the Place ” پتریک ریموند لئونارد با کوهن همکاری کرده است .

.

.

لینک دانلود در قسمت نظرات

.

.

مجله اینترنتی موسیقی سایکدلیک را از راه فید و فیسبوک دنبال کنید

.

.

.

.

بدلیل استقبال شما از پست بهترین ترانه های سال 2010 ( اینجــــــا ) و فیدبکی که امسال از خودتون گرفتم تصمیم گرفتم انتخاب بهترین آهنگ های 2011 رو هم به خودتون واگذار کنم . لیست بهترین ترانه هاتون رو در قسمت نظرات با دیگران تقسیم کنید . در ادامه لیستی از 20 آهنگ رو مشاهده خواهید کرد که لزوما بهترین ترانه های سال گذشته نبوده اند ( حتی از دیدگاه خودم ) تنها یک پیشنهاد و یک لیست برای شنیدن هستند . همه آهنگ ها روی سرور پرشین گیگ آپلود شده اند ( لینک مستقیم ) . امیدوارم لذت ببرید . برای دانــــــلود آهنگ ها اینجا کلیک کنید .

.

.

لیست آهنگ ها به ترتیب حروف الفبا :

.

1. 3 Doors Down – Every Time You Go
2. Airbag – Light Them All Up
3. Cold – Wicked World
4. Collapse Under The Empire – The Silent Death
5. Destroyer – Chinatown
6. Draconian – The Drowning Age
7. E.Y.E. – Nostalgic
8. Hinkstep – Aldrig Mer
9. I am waiting for you last summer – Endless
10. Limp Bizkit – Gold Cobra
11. Maybeshewill – Critical Distance (Dark Dark Horse Remix)
12. Memories Of Machines – Before We Fall
13. Moby – The Broken Places
14. Mogwai – Get To France
15. Panic! At The Disco – The Ballad Of Mona Lisa
16. REM – Uberlin
17. Radiohead – Staircase
18. Red – Watch You Crawl
19. Steven Wilson – Index
20. The Devin Townsend Project – Fly
.

.

.

توضیح :

.

- گروه E.Y.E. یک گروه پُست / پراگرسیو راک ایرانی است که در دوبی فعالیت می کنند .

- ترانه سایلنت دث Collapse Under The Empire جز آلبوم آخرشان نبود و بصورت سینگل منتشر شد .

- آهنگ Aldrig Mer از گروه Hinkstep مطمئنا یکی از خراب ترین و روانی ترین کارهای 2011 است . در آن ملودی های شرقی موج میزند اوج این المنت های شرقی را هم بگذارید فارسی خواندن خواننده مرد آن بدانم .

- آهنگ Get To France موگوای هم جز آلبوم استودیوئی آخرشان نبود و در EP ارث دیویژن منتشر شد .

- آهنگ Maybeshewill از آن ریمکس هاست که از نسخه اصلی بهتر از آب در آمده است .

.

.

.

Post-Rock / Post-Metal

.

.

*Shels – Plains of the Purple Buffalo

Circadian Eyes – Who We Were

Epic45 – Weathering

Explosions In The Sky – Take Care, Take Care, Take Care

E.Y.E – Empty Yard Experiment

Farewell Poetry – Hoping For The Invisible To Ignite

Hammock – Asleep In The Downlights

I Am Waiting For You Last Summer – I Am Waiting For You Last Summer

Kwoon – The Guillotine Show

Laura – Twelve Hundred Times

Long Distance Calling – Long Distance Calling

Man an Ocean – Scenes from another Day

Moonlit Sailor – Colors In Stereo

Obscure Sphinx – Anaesthetic Inhalation Ritual

OdeOnDreams – Kundalini

Our Ceasing Voice – When The Headline Hit Home

Russian Circles – Empros

Sleep Dealer – Shadows Of The Past

The Seven Mile Journey – Notes for the Synthesis

Tides from Nebula – Earthshine

Up-C Down-C Left-C Right-C ABC + Start – Calaveras

.

.

Progressive / Psychedelic / Space

.

.

Agents of Mercy – The Black Forest

Anathema – falling deeper

Beardfish – Mammoth

Cosmograf – When age has done its duty

From.uz – Quartus Artifactus

Monkey3 – Beyond the Black Sky

Neal Morse – Testimony 2

Ozric Tentacles – Paper Monkeys

Pendragon – Passion

Phideaux – Snowtorch

Riverside – Memories in My Head

Sean Filkins – War and Peace & Other Short Stories

Steve Hackett – Beyond the Shrouded

Sunchild – As Far as the Eye can See

Thomas Giles – Pulse

.

.

Alternative / Indie / Electronic

.

.

Bjork – Biophilia

Destroyer -  Kaputt > Click Here

Does It Offend You, Yeah? – Don’t Say We Didn’t Warn You

Moby – Destroyed

Radiohead – The King of Limbs > Click Here

R.E.M – Collapse Into Now

Snow Patrol – Fallen Empires

The Black Keys – El Camino

The Rosebuds – Louds Planes Fly Low

.

.

Ambient / Experimental / Avant-Garde / Neo-Classical

.

.

Bass Communion – Cenotaph > Click Here

Ólafur Arnalds – Living Room Songs

Nils Frahm – Felt

Yann Tiersen – Skyline

.

.

Dark Folk / Doom / Death / Thrash

.

.

Arch Enemy – Khaos Legions

Draconian – A Rose For The Apocalypse

Megadeth – TH1RT3EN > Click Here

Tenhi – Saivo > Click Here

.

.

Psy-Trance / Dub / Downtempo / Psychill

.

.

Asura – Oxygene

Entheogenic – Gaia Sophia

Hinkstep – Sunrise From The Treetops

Younger Brother – Vaccine

.

.

Pop / Folk

.

.

Adele – 21

Birdy – Birdy > Click Here

Bon Iver – Bon Iver

Kate Bush – 50 Words For Snow

.

.

Alternative / Industrial

.

.

Puscifer – Conditions of My Parole

.

.

Trip-Hop

.

.

Pati Yang – Wires and sparks

.

.

Rock / Soul / Reggae

.

.

SuperHeavy – SuperHeavy

.

.

.

بهترین های 2011 از نگاه مجله موسیقی سایکدلیا – بخش اول

بهترین های 2011 از نگاه مجله موسیقی سایکدلیا – بخش دوم

بهترین های 2011 از نگاه مجله موسیقی سایکدلیا – بخش سوم

بهترین های 2011 از نگاه مجله موسیقی سایکدلیا – بخش چهارم

.

.

3. Mogwai – Hardcore Will Never Die, But You Will

.

موگوای در پُست راک برای من مثل پینک فلوید است در پراگرسیو راک . گروهی به شدت تاثیر گذار و کار درست که پُست راک را به شیوه خود تعریف و تفسیر می کنند . دوستان اسکاتلندی ما از The Cure و Pixies تاثیر زیادی گرفته اند و بر گروه هایی چون Archive تاثیر گذارده اند . پُست راک عجیب و غریب موگوای با سایر پُست راک های مشهور فرق دارد اگر شباهتی هم دیدید شباهت آنها به موگوای است نه موگوای به آنها ! . در این گروه دیوانه ای به نام Stuart Braithwaite فعالیت می کند . چرا دیوانه ؟ شاید کنسرت های موگوای را دیده باشید . استیوارت با چشمانی باز  – که انگار بی خوابی مزمن آنها را اینقدر باز نگه داشته و او را کمی ترسناک می کند ! – و استایل خاص نوازندگی اش نقش یک روانی را بر روی صحنه تئاتر موگوای بازی می کند . او به روزنامه اکسپرس گفته بود : ” بیشتر مردم به بی کلام بودن آهنگ عادت ندارند . لیریک برای بعضی از آنها خوب و راحت است . فکر می کنم آنها دوست دارند با آهنگ بخوانند و وقتی نتوانند کمی ناراحت می شوند ” . هفتمین آلبوم استودیوئی موگوای شاید نکته جدیدی در کارنامه هنری شان برجای نگذاشته باشد اما همچنان یک کار سطح بالا در این ژانر محسوب می شود . نام ترانه ها و آلبوم های موگوای همیشه برایم جالب بوده . در این آلبوم ترانه ای با نام “ شما لیونل ریچی هستید” وجود دارد ، به نظر وقتی استیوارت مست بوده و لیونل ریچی را در فرودگاه میبیند به سمت وی می دود و این جمله را به زبان می آورد ! . ترکیب گیتار و پیانو و سینتی سایزر با امضای موگوای می شود یک موسیقی خاص . آن نوع موسیقی که به شما می گوید : خواننده را فراموش کن ، بیا و نویز را احساس کن . این آلبوم کاری نفس گیر است که خیلی ها آن ر با کارهای قدیمی موگوای مقایسه می کنند . از آن جنس موسیقی که کم ساخته می شود . شخصا معتقدم موگوای را باید کشف کرد ، خیلی ها هنوز موگوای را درک نکرده اندو شاید آیندگان بتوانند درک کنند که موگوای چه گوهر ارزشمندی است ! . ( راجع به این آلبوم اینـــــجا صحبت کرده بودم . اولین آلبومی که در سال 2011 در این وبلاگ معرفی شده بود )

.

.

2. Steven Wilson – Grace For Drowning

.

تقریبا سال گذشته میلادی منتظر انتشار این آلبوم بودم . ویلسون حداقل در این وبلاگ دیگر احتیاجی به معرفی ندارد . اولین آلبوم انفرادی اش Insurgentes یک شاهکار موسیقیایی در دو سی دی بود . یک روان گردان قوی . دومین آلبوم انفرادی ویلسون شباهت ها و تفاوت هایی با آلبوم قبلی اش دارد . این آلبوم آغشته به موسیقی Jazz است ! او بارها و بارها اذعان کرده که دوران طلائی موسیقی دهه هفتاد بوده است . همان دورانی که ویلسون تقریبا دهه دوم زندگی اش را شروع کرده بود . تاثیر شدیدی از آن مقطع حساس بر ویلسون به جا نمانده است . او با موسیقی دهه 80 بزرگ شد . تقریبا هر شنونده حرفه ای موسیقی شکی در این جمله ویلسون ندارد و دهه هفتاد را دوران طلائی موسیقی راک می داند . پس ویلسون Jazz را وارد پراگرسیو خود می کند به مانند دهه هفتاد . فیلم Midnight In Paris  وودی آلن را دیده اید ؟ انگار ویلسون کارگردان فیلم Grace For Drowning است و ما همچون شخصیت اول فیلم وودی آلن ( Gil – Owen Wilson ) . همراه با وودی آلن به دوران طلائی گیل بعنوان یک نویسنده ( دهه 20 میلادی ) می رویم و همراه ویلسون به دوران طلائی موسیقی ( دهه 70 میلادی ) سفر می کنیم . فرق اساسی آلبوم اول و دوم انفرادی ویلسون الهام گرفتن از دهه 80 و 70 است . اما این آلبوم شباهت هایی با دیگر کارهای ویلسون دارد . ویلسون باز هم داستانی را با آلبومش روایت می کند . داستانی از آنهایی که تجربه نزدیک به مرگ داشته اند . عنوان آلبوم نیز دقیقا از همین داستان گرفته شده است . برای من این داستان ها نشانه تمرکز ویلسون بر روی کار هنری اش است . او مدتی بر روی موضوعی تمرکز می کند و سپس نسخه ای صوتی و شخصی از آن موضوع منتشر می کند . هیجان انگیز است و البته تحسین برانگیز . این آلبوم در 3 سی دی منتشر شد و در هر سی دی ترک های فوق العاده ای گنجانده شده بود . به ویژه ترک Index که شخصا آن را بهترین ترک سال 2011 می دانم . درباره این آلبوم خیلی مفصل اینجـــــا صحبت کرده بودم . اگر می خواهید درباره آلبوم ، داستان و پروسه ساختش بیشتر بدانید مصاحبه ویلسون را بخوانید در دو قسمت : قسمت اول – قسمت دوم .

.

.

1. Airbag – All Rights Removed

.

انتظار ظهور یک گروه نئو پراگ به این خوبی از نروژ کمی سخت بود ، ولی خوب سخت بود ! گذشته ها گذشته ! اینجـــــــا گفته بودم نمی توان این آلبوم را بهترین آلبوم سال نامید ! اشتباه کرده بودم این آلبوم بهترین آلبوم سال از نظر من است . تاثیر پینک فلوید و پورکیوپاین تری بر موسیقی این گروه واضح است . دوستان نروژی ما هم همیشه به آن اذعان دارند و این دوست داشتنی است . ولی باور کنید آنها امضای خود را به ثبت رسانده اند . اتمسفرشان مهر ایربگ دارد . صدای Asle Tostrup یادآور صدای استیون ویلسون است و به نظر حتی در خوانندگی از ویلسون الهام گرفته است . آنچه موسیقی ایربگ را از گروههای مذکور جدا می کند تاکید بیشتر ایربگ بر احساس و فضای کمی رمانتیک در ترانه هایشان است . تقریبا مثل کاری که هموطنانشان در Gazpacho انجام می دهند . ترانه هایشان معمولا با تمپوی بالا شروع نمی شود و شامل جزئیات زیادی است . صدای Asle Tostrup کاملا با موسیقی ایربگ مچ می شود . بدون اغراق آنها یک آلبوم شاهکار یا حداقل آلبومی با چند ترانه شاهکار از خود به جا گذاشته اند . ترانه هایی که مخلوطی از پراگرسیو پینک فلوید و پورکیوپاین تری است با المنت های شوگیز . شما در ترانه Light Them All Up درگیر سولوی ویولا به سبک اروپای شرقی می شوید و در تاریکی آن قفل می شوید . آن آهنگ همچون سوهانی بر روی روحتان کشیده می شود اما انگار لذت بخش است . یکی از دوستان عزیز داستان این آهنگ را بطور کامل در گروه فیسبوک ما شرح داده بود : اینـــــــــجا . آلبوم با ترانه بی نظیر Homesick تمام می شود . انتخاب این آهنگ بعنوان حسن ختام آلبوم یک انتخاب بی نظیر بود . این آهنگ هر آنچه می خواهید به شما می دهد و سپس آلبوم تمام می شود . این همان لحظه ای است که بی درنگ دوباره سراغ آلبوم می روید ! 50 دقیقه موسیقی عالی منتظر شماست .

.

.

.

بهترین های 2011 از نگاه مجله موسیقی سایکدلیا – بخش اول

بهترین های 2011 از نگاه مجله موسیقی سایکدلیا – بخش دوم

بهترین های 2011 از نگاه مجله موسیقی سایکدلیا – بخش سوم

.

.

6. Collapse Under the Empire – Shoulders and Giants

.

اولین بار با یک ویدئو با این گروه آشنا شدم . ویدئوی آهنگ The Sirens Sound . تنها نبودم . با دوستی این ویدئو را میدیدیم و تا آخر ویدئو خیره به مانیتور مانده بودیم . پس از اتمام این ویدئو دوست عزیزم تا می توانست فحش و ناسزا نثارم کرد ! بله . این گروه چنان بازی مهیبی با روان شما انجام می دهد که چنین واکنش هایی بعید نیست . این گروه دو نفره آلمانی به نظرم از بهترین و فعال ترین گروه های پُست راک هستند که به زیبائی آن را با الکترونیک می آمیزند . به جرئت می توانم بگویم کار سطح پائین ندارند . برخلاف گروه هایی چون 65daysofstatic این گروه استاد تمام عیار تلفیق پُست راک و الکترونیک است . سینگل هایی که اینها منتشر می کنند بی نظیر است و شما را تا مرز جنون می برد . سینگل امسالشان The Silent Death کشنده است ، مرگبار است ، مجنون می کند . آن سینگل را بیشتر از کل این آلبوم دوست داشتم اما اشتباه نکنید آنها خط مشی شان تغییر نمی کند . شما عناصر مرگبار را در تمامی آثار این گروه می توانید مشاهده کنید . موسیقی اینها خیلی متوهم است از آن متوهم تر ویدئوهایشان است . پس هر وقت احتیاج به توهم داشتید Collapse Under the Empire را به عنوان یک گزینه روی میز بگذارید .

.

.

5. To Destroy A City – To Destroy A City

.

تابستان سال گذشته در شیکاگو تشکیل شد . با هدف ادغام الهامات از سبک های گوناگون ، استایل های گوناگون و صداهای گوناگون و یکپارچه کردن آنها با خروجی کاملا احساسی بصورت قطعات ترکیبی . این اولین آلبوم آنهاست و بشدت خوب است . اولین آلبوم یک قدم محکم در مسیر پُست راک بوده است . وقتی آلبوم را گوش می دهید دقیقا این ادغام سبک ها را هضم می کنید . امبینت خالص ، شوگیز خالص و گهگاهی الکترونیک . گاهی فضا بشدت امبیت و آرام می شود و گاهی ریتم ها ضربانی می شوند و سر به فلک می کشند . آنها بدنبال روزنه های جدیدی برای تعریف دنیای سراسر احساس خود هستند و به نظر آن روزنه ها را یافته اند . احساسات کاملا تاریک و سیاه تا خاکستری شان . فضا سازی ساختار شکن آنها شنونده را تحت تاثیر قرار می دهد . این آلبوم را پنجمین آلبوم دوست داشتنی سال گذشته خود انتخاب کردم چون اولین آلبوم این گروه نوپا بوده و بشدت عالیست . اگر این آلبوم سوم آنها بود در این رتبه در لیست من قرار نمی گرفت .

.

.

4. Apparat – The Devil’s Walk

.

از قدیم آلمانی ها خدایگان موسیقی الکترونیک بودند . کافی است برای روشن شدن مطلب یک مثال بزنم : Tangerine Dream ! گروهی متشکل از چندین غول موسیقی الکترونیک و گل سر سبد آنها Klaus Schulze کبیر . مردی که استیون ویلسون برایش غش می کند ! حال می رسیم به Sascha Ring موزیسین برلینی که با بند تکنفره اش Apparat مشهور است . کسی که با دنس و تکنو شروع کرد و سپس سوئیچ کرد روی امبینت !! و سپس الکترونیک . شاید هنوز وی را نشناخته باشید . ایشان همان شخصی هستند که با Modeselektor آلبومی تحت عنوان Moderat ( ترکیب آپارات و مودسلکتور ) منتشر کرده اند . سریال زیبای Breaking Bad را دیده اید ؟ ترک Goodbye کار مشترک ایشان و Soap&Skin است . چشم انداز الکترونیک مینیمال این آلبوم مسحور کننده است و کاملا مناسب یک روز ساکت و بارانی است . کافیست یک بار آلبوم را تجربه کنید ! مطمئن باشید دفعات بعدی نیز وجود دارند . این آلبوم یک تجربه عمیقا همه جانبه موسیقیایی است . این آلبوم تلاشی برای خلق یک صدای جدید نیست نمایشگاهی است از چگونگی خلق یک صدای جدید و چگونگی برقراری ارتباط با شنونده .

.

.

.

بهترین های 2011 از نگاه مجله موسیقی سایکدلیا – بخش اول

بهترین های 2011 از نگاه مجله موسیقی سایکدلیا – بخش دوم

.

.

9. Grails – Deep Politics

.

این آمریکائی ها افراد عجیب و غریبی هستند . موسیقی هیپ هاپشان گوش دنیا را کر کرده . متخصص در تولید زیبارویانی با نام مستعار هنرمند و موزیسین هستند . MTV شان ذائقه عمومی دنیا را به گند می کشد ولی پُست راک قَدَر و با شکوهی دارند . هر چه موسیقی پاپیولارشان هرزه است موسیقی غیر پاپیولارشان معرکه است . یکی از همین گروههای معرکه Grails است . آلبوم آخر آنها سیاست های ژرف بیش از هر چیزی به خودشان نزدیک می شود و آنها را وارد یک مرحله جدید می کند . راک ساوند این آلبوم را خیره کننده می خواند . آلبوم عجیبی است . ویالن در بعضی آهنگ ها تم شرقی خوشمزه ای به آهنگ ها می دهد . فضاسازی سنگین و مرموزی بر آلبوم حاکم است . فیلتر تعبیر جالبی از این آلبوم ارئه می دهد : “هسته مرکزی یک جشن صوتی” . پیچفرک این آلبوم را غنی ترین کار Grails تا به امروز دانسته . بعد از آهنگ Deep Politics فضای آلبوم تغییر می کند . بعضی از سایت های نقد عناصر سینماتیک آلبوم را قابل مقایسه با عناصر سینماتیک کارهای پینک فلوید دانسته اند ( کمی به نظرم اغراق کرده اند ) . فضاسازی عجیب و غریب و سنگین آلبوم تلفیقی از سایکدلیک راک ، اسپیس راک ، پُست راک و اندکی فولک است . وقتی آلبوم را تجربه می کنید و سایه سنگین فضاسازی را حس می کنید متوجه می شوید که توصیف موسیقی این آلبوم کمی سخت تر از معمول است . حتی گاهی اوقات کاملا شبیه به موسیقی متن فیلم می شود . منتها از نوع تاریکش . برای توصیف این آلبوم در یک کلام می توان از کلمه “تکان دهنده” استفاده کرد .

.

.

8. M83 – Hurry Up, We’re Dreaming

.

وقتی موسیقی و فیزیک تلفیق می شوند زیباترین لحظات زندگی من رقم می خورند . حتی اگر گروهی مثل M83 نام خود را از نام کهکشانی مارپیچی در عالم بی انتهای کهکشان ها و خوشه ها وام گرفته باشد . همین تلفیق اندک فیزیک و موسیقی نیز برایم لذت بخش است . بجنبید ، می خواهیم بخوابیم ! . کاور آلبوم دو کودک را روی تختی در هنگامه شب نشان می دهد . چهره این دو کودک این جمله ها را فریاد می زند : بجنبید ، می خواهیم بخوابیم ! یکی از بهترین های دریم پاپ ، شوگیز های امسال همین آلبوم است . آلبومی که الکترونیک غالبی دارد ، دریم پاپ روانی دارد ، شوگیز اشکاری دارد و موج نوی پنهانی دارد . آلبوم داستان خارق العاده ای است از موجودات بیگانه ، ارواح و کودکان از زبان هنرمندی با استعداد . آلبومی کاملا در خور توجه . پیچفرک 9.1 از 10 به این آلبوم می دهد و آنرا بهترین کار M83 می خواند . گونزالز فرانسوی مخلوطی از نوستالژی ، مالیخولیا و شادی به شما ارائه می کند . لورا استدوراس آلبوم را خیره کننده می داند . این آلبوم همچو ساوند ترک انتهای دنیا یا ابتدای یک دنیای جدید است . در دنیای M83 احساسات قبل از منطق خود را نمایان می کنند .

.

.

7. Blueneck – Repetitions

.

گروههای بریتانیائی یک خاصیت عجیبی دارند . شما وقتی به یک گروه بریتانیایی گوش می دهید می توانید با درصد اطمینان بالایی حدس بزنید که آنها بریتانیایی هستند . نمی دانم آن خاصیت چیست و چه نام دارد اما من نام هنر ذاتی بر آن می گذارم . موسیقی Blueneck انبوه است و در عین حال شکننده ، سرد است و در عین حال آرامش بخش . موسیقی Blueneck پر است از تناقض . تناقضاتی لذت بخش و نه گیج کننده . موسیقی حماسی آنان اتمسفر عمیق سینماتیک آنان را ارائه می کند و شنونده را به اعماق احساسات خود می برد . فضای آلبوم بطور شگفت انگیزی غمگین است . صدای دانکن اتوود مملو از غم است ، غمی همراه با آرامش ! آنها حتی در خوانندگی نیز دو عنصر متضاد را با هم منتقل می کنند . باید دهان به تحسین گشود . پست راک با کلام Blueneck تاثیر زیادی از بزرگان سبک گرفته : Mogwai ، Sigur Ros ، Godspeed You! Black Emperor ، A Silver Mt. Zion و Explosions In The Sky . موسیقی آنها نو نیست اما آنها آنرا در بهترین حالت تحویل شنونده می دهند . از نکات بارز موسیقی غم انگیز Blueneck ترکیب جادوئی ویالن سل و پیانو است . با این آلبوم درک جدیدی از مالیخولیا داشته باشید . زنده تر و تاریک تر از گذشته !

.

.

]]> http://yazdankm.wordpress.com/2012/01/13/httpyazdankm-wordpress-com20120109pme-zines-best-of-2011-pthre/feed/ 26 yazdankm 104 - Grails - Deep Politics (2011) jpeg blueneck-repetitions-400x400 http://yazdankm.wordpress.com/2012/01/09/pme-zines-best-of-2011-ptwo/ http://yazdankm.wordpress.com/2012/01/09/pme-zines-best-of-2011-ptwo/#comments Sun, 08 Jan 2012 21:41:15 +0000 یزدان http://yazdankm.wordpress.com/?p=1612 ]]> ..

.

بهترین های 2011 از نگاه مجله موسیقی سایکدلیا – بخش اول

.

.

12. Memories Of Machines – Warm Winter

.

به گمانم اینجا اولین وبلاگ پارسی زبان است که خبر انتشار این آلبوم را منتشر کرد و بیوگرافی کاملی از این سوپر گروه ارائه داد . اگر یادتان باشد گفته بودم که معمولا سوپر گروه ها موفقیت گروه های اصلی اعضای خود را بدست نمی آورند . از تیم بونس گفتم . یکی از دو ستون No-Man . او در No-Man با استیون ویلسون آهنگ ساخته . از جانکارلو ارا گفتم . مردی که مرا با سولوهای گیتارش زجر می دهد . مردی که با نت احساس را با بازده 100% انتقال می دهد . مردی که شاید روزی یکی از دلایل مرگ من بر اثر ترشح زیاد دوپامین ناشی از به اوج رسیدن های مکرر در ملودی هایش باشد . جانکارلو ارا در Nosound وظیفه خطیر روانی کردن مخاطب را برعهده دارد . با این مقدمه طولانی تکلیف مشخص است که با چه آلبومی روبرو هستیم . نکته منفی آلبوم به نظر من آرت راک مورد علاقه تیم بونس است . هیچ وقت نتوانستم با صدای او ارتباط برقرار کنم . این مرد بیش از حد خسته کننده است ! متاسفانه ( به نظر من البته ) آرت راک تیم بونس غالب است بر تم موسیقیایی جانکارلو ارا . شکی ندارم که اگر تم آلبوم 50-50 بین ایندو تقسیم میشد جنون وارده ! صدمات بیشتری از آلبوم حاضر اعمال میکرد ! با این حال در بعضی ترانه ها همچون ترانه بی نظیر Before We Fall جانکارلو ارا با آن گیتار دوست داشتنی اش همه کار می کند . بالا می برد، به پرواز در می آورد ، این سو و آنسو پرتتان می کند . اولین آلبوم این سوپر گروه کاری قابل تامل از آب درآمد باید منتظر ماند و دید در آینده ارا زورش به بونس می چربد یا که نه ! .

.

بونس درباره این آلبوم می گوید : “موسیقی آلبوم نیز مابین هارمونی های بلند همراه با سولوهای قوی ، قطعات امبینت کوتاه و موسیقی دلنشین آکوستیک تغییر می کند . موسیقی آلبوم ارتباطی قوی با گذشته  Nosound و No-Man دارد . ترکیبی ازسبک های Art Rock ، Ambient ، Chamber Classical و Dream Pop  . خارج از بحث سبک آلبوم ، شاید بیشترین چیزی که در موسیقی پروژه ما شنیده بشود ، تاثیر راک دلنشینی است ( مخصوصاً پینک فلویدِ دهه 1970) که در پس زمینه موسیقی آلبوم شنیده میشود . از ابتدای ژانویه 2011 واکنش های اولیه نسبت به پایان کار ، همانطور که انتظار داشتیم مثبت بوده است . قرار داد جدیدی با کمپانی آلمانی Mascot در حال امضاء شدن است و برای انتشار آلبوم نیز در اواسط ماه مِی 2011 توافق صورت گرفته است .”

.

.

11. Lunatic Soul – Impressions

.

ماریوژ دودا . این اسم تا 10 سال پیش ناشناخته بود . امروز برای عده کمتری از طرفداران موسیقی ، آنهایی که موسیقی مفهومی خوراکشان است آنهایی که پراگ بازند ! نماد است . نماد ابر چهره پراگرسیو لهستان . اغراق نیست اگر بگوئیم از ابر چهره های پراگرسیو نسل جدید . او را با Riverside می شناسید . پروژه انفرادی جناب دودا Lunatic Soul کمی با پروژه اصلی اش فرق دارد . این آلبوم سومین آلبوم وی در قالب این پروژه انفرادیست . آلبوم اول روح دیوانه ( آلبوم سیاه ) نام داشت و به گمانم بهترین آلبوم از مجموعه کارهای Lunatic Soul است . آلبوم دوم روح دیوانه دو ( آلبوم سفید ) نام داشت و سال 2010 منتشر شد . درباره آلبوم دوم قبلا صحبت کرده ام . فضای دو آلبوم اول با رنگ کاور آرتشان بخوبی نمایش داده شده است . اما آلبوم سوم Impressions . همانطور که قبلا بیان کرده ام این آلبوم را بطور مفهومی مکمل دو آلبوم نخستین دانسته اند پس می بایست این سه را به مانند کارهای ریوساید سه گانه بدانیم . حرکت دودا به سمت امبینت ( دارک امبینت ) تحسین برانگیز است . من عاشق این نوع سوئیچ ها هستم . آلبوم غریب است و کمی مرموز . ترانه ها بی کلامند و با ریتم فریاد می کشند . دودا با خلق این آلبوم رویایی سناریوی جدیدی می نویسد که شاید سکانس های پایانی این سه گانه باشند . دقیقا بخاطر دارم که این آلبوم مرا مجنون کرده بود . آلبوم این قدرت را دارد که تا مدتی شما را قفل خود کند ! دو ریمکس از کارهای قبلی نیز در آلبوم گنجانده شده است . شخصا ریمکس آهنگ Summerland را از نسخه اصلی بیشتر دوست داشتم . در پایان باید گفت روح دیوانه بار دیگر به تلاطم در آمده است و در سکوتی غریب و تاریک فریاد می کشد .

.

.

10. Kauan – Kuu..

.

نمی دانم Kauan را می شناسید یا نه . Kauan زائیده افکار موزیسین همه فن حریف روسی Anton Belov است . او همیشه در حال تغییر یا بهتر است بگویم تکامل است . فکرش شاید کمی سخت باشد که موسیقی امروز Kauan ابتدا فولک بلک متال بوده سپس به فولک دوم تغییر یافته و در نهایت تبدیل شده به یک تجربه موسیقیائی نفس گیر دیگر . آلبوم Kuu سفری است با 4 ترانه به قلمرو امبینت ، فولک ، دوم و پست راک/متال . مدت زمان آهنگ ها زیاد است و 3 تای آنها بالای 10 دقیقه اند با این حال ساخت هوشمندانه و شیفت های به جا روی اتمسفرهای مختلف مانع از خسته شدن شنونده می شود . صدای عبوس و با شکوه Belov باعث می شود Kuu یک مالیخولیایی دلپذیر و قابل لمس باشد . ترکیب عجیب و غریب پیانو ، ویالن ، کیبورد و گیتار بسیار زیبا انجام شده و تحسین های زیادی را برانگیخته است . در واقع برای من Kuu همچون نمایشی است سراسر عمق و زیبائی با کارگردانی Anton . صدای جدی Anton با آن عطر افسرده اش را خواننده زن می خواهد گرم کند . به نظرم این آلبوم با شکوه درونگرا ترین و خصوصی ترین آلبوم Kauan است .

.

.

15. We Made God – It’s Getting Colder

.

اگر موسیقی پاپ مثل نگاه کردن به منظره بیرون در یک روز آفتابی از پشت پنجره سرنشین باشد موسیقی We Made God مثل راندن یک مانستر تراک در طوفان است . خشن و پر از آدرنالین که با آرامش گاه گاه طوفان را در هم می شکند . WMG ایسلندی است و سخت است که با گروهی از آن کشور آشنا شویم و ناخودآگاه یاد Sigur Ros نباشیم . آنجایی که WMD آرام می شود می توان تاثیر Sigur Ros را مشاهده کرد و آنجا که می خروشد شخصا یاد Deftones می افتم . سبک این آلبوم پست متال یا المنت های پست هاردکور است . فضای ترانه ها غمگین ، تاریک و سرد است . وقتی به این آلبوم گوش می دهید انزجار و خشم از یک سو ، یاس و درماندگی از سوی دیگر با هم به سراغتان می آیند . انتخاب نام آلبوم هوشمندانه بوده و خود گویای داستان جاری در آلبوم است . اگر پست متال ملودیک را می پسندید این آلبوم را تجربه کنید . آلبوم شاهکاری نیست اما به شدت ارزش شنیدن دارد .

.

.

14. The Devin Townsend Project – Ghost

.

همیشه اولین تصویری که با شنیدن اسم Devin Townsend به ذهنم میرسید تصویری بود از او با دهانی کاملا باز ! در حال فریاد زدن و نوع خاص گیتار نوازی اش . این موزیسین اکستریم متال در آلبوم انفرادی اش Ghost نرم ترین و آرامترین کار خود را ارئه میدهد . خبری از اکستریم متال که نیست هیچ او وارد عرصه امبینت و موج نو نیز می شود . سازهای غالب می شوند گیتار آکوستیک، سینتی سایزر و فلوت ! فریاد و جیغ جای خود را به زمزمه و نجوا می دهد . Devin Townsend جایی عنوان کرده که این آلبوم ملو ترین و زیباترین اثر او تاکنون بوده است . این آلبوم نوعی شهامت و آرامش را با هم درخود دارد . آرامش امبینتی ، فضاسازی و المنت های موج نو و چارچوبی پراگرسیو وقتی با جسارت عبور از اکستریم متال جمع بسته می شوند پارادوکسی شیرین را نصیب شنونده خواهند کرد . صدای خواننده زن همچو سازی مجزا ایفای نقش می کند . انتخاب نام و کاور آلبوم به نظرم با دقت انجام شده است . خلا و خلسه در آلبوم موج میزند . انگار وقت آن است که آنهایی که به روح اعتقادی ندارند به آن ایمان بیاورند ! موسیقی مواج و سیال این آلبوم همچو پرواز یک روح است در جایی میان آسمان و زمین . معلق و رها . این آلبوم برای من خاطره انگیز، رویایی و آرامش بخش بود و بعضی از ترانه ها مرا یاد   Tangerine Dream و Anathema می انداخت .

.

.

13. Opeth – Heritage

.

دهمین آلبوم استودیوئی اُپث دو نقد کاملا متفاوت به خود دید . طرفداران اُپث، آنهایی که مسحور پراگرسیو دث متال آنها بودند اکثرا با این اثر ارتباط برقرار نکردند . آنهایی که پراگرسیو راک اُپث را می پسندیدند ، اکثرا با این آلبوم ارتباط برقرار کردند . این آلبوم که توسط استیون ویلسون میکس شد اثری است پراگرسیو با تاثیر پذیری از موسیقی فولک سوئدی بویژه پیانیست جز سوئدی Jan Johansson . اکرفلت از این آلبوم راضی است و معتقد است زمان نیاز است تا قدر آلبوم دانسته شود . بوضوح افزایش شدت همکاری های وی و ویلسون بر روی سبک موسیقیایی اُپث تاثیر گذاشته است . بعنوان کسی که هیچ وقت طرفدار درجه یک پراگرسیو دث متال اُپث نبوده ام با این آلبوم ارتباط خوبی پیدا کردم . خیلی ها این آلبوم را یک اثر شجاعانه دانسته اند . این آلبوم یک اثر دوست داشتنی ، بی پروا و مواج است . از دست دادن آن تقریبا حرام دانسته شده است !

.

دسامبر – دوازدهمین و آخرین ماه میلادی -  زمان جمع بندی و مرور اتفاقات سال پشت سر گذاشته شده است . وبلاگ ها و وبسایت و مجله های موسیقی معمولا بهترین ها و بدترین های سال رو انتخاب می کنند و مخاطبان این رسانه ها بدین گونه با پشنهاداتی فشرده و معمولا مفید روبرو می شوند . متوجه می شوند چه آلبوم هایی گل کرده اند و کدامشان حرف خاصی برای گفتن نداشته اند . یک نکته اینجا پنهان می ماند و آن این است که همه این نقد ها و پیشنهادات به سلیقه نویسنده برمیگردد بنابراین ممکن است بدترین آلبوم سال از نظر نویسنده یک وبسایت جز بهترین های سال شما باشد . از این رو انتخاب بهترین های سال در Psychedelia Music E-Zine با اکثر رسانه های مشابهش تفاوت دارد . به قول خارجی ها یوزر-بیسد است . خوانندگان ما – بله خود شما – بهترین ها را انتخاب می کنید . این نوع انتخاب چند برتری نسبت به نوع معمول دارد و آن این است که شما با لیستی از بهترین های سال در سبک های مختلف آشنا می شوید و آذوقه شنیداری تان تا مدتی پر می شود . ممکن است همین آذوقه مسیر شنیداری شما را به کل تغییر دهد . این ایده من سال گذشته به شدت مورد توجه شما قرار گرفت و مرا مطمئن ساخت که امسال نیز بهترین های سال را به خودتان واگذار کنم . پس دست به کار شوید ، در قسمت نظارت همین پست منتظر شما هستیم . بهترین های سال را با دوستان خود در Psychedelia Music E-Zine شریک شوید . این پست را به دوستانتان نیز معرفی کنید . 

.

.

توضیح :

.

1. آلبوم های و سینگل های 2011 که در این وبلاگ منتشر شده اند را می توانید از این لینک ببینید .

2. دقت کنید آلبوم هایی که نام می برید می بایست سال انتشارشان 2011 باشد .

3. هیچ محدودیتی در ارائه لیست وجود ندارد چه از لحاظ سبک و چه از لحاظ تعداد آلبوم های موجود در لیست . فقط دقت کنید که آلبوم های ایرانی و آلبوم های غیر ایرانی در سبک های رپ و هیپ هاپ و مشتقات اینها را معرفی نکنید .

4. مانند سال گذشته می توانیم بهترین آهنگ های 2011 را نیز انتخاب کنیم . در کامنت هایتان بگوئید با یک مطلب جداگانه درباره بهترین آهنگ های سال موافقید یا نه .

5. یکی از دوستان پیشنهاد بدترین های سال را در چند مطلب قبل مطرح نمود . در کامنت هایتان نظرتان را درباره یک مطلب مستقل درباره بدترین ها عنوان کنید . اگر تعداد زیادی از شما ابراز اشتیاق کنند مطمئنا چنین مطلبی را چند روز دیگر بر روی وبلاگ خواهیم داشت .

6. عکس بالای این نطلب طراحی دوست عزیزم میثم اسماعیل پور است .

.

.

.

مجله اینترنتی موسیقی سایکدلیک را از راه فید و فیسبوک دنبال کنید

By Yazdan Mohammadjani

[Exclusive]

From left to right: Eugene, Alex, Leo

.

Yazdan: How you doing Alex?

Alex: Things keep going better. Recently we’ve learned that we’re playing at one of the largest Russian instrumental music festival. 8 bands are going to participate in it: The American Dollar, Pg.lost, If These Trees Could Talk, and Tides from Nebula etc.

.

Yazdan: First of all tell me how “I Am Waiting for You Last Summer” started? Gimme a little biography of yourself?

Alex: Well, our story is a bit typical. Eugene and I met each other at a party. We didn’t even think about playing together. But when spring came, I realized that I totally miss playing and writing music and Eugene had felt the same. So we decided to give it a try. As a result, at one of our rehearsals at Eugene’s flat we made Solar Wind. Then Eugene invited his fellow DJ (Leo). We thought it would be great to enrich our sound with his knowledge of electronic music. So this is how our band gathered together.

.

Yazdan: Why “I am waiting for you last summer”?

Alex: It’s simple – we have plenty of nostalgic tracks and the band’s name perfectly reflects them all. Endless, Gu, Sleep, Nevermore are such tracks, they all are devoted to certain people, events, etc.

.

Yazdan: Which bands influenced you?

Alex: Metal music has influenced me much. You can hear some elements of it in several of our tracks. But such bands as Rosetta, The Evpatoria Report, Portishead and some movie songwriters (John Murphy and Clint Mansell) had bigger influence on me.  I also can’t but mention the genre’s legends – Godspeed You! Black Emperor. To cut it short, I like sad and gloomy music.

.

Yazdan: What do you have in your music archive and what do you listen to in general? Especially in post – rock genre and what are the best bands in post – rock genre from your point of view?

Alex: Well, I have rather a big music collection. Now I listen mainly to slow, calm music. A bit of IDM, a bit of trip-hop, low rock and doom jazz. As for the post-rock – Rosetta (though it’s more post-metal), This Will Destroy You , Godspeed You! Black Emperor, The Evpatoria Report are, to my mind, the best bands of this genre. For example, The Evpatoria Report’s track Taijin Kyofusho literally made me play post-rock. One of the most beautiful tracks in post-rock, in my opinion.

.

Yazdan: You are a post – rock band. What’s the definition of post – rock in your opinion?

Alex: Well, post-rock is sad instrumental music with guitar delay effects and way too long themes. Of course, there are some typical elements, which are used by many bands, but on the whole this genre is still an experimental one. And experiments are currently what we do now. For example, recently we’ve released a single (“Medley Season”) in which we tried to blend dubstep and post-rock. And we’re pretty happy with the result. But on the whole – in each of our tracks we try to preserve a certain atmosphere, account to the listeners’ feelings and of course we try to create a new sound.

.

Yazdan: And why did you choose post – rock?

Alex: About 2 years ago, I wrote a demo and sent it to my friend. Later he called me and told that there was a guy, who wanted to play some post-rock with you. I was rather surprised by this fact, because I thought that in our town nobody is interested in this kind of stuff. It’s a town of punk-rock and metal music. So it was my first post-rock band, which existed for 3-4 months. And this experience was especially useful for me.

.

Yazdan: You don’t use vocals in your songs just like the most of top post – rock bands. Why instrumental?

Alex: From the very beginning we thought that our music is all-sufficient and that it is extremely hard to find a good vocalist in our town. So we didn’t even try to find a singer. But now we’re open for various collaborations. I hope you’ll hear some tracks with vocals in the near future.

.

Yazdan: Each title of your instrumental songs is a metaphor of the story behind the lyrics of those songs. Could you explain about some of them? Whichever that you want

Alex: The titles are given to the songs mainly according to some simple associations, which come to our minds during the creation of the music.

.

Yazdan: Where does post – rock stand between other genres of rock and metal? Does it belong to the future? Or do you believe it’ll vanish like nu metal or punk?

Alex: It’s rather a complicated question, because it’s hard to guess, what will happen to this or that genre in some time. It’s almost impossible. But the main thing for such music is not to become too popular. As the mentioned nu-metal some time ago, for example. If this happens – then post-rock won’t last for long. There is a tendency of it becoming popular now, but I don’t think it will repeat nu-metal’s destiny.

.

Yazdan: Post – rock has been growing in countries like U.S, France, Scotland, Canada, Japan, Russia, Iceland, etc. why do you think it is? For example, in the U.S, the most of rock bands are majorly weaker than British rock bands, except bands which are tagged as post – rock. Do you think weaknesses, strength, fan quantity and the influence of these music styles has something to do with geographical factors?

Alex: As for the post-rock, I think it has. There are plenty of opportunities for inspiration here, which is necessary to create such music. It reflect the musicians’ emotions perfectly (though sometimes a bit covertly). And the modern world has plenty of problems, when it comes to the emotions’ reflection. People become more and more solitary; they put barriers between them and the rest of the world. And it is typical of Russia mainly, so I’m not surprised with the fact that post-rock is so well-developed here. Or Iceland as an another example. You listen to Sigur Ros, Ólafur Arnalds, Worm is green, look at some photos with views of the country and realize that it’s impossible not to grow a beard and not to play such beautiful and melancholic music.

.

Yazdan: Why Russia does has such awesome and high level post – rock bands? For instance, Scandinavian countries are so powerful in doom metal genre and you can actually feel the darkness and coldness of their climate in their music. You have the same freezing atmosphere in Russian post rock bands. What do YOU think about this?

Alex: It’s natural that our weather conditions influence the atmosphere. The mood depends on the weather. If I lived somewhere in Brazil, I would have played merry dance Latin music. I find it great that except some personal emotions of the musicians, any good music (and especially instrumental) reflects the culture, the atmosphere and the spirit of the country.

.

Yazdan: What’s your goal? What do you want to get to in music industry? In Russia or generally in the world?

Alex: Right now we don’t have any goals concerning the world’s or Russia’s music industry. We’re just doing what we like to do and it’s really a big pleasure for us that people listen to our music and support us. To tell the truth, it would be just great to earn for a living with the help of music. Because it’s what we like most of all.

.

Yazdan: You are all young and comparing to your ages your music is so deep and thoughtful. Well, that’s actually marvelous

Alex: Thanks, it’s nice to hear that.

.

Yazdan: You’ve uploaded your song on last.fm for free downloading. Doesn’t that bother you?

Alex: For the current moment it doesn’t bother us. If we didn’t do it, people would have never heard our music.

.

Yazdan: I’ve recently listened to your last EP, Come Full Circle. It was sensational, especially “Nevermore”. But I believe “Endless “was a masterpiece even comparing to all post rock song I’ve ever heard. Tell me more about this masterpiece

Alex: Well, I think “a masterpiece” is a too exaggerated definition, but thanks, anyway. It took me 2 days to write this track. I had some personal problems at that time. And even a problem is a nice source of inspiration, to my opinion. So after I finished it, I sent it to the guys and we finished the track to make it sound good.  In future I want to do a remake of this track with a violin in it.

.

Yazdan: Thank you for participating in this interview. On behalf of myself and all of Psychedelia Music E-zine Readers, I thank you.

Alex: Thank you as well. Listen to good music and read books.

.

See Also :

Facebook

Info (Russian)

Info (English)

Last.fm

Bandcamp

پارسال

People Are Strange

مترجم : جاوید کیائی

با Tenhi آشنا نیستید؟ پس بخوانید : بیوگرافی کامل گروه Tenhi

پس از چهار سال بالاخره گروه فنلاندی Tenhi آلبوم جدیدی با نام Saivo منتشر کرد . نام آلبوم کلمه ای است فنلاندی که نام یکی از قلمروهای مردگان در افسانه های اسکاندیناوی است. در ترکیب جدید گروه بعد از جدا شدن llkka، تنهی بیش از هر زمانی بر وکال و همچنین بک ‌وکال تاکید می‌کند. برپایی همسرایی کار شده‌ی Tuuka، Jaako و llmari  با تن صدای پایین و تلفیق شگفت ‌آورش با صدای Tyko ، موسیقی پس‌ زمینه‌ی سحرآمیز که از دل گیتار آکوستیک، بیس‌ خفیف، پیانوی ملانکولیک، کنترباس حزن ‌بار، ویلن خیال‌ انگیز، پرکاشن آرامش‌بخش و فلوت درخشنده بر می‌آید… “Saivo” داستانی است درهم ‌آمیخته از گذشته‌ی تنهی. آواها هم در ساختار و هم در چهره‌ متفاوت شده‌اند، اما با دقتی در ابعاد بزرگتر بر جزئیات… حضور پررنگ فلوت برای ایجاد صدای نابهنجار، آشکارتر شدن و رنگ گرفتن ویلن نسبت به گذشته، فعال‌تر شدن گیتار و هم‌گامی خوبش با پرکاشن… و وکالی تماشایی! به چشم می‌خورند.

تنهی موسیقی‌ای نیست که هر زمان، هر مکان و به هر شکل بتوانید گوش کنید… شما به حس، اراده، شکیبایی و آب و هوای مناسب نیاز دارید… شاید در پاییزی حزن‌ آلود که با صحنه‌های سیاه-سفید محاصره شده و هر چیزی را به شکل غم‌زده با دردی ملموس و حسی خاکستری تبدیل می‌کند؛ با چاشنی درون‌گرایانه و احساس انزوا.

آلبوم با دوازده ترک و مجموعاً 70 دقیقه از قسمت‌های به ظاهر فشرده شما را به دنیایی دیگر می‌برد، به قلمرویی دیگر که مجذوب طبیعت شده و ردیفه‌ای است برای بازگشت به اصل؛ جایی که المان‌های فولک/نئوفولک با سنت شمال اروپا دست به دست هم داده‌اند و طرحی یکتا با بازتابی درونی و به یادماندنی نقش می‌زنند. معتقدم تنهی ِ جدید در میان همه‌ی آلبومهای‌شان هضم‌شدنی‌ترین کار بوده و پیام موسیقیایی مثبتی را با خود به دوش می‌کشد. اگرچه، “Saivo” آن هاله‌ی نئوفولک تاریک که آنها بیش از 15 سال برایمان اخت‌اش کرده بودند را ویران نمی‌کند، در مقابل: آنها این کار را متمایز کرده‌اند، با تاکید بر رسایی و جزئیات مینیمال اصیل…

کاور آلبوم پیام تصویری بی‌عیب و نقصی را برای تکمیل Saivo  ای خاکستری و خوش طعم به نمایش می‌گذارد. ایده‌ی منتشر کردن این آلبوم در ماه نوامبر بسیار عالی است. اجرای تنهی را هیچ جایی جز یک آمفی تئاتر راحت و شکیل نمی‌توان دید… یا در غاری با آکوستیک کامل… یا جایی در طبیعت ، میان جنگل و نهایتاً در حاشیه‌ی رودخانه‌ای با آب آرام، هم‌زمان با غروبی خیال‌انگیز… برای داستانی فراموش‌نشدنی.

لینک های مرتبط :

Tenhi – Saivon Kimallus / Siniset Runot

Tenhi “Saivo” teaser 2011

منبع

وبسایت رسمی گروه

نمیدونم با چه واژه ای باید استیون ویلسون رو توصیف کنم . ببینید دوستان ! علاوه بر اینکه حجم کارهایی که انجام میده بی نظیره بلکه کیفیت کارهاش هم بی نظیره . گستره سبک کارهاش هم بشدت وسیعه . تسلط روی موسیقی از انواع مختلفش در این بشر درک میشه . تسلط در نوازندگی تعداد زیادی ساز داره . واقعا نمی دونم چی باید بگم !!! شما از Porcupine Tree بعنوان مشهورترین بندش شروع کنید بیاید برسید به Blackfield که با اویو گفن اسرائیلی همکاری می کنه ، برسید به No-Man که با تیم بونس کار می کنه ، بندی با عنوان کاملا با مسمای Incredible Expanding Mindfuck که شروع شد و تموم شد ، یه پروژه دیگه به اسم Continuum با Dirk Serries بلژیکی ، بند تازه تاسیس Storm Corrosion با اکرفلت خندان از Opeth ، پروژه ای تحت نام Steven Wilson و در نهایت پروژه جنبیش Bass Communion . بماند همکاری های متعدد و گسترده اش با بقیه گروهها بعنوان میکسر ، خواننده و نوازنده میهمان و … و بماند گروه های متعدد دیگری که از دوران نوجوانی ساخته یا در اونها فعالیت میکرده ! آقایون ! خانوما ! استیون ویلسون خسته نمیشه ، ما الان صحبت از امبینت کردیم تا پراگرسیو ، اکسپریمنتال تا آرت راک ، سایکدلیک تا آلترنیتیو راک . رِنج سبک رو دارید واقعا ؟

بعد از این مقدمه دوست دارم بیوگرافی کوتاهی از Bass Communion براتون بگم و بعد برسم به آلبوم جدید . Bass Communion پروژه جانبی استیون ویلسون ترکیبی است جادوئی از امبینت ، الکترونیک و دِرُن (Drone) . ویلسون برای ساخت آلبوم هایش در این پروژه موسیقیایی معمولا از نوازندگان میهمان استفاده می کند . نوازندگانی چون رابرت فریپ (کینگ کریمزن) ، ساکسیفونیست تئو تراویس ، Bryn Jones و Vidna Obmana بلژیکی . این پروژه ریشه در اولین کارهای ویلسون بعنوان موزیسین دارد . تاثیر پذیری از موسیقی الکترونیک تجربی آلمانی و مشخصا Tangerine Dream و  Klaus Schulze کبیر و تشکیل بند Altamont با دوست دوران کودکی اش سایمون واکینگز و ساخت قطعات تجربی با سینتی سایزرهای آنالوگ قدیمی را شاید بتوان پله های اول راه انداژی پروژه ای جانبی اش در آینده یعنی همان Bass Communion امروزی دانست .

و اما Cenotaph . این آلبوم نهمین آلبوم استودیوئی Bass Communion است . جالب است بدانید که زمان ریکورد Cenotaph دقیقا همان زمانی بود که دومین آلبوم انفرادی ویلسون یعنی Grace For Drowning ریکورد شد . ویلسون این آلبوم را دنباله و بخش دوم آلبوم Ghosts on Magnetic Tape توصیف کرده اما درواقع آلبوم جدید فراتر از آن است . آلبوم جدید در واقع روابط فضایی را با محدوده هایی از اصوات زوزه مانند از دنیایی ماورای دنیای ما ، مثل نداهایی تاریک و عمیق که نفرین شده در زیر پای ما به سان جریان های داغ آهن مذاب روانند ، وارونه کرد . برای اولین بار در تاریخ Bass Communion این چرخه های رمز آلود با پالسی آرام و ریتمیک به جلو رانده می شوند . به گفته خود ویلسون صدا آمورف ، دلهره آور و کهنه است مثل ابرهایی زنگ زده و پوسیده که ارواحش بر فراز برجی سرگردانند . موسیقی این آلبوم از آن نوع موسیقی هاست که اتاق محل پخش آلبوم را آرام ، مثل تفکر و غم و غصه ، تبدیل به مکانی می کند که زمان در آن می ایستد …..

همین جا اول پُست تکلیف خودتان را مشخص کنید . می خواهید حس خوب داشته باشید یا نه ؟ اگر جواب مثبت است این پست را تا آخر بخوانید و سپس در قسمت نظرات دنبال لینک دانلود این آلبوم بگردید . این دختر خانم جوان را تا دیشب نمی شناختم . در حال جستجو برای دانلود آلبوم های تازه منتشر شده بودم که ژانر این آلبوم باعث شد چند ثانیه مکث کنم . سایت مذکور ژانر آلبوم را فولک و ایندی دانسته بود . خواننده زن است . ترکیب جذاب و دوست داشتنی همیشگی ام . بی توجه به نام آرتیست آلبوم را دانلود نمودم . از خستگی یک روز پر مشغله و سرد چشمانم رو به بسته شدن بود که دانلود این آلبوم تمام شد و مثل همیشه کنجکاو بودم مگابایت های حافظه کامپیوترم را به باد داده ام یا نه . ترانه اول شروع شد و چشمان خسته من باز و گرد شد . مطمئن بودم مگابایت ها بر باد نرفته اند ! انگار داخل وان آب گرم دراز کشیده اید، سیگار دود می کنید و لذت میبرید . به قدری موسیقی این آلبوم و صدای این دختر دوست داشتنی است که می تواند انرژی جدیدی را به شما منتقل کند . خستگی یک روز مزخرف به انرژی های مثبت و افکار رنگی، آن هم رنگ های گرم و شاد تبدیل می شوند . قانون بقای انرژی ! بله ، انرژی نه زاده می شود نه از بین می رود بلکه از نوعی به نوع دیگر تبدیل خواهد شد . انرژی های منفی با  Jasmine Van den Bogarde یا همین Birdy خودمان ( بردی استیج نِیم ِ جازمین بانو! ) تبدیل به انرژی های مثبت می شوند . این نظریه را همین دیشب اثبات کرده ام . اما اگر کمی از بردی بیشتر بدانیم بیشتر از او خوشمان خواهد آمد . چرا ؟ پس پاراگراف بعدی را بخوانید .

بردی عزیز متولد 15 ماه می 1996 است یعنی الان فقط 15 سال دارد . متولد لیمینگتن، همپشایر، بریتانیا ! سال 2008 یعنی وقتی فقط 12 ساله بود جایزه Open Mic UK را بُرد و یکی از مهمترین دلایل شهرتش همین جایزه بود . ژانویه 2011 آهنگ Skinny Love از هنرمند ایندی فولک آمریکائی Bon Iver را کاور و منتشر کرد که این آهنگ به چارت های بیست سینگل برتر انگلستان راه پیدا کرد . مادرش نوازنده پیانو در کنسرت ها بود ، جازمین نوازندگی پیانو را در سن 6 سالگی از او آموخت و در 7 سالگی نوشتن آهنگایش را شروع کرد . هم اکنون وی در مدرسه می خواند و پیانو می نوازد . مدرسه ای در حوالی زادگاهش که بطور تخصصی به آموزش اجرا و هنرهای بصری می پردازد . عموی بزرگ جازمین نیز بازیگر بوده است و به نظر وی در خانواده ای هنرمند بدنیا آمده است و رشد می کند .

او در مسابقات استعداد یابی بریتانیا ( Open Mic UK ) دو جایزه بُرد . اول جایزه استعداد زیر 18 سال و دومی جایزه بزرگ این مسابقات آن هم در مقابل 10000 رقیب . او در این مراسم آهنگ خودش : So Be Free را در مقابل 2000 نفر اجرا نمود . بعد از مسابقه او پیشنهاد قرادادی را پیش روی خود دید . قرارداد با Good Soldier Songs Ltd از طرف Christian Tattersfield رئیس Warner Bros. Music UK و 14th Floor Records . همانطور که چند سطر بالاتر اشاره کردم کاور آهنگ اسکینی لاو از Bon Iver به چارت های مختلف بریتانیا و اروپائی راه پیدا کرد و او مشهورتر از گذشته شد . این آهنگ در یکی از اپیزودهای سریال The Vampire Diaries استفاده شد . چند روز پیش اولین آلبوم این خانم جوان و با استعداد منتشر شد و همانطور که گفتم منجر به اثبات یک نظریه جدید فیزیکی از جانب من شد ! این آلبوم در حالی منتشر شد که او تنها 15 ساله است و مجله های موسیقی و منتقدین به نام، کاملا مثبت به این آلبوم نگاه کرده اند . دیلی تلگراف و گاردین و دیجیتال اسپای به این آلبوم 3 از 5 دادند و آل میوزیک 3.5 از 5 . نسخه استاندارد این آلبوم حدود 36 دقیقه است و نسخه دولاکس آن حدودا 51 دقیقه است . نسخه دولاکس 3 ترانه اضافه دارد . سینگل Shelter کاور ترانه ای با همین نام ازگروه خوب The xx است و سینگل People Help the People کاور ترانه ای با همین نام از Cherry Ghost . لذت را از دست ندهید . همین الان دست بکار شوید . لینک دانلود در قسمت نظرات منتظر شماست .

لینک های مرتبط :

Birdy – People Help The People (Official Video)

Birdy – Skinny Love [Official Video]

Birdy – Shelter (Official Video)

Birdy @ Facebook

Happy Birthday Genius

<  پارسال  >

وجودت، زادروزت و زنده بودنت مبارک

Today, the 3rd of November 2011, is Steven Wilson’s 44th birthday

Happy birthday Steve

سیزدهمین آلبوم استودیوئی مگادث منتشر شد

این آلبوم سیزده ترک دارد

و عنوان آن ” سیزده ” است

لینک دانلود در قسمت نظرات

مجله اینترنتی موسیقی سایکدلیک را از راه فید و فیسبوک دنبال کنید

سوال : لونتیک سول رو میشناسید یا نه ؟ اگه نمیشناسید همین الان ایـــنــــــجـــا رو بخونید . خلاصه خدمتتون عرض کنم که Lunatic Soul  پروژه ی شخصی  Mariusz Duda خواننده و بیسیست گروه پراگرسیو راک لهستانی ریورسایده . اینجا این احتمال هست که Riverside رو هم نشناسید . پس بر شما واجب میشه ایـــنــــــجـــا رو بخونید . خوب حالا دیگه با لونتیک سول کاملا آشنا شدید . اگه اهل پراگرسیو باشید حتما استیون ویلسونِ لهستان رو میشناسید : بله آقای Mariusz Duda . یکی از با استعداد ترین و عمیق ترین موزیسین های این سبک . نه از بریتانیا بلکه از شرق اروپا ، لهستان ! . لهستانی که با پیش قراولی دودا الان در حال تبدیل شدن به یکی از خاستگاه های جدی و جدید پراگرسیو در اروپا و جهانه . سال گذشته دقیقا تو همچین روزایی ایشون دوم آلبوم انفرادیش رو منتشر کرد که مفصلا ایـــنــــــجـــا راجع بهش حرف زدم . سومین اثر انفرادی دودا به فاصله سه سال از آلبوم اول : روح دیوانه ( آلبوم سیاه ) و به فاصله یکسال از آلبوم دوم : روح دیوانه دو ( آلبوم سفید ) منتشر شده است . این آلبوم شامل هشت قطعه بی کلام است و مکمل دو آلبوم قبلی است . یعنی باید این سه آلبوم را یک سه گانه در نظر بگیریم که با این آلبوم پایان می یابد . پس این 3 آلبوم کانسپچوالی با هم ارتباط دارند . به نظر ارتباط هم از لحاظ فرم دیده می شود هم از لحاظ محتوا . آلبوم شامل ریمکس دو قطعه از دو آلبوم قبلی نیز هست . دودا در این آلبوم بیشتر از هر زمانی به امبینت نزدیک شده است . کاور آرت آلبوم هم کار Travis Smith است .

دودا می گوید : ” انگار این موسیقی متن فیلم یا یک بازی ویدئویی است . از ابتدا لونتیک سول رو بعنوان موسیقی فیلم کار میکردم . اگه کسی بخواد از لونتیک سول ساوندترک در بیاره متاسفانه موفق نمیشه چون تعداد قطعات اینسترومنتال ( بی کلام ) در آلبوم های لونتیک سول کم بوده . وقتی در حال ریکورد آلبوم های سیاه و سفید بودیم قطعات زیادی ساختیم که به دلایلی در این دو آلبوم قرار نگرفتن . ولی حالا هیچ چیزی نمیتونه جلوی ما رو از جمع آوری اون ترک ها ، انتشارشون تو یه مجموعه واحد و در یک سی دی مجزا بگیره . معتقدم به لطف این آلبوم ، کل داستان این سه گانه شخصیت و عمق کافی رو بدست میاره . اولش میخواستیم Impressions به دو پارت تقسیم بشه و به دو آلبوم سفید و سیاه اضافه شه اما بعد از اولین بار شنیدن تیم Kscope پیشنهاد دادن که همه این ترک ها جمع بشن و بعنوان یه آلبوم مجزا منتشر بشن . فکر می کنم ایده شون بسیار جالب بود . “

و باز دودا می گوید : ” اینها قطعاتی نبودن که از آلبوم های قبلی حذف شده باشن ، ایده هایی هستن با همون سطح حرفه ای که فقط ریکورد نشدن . اینطوری شد که امسال زمانی پیدا کردم که دوباره به استودیو برگردم و کاری که نتونسته بودم بهش رسیدگی کنم رو تموم کنم و سناریوی موسیقیایی کاملا جدیدی رو خلق کنم . آهنگ ها بی کلامند ، بخاطر همینه که این آلبوم کاراکتر کاملا مجزایی داره . اولش قصد داشتیم تو انتشار مجدد این ترک ها رو به بی ساید آلبوم های سفید و سیاه اضافه کنیم با این حال تصمیم گرفتیم به یک مجموعه موسیقی که بسیار جالب و بدیع بود و شایستگی انتشار مجدد رو داشت زندگی ببخشیم . همیشه دوست داشتم یه آلبوم بی کلام منتشر کنم . امیدوارم این اثر ، اگرچه کوتاه ، بتونه احساسات مثبتی فراوانی رو برای شنونده هاش به ارمغان بیاره . “

لینک دانلود در قسمت نظرات

مجله اینترنتی موسیقی سایکدلیک را از راه فید و فیسبوک دنبال کنید

موسیقی نروژ را با گروههای اکستریم متال میشناسند اما یکهو گروههای پراگرسیو راک / متال بسیار بسیار خوبی ! در این نروژ خودنمایی می کنند . یکی از نمونه های درخشان این گروهها همین گروه برخاسته از اسلو Airbag است . امسال برای دوستداران پراگرسیو سال فوق العاده ای بود . تاکنون شاهد انتشار آلبوم های فوق العاده ای از گروهها و موزیسین های فوق العاده این سبک بودیم . دانه درشت ها اینها بودند :

Steven Wilson با آلبوم Grace For Drowning

Opeth با آلبوم Heritage

Steve Hackett با آلبوم Beyond the Shrouded Horizon

Beardfish با آلبوم Mammoth

Wolverine با آلبوم Communication Lost

آلبوم جدید ایربگ All Rights Removed را نمی توان بهترین آلبوم امسال نامید اما بی شک یکی از بهترین و مسحور کننده ترین آلبوم های امسال خواهد بود . با فضای خاص موسیقی ایربگ آشنا بودیم ( در آلبوم هویت 2009 ) شدت تاثیر پذیری ار پینک فلوید ، پورکیوپاین تری ، بلکفیلد و آناتما در موسیقی آنها واضح است . علیرغم وجود این وضوح در تاثیرپذیری ایربگ موسیقی خود ، اتمسفر خود و هنر خود را با امضای اختصاصی ارائه می دهد . وجود این امضای اختصاصی کمتر در بین گروههای موسیقی امروز دیده می شود . متریال ایربگ پیچیده نیست اما ترانه ها پس از چند بار لذت بیشتری را منتقل می کنند . صدای خواننده گروه Asle Tostrup گاهی یادآور استیون ویلسون ، آندرو اتیمر و مارک هالیس است . ایربگ را میتوان گروهی علاقه مند به پینک فلوید و پورکیوپاین تری ( در اوایل فعالیت خود : دوران سایکدلیک راک  این گروه ) دانست . لینک دانلود در قسمت نظرات . از شنیدن این آلبوم لذت ببرید .

فرامرز اصلانی

قلعه تنهایی > دانلود

از آلبوم روزهای ترانه و اندوه

Pink Floyd-Ish

تولدت مبارک روانی

پارسال

لو رید ( Lou Reed ) موزیسین و عکاس آمریکائی در دنیای راک مشهور است . عمده شهرت این موزیسین مربوط به عضویت وی در گروه The Velvet Underground است . گروهی که شاید در دوران خود مهجور ماند و موفقیت تجاری کسب نکرد اما تاثیر وسیعی بر روی موزیسین های بعدی گذاشت . بطوریکه موزیسن هایی که بعد ها از VU الهام گرفته بودند در آینده به شهرت بسیاری رسیدند . لو رید از آندسته از هنرمندانیست که با داشتن 69 سال سن می تواند ادعا کند کارنامه موسیقیایی درخشانی داشته است . لو رید موزیسینی همه فن حریف است : گیتار الکتریک ، گیتار بیس ، ملترون ، سینتی سایزر ، کیبورد ، پیانو ، هارمونیکا ، درامز و پرکاشن !  اینها قسمتی از لیست سازهایی هستند که رید توانایی هنرنمایی با آنها را دارد !

برویم به سال 2009 . بیست و پنجمین مراسم سالانه راک اند رول هال آو فیم ( Rock And Roll Hall Of Fame  ) متالیکا و لو رید در این مراسم برنامه داشتد . بعد از اجرا صحبت هایی مبنی بر انتشار آلبوم مشترک شد اما این اتفاق 2 سال به تاخیر افتاد . چند ماه پیش متالیکا در سایت رسمی خود خبر از انتشار آلبوم مشترک با لو رید بزرگ داد . آلبومی با نام Lulu . این آلبوم قرار است سی و یکم اکتبر منتشر شود . این اولین سینگل منتشر شده از این آلبوم است . تنها نکته ای متوجه نمیشوم اصرار جیمز هتفیلد است بر خوانندگی !!!!! صدای او در این آهنگ نماد بارز عذاب الهی است !!! صدایی درب و داغان تر از همیشه !!! نکته دومی که متوجه نمیشوم همکاری متالیکا و لو رید است ، نمی دانم چرا اما از زمانی که متوجه این همکاری شدم یک تصویر ذهنی ثابت مدام روی مغزم راه میرود ! و آن این است : همکاری یک هنرمند با استعداد و یک فاحشه بیچاره !!!!!!

بهترین و کوتاه ترین توصیف برای موسیقی ShamRain به نظر اتمسفریک راک است . اما انگار موسیقی ShamRain نمونه مشابهی ندارد . با اینکه الهامات را میتوان در موسیقی شان جستجو کرد اما در نهایت شما با ShamRain مواجه می شوید . بعضی سایت ها سبک گروه را گاتیک راک و دارک فولک دانسته اند بعضی دیگر Melancholic بعضی دیگر حتی موج نو .  این گروه فنلاندی در سال 2000 توسط Janne Jukarainen  و Matti Reinola تاسیس شد . آلبوم قبلی گروه دو سال پیش منتشر شده بود : Goodbye to All That . آلبوم خوش ساختی بود ، ترک زیبای Raindrops را احتمالا از این گروه شنیده اید . ذکر این نکته بد نیست که خواننده گروه Entwine یعنی Mika Tauriainen جز اولین خواننده های گروه ShamRain بوده که مدت هاست از ShamRain جدا شده است . در سایت رسمی گروه چندین نقد منتشر شده از آلبوم جدید را می توانید بخوانید . امیدوارم از آلبوم لذت ببرید . لینک دانلود در قسمت نظرات .

کلیف برتون

بیسیست فقید متالیکا

بیست و پنج سال گذشت

R.I.P

.

کم پیش می آید برای آلبومی ماهها و سالها منتظر بمانم . وقتی موزیسینی با نبوغ و ابتکار و هوش موسیقیایی خود آنچنان شما را تحت تاثیر خود قرار دهد و شما را مسحور و مجذوب هنر خود سازد تحمل انتظاری طولانی منطقی ترین کار ممکن است . شما منتظر می مانید و سپس ماهها و سالهای پیش رو را با هنری ناب سپری می کنید . یک معامله نه چندان پایاپای و لذت بخش و صد البته پر سود برای شنونده . در مجموع امسال فقط منتظر انتشار دومین اثر انفرادی استیون ویلسون بودم . انتظار به پایان رسید . نابغه باز موسیقی ساخت و ما را به حال خودمان رها کرد . باور کنید از امروز صبح بی وقفه این آلبوم را گوش می کنم و لذت میبرم . استیون ویلسون با این آلبوم به دنیای جدید و عجیبی سفر کرده است . ما نیز در این سفر همراه او هستیم . سفری مدرن به گذشته های نه چندان دور . انگار با هواپیمای اختصاصی به قدیم پرواز کرده ایم . ایتدا کمی از آلبوم ، انتشار و یش از انتشار آن صحبت می کنم و سپس به خودم آلبوم خواهم رسید .

اطلاعات کلی

نام آلبوم : Grace For Drowning

تاریخ رسمی انتشار : بیست و ششم سپتامبر 2011

نام لیبل : ساب لیبل Kscope

تعداد دیسک : دو

زمان آلبوم : دیسک اول : چهل دقیقه ، دیسک دوم : چهل و سه دقیقه و پانزده ثانیه

تاریخ ساخت آلبوم : ژانویه 2010 تا جون 2011

تعداد تراک ها : دیسک اول : هفت تراک ، دیسک دوم : پنج تراک . در مجموع دوازده تراک . دلاکس ادیشن : شش تراک اضافه .

نسخه های مختلف انتشار آلبوم : سی دی و وینیل و Blu-Ray

موزیسین ها :

Nic France

Steve Hackett

Robert Fripp

Tony Levin

Nick Beggs

Trey Gunn

Theo Travis

Jordan Rudess

هنرمندان مسئول امور بصری :

Lasse Hoile : عکاس و کارگردان

Bettina Ejlersen : دستیار عکاسی

Carl Glover : کارگردان هنری

Ray Shulman : آوترینگ بلو-ری

ویلسون ، کمی پیش از انتشار

اگر بازه زمانی پیش از انتشار این اثر را که دومین اثر انفرادی استیون ویلسون است ، بازه زمانی بین اثر اول و دوم بدانیم بی درنگ به سال 2008 میرویم . سالی که اولین اثر انفرادی ویلسون منتشر شد . منتقدین همگی دید مثبی به آن اثر داشتند . اثری که به نظر من ویلسون را در خالص ترین شکل آن زمانش نشان میداد . ترانه های زیبا و اشعار زیباتری که با هم مجمموعه ای ماندگار را رقم زدند . سال بعد ویلسون با پورکیوپاین تری آلبوم The Incident را منتشر کرد . آلبومی با ویژگی ها و داستان های خاص خود . اگر علاقه مندید مصاحبه ویلسون را درباره آن آلبوم در دو قسمت ( قسمت اول و قسمت دوم ) بخوانید تا با داستان آلبوم کاملا آشنا شوید . سال 2011 ویلسون با آلبوم سوم بلکفیلد می آید و سال 2011 با دومین اثر انفرادی خود . در این میان سری آلبوم هایی تحت عنوان ریمکس و کاور ورژن منتشر شدند . سال 2010 ویلسون آلبوم آخر آناتما We’re Here Because We’re Here را میکس کرد ( مصاحبه های آناتما درباره آلبوم آخرشان را اینجا و اینجا بخوانید ) . ویلسون امسال نیز کار میکس آلبوم جدید Opeth یعنی Heritage را انجام داد . درباره آلبوم جدید Opeth بطور مفصل بخوانید :  اینجا . فعالیت های زیاد این موزیسین فعال محدود به موارد اشاره شده نیست و ویلسون همکاری هایی با گروههای مثل OSI ، Orphaned Land و Paatos داشته است . لیست کامل همکاری های ویلسون را اینجا ببینید .

ویلسون – Grace For Drowning

اگر هنوز مصاحبه ویلسون درباره این آلبوم نخوانده اید همین الان آنرا در دو قسمت بخوانید – قسمت اول و قسمت دوم – ویلسون موزیسین فوق العاده فعالیست . هر جا که هنر ، موسیقی و دهه طلائی موسیقی یعنی دهه هفتاد باشد با احتمال خیلی زیادی منتظر حضور ویلسون نیز باشید . اما خود ویلسون فعالیت خود را در این دو سال کم می داند . او می گوید این آلبوم اولین موسیقی “استیون ویلسون” در این دو سال است پس از آلبوم The Incident پورکیوپاین تری . او می گوید آلبوم آخر بلکفیلد را اویو گفن نوشته نه او . می گوید اگر اولین اثر انفرادی وی را تاثیر و الهام از دهه هشتاد بدانیم آلبوم جدید را باید تاثیر و الهام و شاید به نوعی احیای مدرن دهه هفتاد بدانیم . ویلسون درباره نام آلبوم می گوید علیرغم پرسش بسیاری این عنوان به جف باکلی ارتباطی ندارد . پرسش گران این سوال  به ذهنشان خطور کرده چرا که تنها آلبوم جف باکلی Grace نام داشت و جف باکلی در اثر غرق شدگی Drowning فوت کرد . اما ویلسون به مانند همیشه داستان خود را دارد . همانطور که بقیه کارهای او داستانی منحصر به فرد داشتند این آلبوم نیز داستان منحصر به فرد خود را دارد . عنوان آلبوم ارتباط مستقیم با داستان آلبوم دارد . داستانی که یک نقطه عطف دارد . آن نقطه عطف چیست ؟ ویلسون می گوید عنوان آلبوم از داستان مردمانی گرفته شده که تجربه های خیلی نزدیگ به مرگ داشته اند بویژه آنهایی که نزدیک بوده در اثر غرق شدن بمیرند . آنها پس از نجات می گویند : هنگامی که شما در حال غرق شدن هستین ، بعد از دست و پا زدن و مبارزه برای زنده ماندن به نقطه ای می رسید که تقریبا وارد یک مرحله از آرامش می شوید . آرامشی که تمام وجود شما را فرا می گیرد . این همان نقطه است . همان نقطه عطف . ویلسون به زیبائی این حالت آرامش قبل از مرگ را به حالت هایی از زندگی تشبیه می کند . وی می گوید همه ما در حال غرق شدن هستیم . زندگی نوعی غرق شدگی است . تدریجی و کمی طولانی . در نقطه ای از زمان شما حالتی از آرامش را تجربه می کنید . گویی این همان آرامش پیش از غرق شدگی است . او می گوید : من در این سن دیگر برایم مردم و نوع تفکرشان درباره من مهم نیست .

ویلسون می گوید باید برای این آلبوم وقت گذاشت تا بتوان آنرا عمیقا درک کرد . آلبوم دو قسمت دارد : Deform To Form a Star و Like Dust I Have Cleared From My Eyes و ویلسون می گوید باید برای هر قسمت وقت زیادی صرف کرد سپس به سراغ دیگری رفت . ویلسون قسمت دوم را تجربی تر و تاریک تر میداند . این تاریک تر بودن را به  روشنی می توان درباره دیسک دوم Insurgentes نیز مشاهده کرد . انگار ویلسون در دیسک های دوم با آهنگ های کمتر ولی طولانی تر و تاریک تر قصد زدن ضربه نهایی را دارد . ویلسون می گوید باید غرق در این آلبوم شوید تا آنرا متوجه شوید وگرنه خیلی از چیزها را از دست خواهد داد .ویلسون این آلبوم را بزرگترین پروژه خود تا به امروز می داند و دلایل خود را حضور موزسین ها و سازهای مختلف می داند . حضور سازهای بادی چوبی تا گروه های کُر ، پاینو تا گیتار و نوازنده های جز تا راک می داند . استیون موفقیت گروه های راک دهه هفتادی را استفاده از المنت های موسیقی جز و ناکاملی نسبی موسیقی راک دهه هشتاد تا به امروز را فقدان کامل تاثیرات جز بر آن می داند . او این آلبوم را تلاشی برای بازگشت تاثیرات جز به پراگرسیو راک می داند . به همین دلیل از موزسین های جز استفاده کرد . او یاد نکردن گروه های راک از جز را شرم آور می خواند . وی جز را عامل نوآوری و شکوفایی موسیقی در دهه هفتاد میلادی می داند . او جز را عاملی اصلی در رسیدن موزیسین به رهایی می داند . با این تفاسیر این آلبوم تاثیرات شدیدی از جز و گروه هایی دهه هفتادی در خود دارد .

این آلبوم اثر بدیع است . تصاویر قبلی خود را از ویلسون کمی کنار بگذارید و با موسیقی جدید رو در رو شوید . خبری از موسیقی تاریک Insurgentes نیست ولی تاریکی به گونه ای دیگر خود را نمایان می کند . این آلبوم هم شبیه آهنگ هایی شبیه آهنگ های Insurgentes دارد مثل بخش هایی از Sectarian و آهنگ شاهکار ، بی نظیر و تاریک Index و هم آهنگ هایی دارد که شاید نمونه آنرا در کارهایی نخستین پورکیوپاین تری و King Crimson شنیده بودیم . تاثیر جز به شدت بارز است . مثل همیشه کارهای بصری آلبوم با Lasse Hoile بوده است . کارگردان و عکاس نابغه دانمارکی که ارتباط معنوی عمیقی با ویلسون دارد و حرف های ویلسون را نه در قالب نُت بلکه در قالب شات و فریم به زیبائی و تاریکی هر چه تمامتر میزند . قبل از انتشار این آلبوم 3 ویدئو از این آلبوم منتشر شد که از لینک های زیر می توانید آنها را ببینید . آلبوم را گوش کنید . چند بار و سپس با آلبوم به این سو و آن سو بروید و داستان خود را داشته باشید .

ویدئو ها و لینک های مرتبط

ویدئوی Remainder the Black Dog

ویدئوی Track One

ویدئوی Index با زیرنویس اختصاصی وبلاگ

وبسایت رسمی آلبوم

هنر ، الهامات و دهه هفتاد

قسمت دوم و نهایی

در دنیای پراگرسیو راک / متال استیون ویلسون پادشاهی می کند . ویلسون علاوه بر اینکه مغز متفکر یکی از برترین گروه های موسیقی حال حاضر دنیا – پورکیوپاین تری – است ، درگیر پروژه های جانبی بسیاری از جمله Blackfield و No-Man است . زمانی که بر روی پروژه های خود کار نمی کند مشغول تهیه و میکس کار گروههای قابل توجهی چون Anathema و Opeth و نیز ریمسترینگ آلبوم های کلاسیک گروه های پیشگام در این سبک همچون King Crimson ، Jethro Tull و Caravan است . اخیرا حین تهیه آلبوم انفرادی جدیدش – Grace For Drowning – که دومین آلبوم انفرادی وی محسوب خواهد شد ، یک Listening Party برای این آلبوم در نیویورک برگزار شد و آنجا بود که توانستم کل آلبوم را بشنوم و با خالق آن به صحبت بنشینم . قسمت اول این مصاحبه را اینجا بخوانید .

.

جردن : ميشه در مورد موزيسين هايي كه اين بار ازشون استفاده كردي كمي حرف بزني ؟ من از حضور Jordan Rudess از دریم تیتر و Steve Hackett از جنسیس مطلعم .

استیون : بله ، اين دو نام های بزرگی در این آلبوم هستند . در واقع افرادي كه من به كار ميگيرم خيلي معروف نيستند . از نوازنده هاي جاز زیادی در اين آلبوم استفاده كردم . چيزي كه من هنگام ریكورد اين آلبوم بهش آگاه بودم ، چيزي بود که در موردشون حرف زديم ، آلبومهاي دهه هفتاد ، اغلب نوازنده هاشون راك اجرا میکردن در حالي كه واقعا نوازنده راك نبودند . بخصوص از تعداد نوازنده هاي جاز بسياري سود میبردن . اگر مثلا به آلبومی مثل اولین آلبوم King Crimson گوش کنید دارید به نوازنده هاي جازي گوش ميكنيد كه راك ميزنند و جالبه جاز تقریبا عنصری است که خارج از تاریخ پراگرسیو راک شکل گرفته . اگر شما به هر موسيقي که طی سی سال اخیر تحت عنوان پراگرسیو راک ساخته شده گوش کنید يك چيز در همه آنها بارزه : فقدان كامل تاثيرات جاز .

.

جردن : بله ، حق با شماست .

استیون : من به پراگرسیو متال و نئو پراگ فكر ميكنم . كاملا مشخصه هيچ جازي در اونها نيست . من نيز بعضي از موسیقی های خودم رو در اين دسته قرار ميدم . هنگام ریمکس كردن برخي از اين ریكوردهاي قديمي متوجه شدم كه جاز چه عنصر مهمي براي متمايز كردن يك اثر به حساب مياد . به Jethro Tull يا King Crimson گوش كنید . جاز زیادی در اين موسيقي ها به گوش ميرسه و Grace for Drowning تقريبا انگار تلاشي است براي بازگشتن به اثرات جاز در پراگرسیو راک . به همين دليل من گشتم و با آگاهي نوازنده هاي جازي رو پيدا كردم كه با نوازندگي راك خيلي آشنايي ندارند . درامر ، Nic France ، یك نوازنده بريتانيايي جاز زيرزميني است . وي اساسا براي سولو ساخته شده ، كاري كه جاز درامر ها خوب انجام ميدهن . جاز درامر معمولا نقش رهبري است كه با با نوازنده سولو ديالوگ خلق ميكنه و اين نقش با نقش درامر راك كه اصولا گروو رو نگه ميداره كاملا متفاوته . هوم! ديگه كي رو داريم؟ Theo Travis نوازنده فلوت و ساكسیفون كه به کراتي در اين سالها باهاش كار كردم . نوازنده گيتاري به نام Mike Outram كه از صحنه جز بريتانيا اومده ، وي همچنين در Insurgentes هم نوازنده بوده . واسه گیتار بیس ما Tony Levin و Nick Beggs رو داريم و Pat Mastelotto در بعضي تركها درامز زده . Jordan هم مشخصه كه كيبورد ميزنه و بيشتر كارهاشو خودم انجام دادم . در واقع گروه بزرگ نوازندگي در كار نيست .

.

جردن : در مورد دهه ي 70 و جاز حق با شماست . شما به Forever و Mahavishnu Orchestra بازگشتید و امروزه در حقيقت هيچ گروهي پيدا نميشود كه به کارهای آن گروه ها را به یاد آورد .

استیون : تنها گروهي كه من واقعا فكر ميكنم عنصر قوي جاز در كارهاش نمايان هست ، گروه Mars Volta است . من اين گروه را دوست دارم و فكر ميكنم تركيب موسيقي هاي لاتين ، هاردكور ، پراگرسيو و سايكدليك در كارهايشان ، كاملا نوين و تازه است . البته من به روشي كاملا متفاوت ،كلاسيك به اين تركيب ميرسم در حالي كه آنها بيشتر از طريق هاردكور به اين تركيب دست ميابند . اين در واقع يكي از استثنائات است . شما هرگز از جاز به عنوان عاملي تاثيرگذار در موسيقي راك ياد نميكنيد كه من فكر ميكنم امر شرم آور است . معتقدم موسيقي جاز است كه به انفجار نوآوري و تجربه گرايي اوايل دهه 70 منجر شد . موسيقيدانهاي راك بسياري را ميتوان يافت كه به ميسقي جاز گوش ميدادند و درنهايت با اين موسيقي به رهايي رسيدند . به رهايي رسيدن به اين معني كه ديگر نيازي نداشتند آهنگ پاپ سه دقيقه اي بنويسند . جاز يعني معنويت و آزادي كه براي دوره كوتاهي منشا فوق العاده اي براي موسيقي به حساب مي آمد . تنها 5 يا 6 سال طول كشيد كه پانك به صحنه آمد و سپس دوباره به راك اند رول و آر اند بی و اصول اوليه خود بازگشت .

.

جردن : دقيقا . وقتی Raider II رو شنیدم تاثیر مستقیم سومین ال پی King Crimson یعنی Lizard رو حس كردم . البته منظور من سرقت هنري مستقيم نيست ولي ملودي آغازين ، براي مثال ، كاملا مشابه “Cirkus” است .

استیون : در کل الهام از Lizard و King Crimson زیاد است . زماني كه ضبط را شروع كردم كاملا درگير دستكاري اون ریكوردها شده بودم . وقتی در حال بزرگ شدن بودم سه گروه مطرح بودند : Pink Floyd ، King Crimson و Tangerine Dream . دوست داشتم بتوانم جزئی از Crimson باشم و بتوانم وارد متن موسیقی شان شوم و سعی کنم بفهمم چطوری این آهنگا ساخته میشن . دائما ايده استفاده از موسيقي جاز به ذهنم باز ميگشت Lizard كاملا همين چيزي بود كه ميخواستم ، بیس آن آلبوم سولوي Robert Fripp بود با استفاده از موزیسین های محلی جز بریتانیائی آن زمان . مردم پيانوي Keith Tippett را براي مثال دوست داشتند و بسياري ديگر از نوازنده های کورنت و ترومپت آن زمان مثل Marc Charig . ليزارد براي من مثال بارزی است که چطور راك و جاز قادر است معجونی جادويي خلق کند و بنابراين در موسيقي من عینا وجود دارد . شما اشتباه نميكنيد ، این تو DNA من هست !!!

.

جردن : آه ، من هم همینطوری فكر ميكنم . در موسيقي تصویر سازی مربوط به تصورات ناشی از دراگ به شدت دیده می شود به Voyage 34 ، Fear of a Blank Planet و Grace For Drowning اشاره ميكنم . براي من سوال است اين تصاوير از كجا مي آيند .

استیون : من مسحور این تصاویرم . يعني ، من مجذوب قاتلين سریالی ميشم ولي مسلما خودم يك قاتل نيستم . من جذب فرهنگ و فضاي مخدر ميشوم ولي خودم مخدر مصرف نميكنم .

.

جردن : نه به اين معني كه خيلي روی Porcupine Tree حساس یا وسواسی شده باشم ولي در كالج مقاله اي درباره ايده قاتلان سریالی درون آلبوم In Absentia نوشتم .

استیون : بسيار عالي! كاملا سوالت درسته ولي من فكر ميكنم مردم گاهي دچار اين اشتباه ميشون كه چون شما در مورد مخدر مينويسيد پس مصرف كننده حرفه اي مواد هستيد .

.

جردن : خوب اگر بودی به هيچ جا نميرسيدی .

استیون : خوب بله اين يه موضوع ديگر است . من هميشه جذب فرهنگ مخدر شده ام مخصوصا تاثيري كه بر جوانترها ميگذارد . نه تنها داروهاي غير مجاز . كل ايده فرهنگ تجويز دارو (مخدر) و اين ايده كه والدين مسووليت فرزندان خود را بر عهده نميگيرند چون ميتوانند از عبارت “رفع مسووليت” : “او دچار اختلال كمبود توجه است” استفاده كنند . من تا ده سال پيش چيزي از ADD نشنيده بودم ، مطمئنا زماني كه من بچه بودم وجود نداشت . در آن زمان كودك شما خارج از كنترل است . اكنون براي والدين بسيار راحت است كه به دكتر مراجعه كنند و به كودك مارك ADD بزنند و دارو تجويز كنند . من فكر ميكنم الان بسيار راحت تر است به پرسش شما پاسخ دهم من مجذوب چيزهايي ميشوم كه درك نميكنم . من قاتلين سریالی را و اينكه چه چيزي آنها را متمايز ميكند درك نميكنم . اين امر درست مثل اينست كه بخواهي به عمق آن وارد شوي و در مورد مواد هم همينطور است . من آن را درك نميكنم و بنابراين مرا مجذوب خود ميكند و من آهنگها بسياري درباره آن مينويسم .

.

جردن : منطقی ه ! . مي دانم كه شما واقعا نميخواهيد درباره Porcupine Tree الان حرف بزنيد ولي بايد از شما درمورد آهنگ مورد علاقه خودم بپرسم “Heartattack In A Layby” صادقانه ميگويم فكر ميكنم اين كار نبوغ محض است . ميخواهم بدانم چه چيزي شما رو به نوشتن آن واداشت .

استیون : ممنون از شما . اين آهنگ يكي از مورد علاقه هاي خودم نيز هست . من فكر ميكنم يكي از مواردي كه در مورد وضعيت انسانها هميشه ناراحت كننده است ، حسرت خوردن است . حسرت حرفي كه نزده ايد و بايد ميزديد يا كاري كه نكرده ايد در حالي كه بايد انجام ميداديد . حسرت اينكه از غريزه خود پيروي نكرديد و با فردي كه موقعيتش را داشتيد ازدواج نكرديد . همه اين مسايل . فكر ميكنم اين ناراحت كننده ترين ويژگي آدمي است و”Heartattack In A Layby” به حسرت بر ميگردد . همه اش در مورد شخصي است كه در لي باي ميميرد و به وضعيتي كه روز قبل ، شب پيش ، يك هفته قبل يا هر زمان ديگري كه خانه خود را ترك كرده است مي انديشد . حس قوي حسرتي است براي حل نكردن يك مشاجره يا دعوا يا هر چيز ديگري . فكر ميكردم اين دقيقا همان تصوير مورد نظرم است . در واقع زماني كه شروع به نوشتن آهنگ كردم،آهنگ در مورد مردوي بود كه در لي باي مورد اصابت گلوله قرار ميگيرد و در لي باي بر زمين مي افتد . ولي بعد فكر كردم اين حس قويتر است كه مورد حمله قلبي قرار گيرد و خودش هم از مردن خود آگاه نباشد . ايده آهنگ اينگونه بود و مشخصا از آهنگهاي مورد علاقه خودم نيز هست . خيلي خوشحالم كه خوشتون اومده .

.

جردن : من عاشق این آهنگم . شما اغلب ميگيد میخواستید که موسیقی پورکوپاین تری ، بلکفیلد و پروژه انفرادیتون جلوه های بصری مجزا داشته باشن . شما هميشه گفته ايد كه گروه هاي بزرگ داراي زیبائی شناسی متفاوتی هستند و شما زوج هنري خودتون را پیدا کردید . اون شخص Lasse Hoile بود . چه چيزي شما رو جذب اين تصويري كرد كه Lasse براي موسيقي شما خلق كرده ؟؟

استیون : فكر ميكنم مناسب موسیقی من بوده و پيدا كردن شريك ويژوال براي موسیقی كه خوب كار كنه سخته . ده سال طول كشيد كه من پيداش كنم . وقتي پيداش كردم يا بهتر بگم اون منو زماني كه كارش را به من پيشنهاد كرد ، به نظر فوق العاده بود چون هنر او همان چيزي بود كه من در ذهن داشتم . در هر صورت ، من هميشه به فكر ويژوال بوده ام . اولين چيزي كه بعد از تمام كردن يك آهنگ بهش فكر ميكنم اين نيست كه “چگونه ميتوانم اين آهنگ را بهتر كنم” بلکه اینه که ” اين آهنگ از نظر بصري چگونه نمايش داده شود”. من هميشه اين ارتباط قوي را بين سينما و موسيقي حس كردم . ويژوال و موسيق . براي من مهم بود كسي را پيدا كنم كه همان چيزي را كه در ذهنم ميگذرد را مستقيما خلق كند . اين چيزي است كه فقط دو يا سه بار در كل زندگيتان اتفاق مي افتد كه كسي را بيابيد كه با شما تا اين حد مرتبط است . براي مثال من ميتوانم براي وي آهنگ “Heartattack In A Layby” را تعريف كنم و او ميرود و با چيزي برميگردد كه من ميگويم : اين دقيقا خودشه ! معمولا در مورد افراد ديگر مي گويم : نه اين دقيقا آن چيزي كه در ذهنم ميگذرد نيست،ولي در مورد Lasse دقيقا همان كاري را ميكند كه من مي خواهم . ما هر دو علاقه زيادي به سينماي اروپا و سینمای مستقل داريم. ما هميشه ميگيم : تو اون صحنه از فيلم فرانسوي سال 1963 را ميشناسي ؟ در نتيجه ما نقاط مشترك زيادي داريم كه به جهت گيري كارمان كمك ميكند (جهت گيري كارمان را راحت تر ميسازد) . در اين پروژه مسلما وي براي من بسيار ارزشمند است او در Grace for Drowning زوج اصلي من بوده است .

.

جردن : بسيار عاليست استيون و من موافقم كه ويژوال كامل كننده يك موسیقی است . دوباره بهت براي Grace for Drowning تبريك ميگم . اين ریكورد عاليه . ممنون از دعوتت براي گوش كردن به ریكورد و صحبتهاي امروز . مراقب خودت باش .

استیون : ممنون كه اومدي جردن !

.

.

پایان قسمت دوم و نهایی

.

هنر ، الهامات و دهه هفتاد

قسمت اول

در دنیای پراگرسیو راک / متال استیون ویلسون پادشاهی می کند . ویلسون علاوه بر اینکه مغز متفکر یکی از برترین گروه های موسیقی حال حاضر دنیا – پورکیوپاین تری – است ، درگیر پروژه های جانبی بسیاری از جمله Blackfield و No-Man است . زمانی که بر روی پروژه های خود کار نمی کند مشغول تهیه و میکس کار گروههای قابل توجهی چون Anathema و Opeth و نیز ریمسترینگ آلبوم های کلاسیک گروه های پیشگام در این سبک همچون King Crimson ، Jethro Tull و Caravan است . اخیرا حین تهیه آلبوم انفرادی جدیدش – Grace For Drowning – که دومین آلبوم انفرادی وی محسوب خواهد شد ، یک Listening Party برای این آلبوم در نیویورک برگزار شد و آنجا بود که توانستم کل آلبوم را بشنوم و با خالق آن به صحبت بنشینم .

.

جردن : هی ، استیون ، چطوری ؟

استیون : خوبم ، مرد . شما چطوری ؟

.

جردن : خیلی خوب ، واقعا باعث خوشحالی ه که می تونم امروز با شما صحبت کوتاهی داشته باشم . من بیشتر از یک دهه است که طرفدار شما هستم و Grace For Drowning معرکه است . تو حتی خودت رو هم شکست دادی …

استیون : اوه ! ،خُب ، ممنونم .

.

جردن : خُب عنوان آلبوم از کجا اومد ؟

استیون : جالبه ! یه روزی یکی ازم پرسید عنوان آلبوم به جف باکلی – Jeff Buckley – مربوطه ؟ چون تنها آلبوم جف باکلی Grace نام داشت و او غرق شد – He Drowned – و مُرد ( استیون در این لحظه میخندد ) . اینا کاملا تصادفی اند نه عمدی ، اگر چه عنوان آلبوم از داستان مردم هایی گرفته شده که تجربه های نزدیک به مرگ داشتن ، به ویژه اونایی که نزدیک بوده با غرق شدگی زندگی شون را در آخر خط ببینند . اونا میگن هنگامی که شما در حال غرق شدن هستین ، بعد از دست و پا زدن و مبارزه برای زنده ماندن به نقطه ای می رسید که تقریبا وارد یک مرحله از آرامش می شوید . آرامشی که تمام وجود شما را فرا می گیرد . ظاهرا وقتی که شما بر اثر سرمای شدید نیز بمیرید حالت مشابهی رُخ خواهد داد . من آن را بعنوان استعاره ای از زندگی می دانم . بدون اغراق ، فکر می کنم یه جورایی همه ما در حال غرق شدن هستیم . این روزها زندگی مانند یک تجربه شدید است و انگار همه ما تا حدودی در حال غرق شدن در استرس و سرعت زندگی مدرن هستیم . احساس می کنم با بالاتر رفتن سنم به اون نقطه رسیده ام ، اون نقطه آرامش و واقعا هیچ چیز واسم مهم نیست . اینکه مردم درباره موسیقی من چه فکری می کنند یا من واسه مردم خوب به نظر میرسم یا نه اصلا واسم مهم نیست .

.

جردن : آها

استیون : منظورم اینه که وقتی شما بیست سالتونه ، شما واسه اونا اهمیت قائلید . برای شما فکر مردم درباره شما مهمه ، مهمه که شما برای دیگران خوب به نظر برسید ، از دید اونا خوب حرف بزنید و یا حتی موسیقی خوب ( از دید مردم ) گوش کنید . دیگه واسه من مهم نیست . فکر می کنم این چیزی است که شاید بتدریج بین سی سالگی و سن الانِ من اتفاق می افته . تقریبا شبیه رسیدن به یک آرامشه اما بدیهی است که من هنوز در حال غرق شدن هستم . ما همه در حال غرق شدن هستیم . يك جور احساس رضايت هست از اینکه ديگه اهمیت همه چیز برات نابود میشه .

.

جردن : به نظر شما تفاوت این آلبوم با آلبوم قبلی Insurgentes چیست ؟

استیون : اساسا به یک طریق با هم فرق دارند ، ریشه Insurgentes خیلی خیلی به موسیقی دهه هشتاد و موسیقی های که من با آنها بزرگ شدم بر می گشت . موسیقی جالب آن زمان ، پسا پانک و موج نو . من در مورد گروه هایی مثل Joy Division ، The Cure ، Cocteau Twins و Talking Heads صحبت می کنم . اون مدل گروههایی که دوست داشتم ، زمانی که من مشغول کشف کردن موسیقی بودم اونها آلبوم منتشر می کردن . و وقتی من شروع به ساخت آلبوم Insurgentes کردم واقعا به حجم عظیمی از موسیقی های این مدلی گوش می دادم و به همان اندازه ریشه های اون آلبوم به دهه هشتاد بر می گرده . ریشه آلبوم جدید Grace For Drowning به دهه هفتاد بر می گرده . اون موسیقی هست که من مجبور بودم به عقب بر گردم و بعنوان یه نوجوون از آرشیو پدر و مادرم ، بهترین دوستم و برادر بزرگم کشفش کنم . من این دوره فوق العاده در موسیقی رو کشف کردم ، بویژه 5 سال اول دهه هفتاد ، و فکر می کنم شما می تونید اون رو در آلبوم جدید بشنوید .

.

جردن : موافقم . من دبیرستان رو با شنیدن Thick As A Brick و Lamb Lies Down شروع کردم و هنوز به اونها گوش میدم .

استیون : بفرما ! اون آلبوما . یه چیز جادوئی تو موسیقی اون دوران وجود داره و به همین دلیل این آلبوم خوبه ! . نمی خوام این آلبوم به نظر کار قدیمی یا بیعتی با اون دوران به نظر برسه . مطمئنا اینطوری نیست اما قطعا صدای این آلبوم به شدت به درون اون دوران کشیده شده .

.

جردن : و شما آلبوم را به دو جلد تقسیم کردید . جلد اول Deform To Form a Star و جلد دوم Like Dust I Have Cleared From My Eyes .

استیون : دو آلبوم چهل دقیقه ای . بله .

.

جردن : سوالم اینه که آیا باید هر کدوم رو یه آلبوم مجزا در نظر بگیریم مثل آلبوم The Incident یا باید اونها رو نیمه ای از یک آلبوم بدونیم . مثلا آهنگ Raider Prelude از جلد اول و آهنگ Raider II از جلد دوم . به نظر میرسه همه جز یک نسخه هستن .

استیون : خوب ، همه آهنگ ها با هم ضبط شدن ، از یک احساس بر اومدن و دلیلی نداره تفاوت موسیقیایی داشته باشن . به نظرم جلد دوم تاریک تر و تجربی تره . در نهایت لزوما هدف این نبود که نشون بدیم از لحاظ موسیقیایی متفاوتند ، در حقیقت هدفم همون چیزی است که شما این روزها بهش میگید سلیقه شنونده و نه فقط این روزها اگر بخوام کلی تر بگم : فکر می کنم یک طول بهینه برای یه تجربه شنیداری وجود داره و فکر می کنم اینکه بسیاری از آلبوم های کلاسیک از دوران صفحه های وینیل اومدن و تعداد کمی از اونها از دوران CD اومدن اصلا تصادفی نیست .

.

جردن : موافقم.

استیون : در مورد دوران سی دی آلبومها تا 50 ، 60 ، 70 ، 80 و حتي 80 دقيقه هم ميرسن . آلبوم من +80 دقيقه است ، ولي قصد نداشتم لزوما كار 80 دقيقه اي يا كاري در ماكزيمم زمان ممكن انجام داده باشم . در عوض ايده ي تقسيم آلبوم رو به دو تجربه مستقل شنيداري اجرا كردم ، البته اگه خوشتون اومده باشه . پس ايده من اين چيزي كه امروزه اجرا ميكنيد يعني كل آلبوم يك جا ، پشت سر هم گوش ميكنيد نيست . شما بايد براي شناخت يك آلبوم زمان صرف كنيد و سپس سراغ آلبوم بعدي برين و وقت بزاريد . هر دو با هم ریكورد شدن و به نحوي خواهر و برادر هم هستند . موارد بسيار ديگري هم هست ، اين آلبوم مثل يك موسیقی ساده نيست . شما اگر كاملا غرق در اين موسیقی نشويد ، چيزهاي بسياري رو از دست خواهید داد .

.

جردن : بخشي از دلايلي كه شما ميگيد اين بزرگترين پروژه شما تا به امروز بوده همين هست ؟

استیون : دلايل بسياري وجود داره كه من ميگم اين بزرگترين پروژه ام است . من ميگويم بزرگترين چون شامل عظيم ترين نيروهاي موسیقیائی هست . تو این ریکورد همه چیز هست از سازهای بادی چوبی تا گروه های کُر ، از پيانو و گيتار تا نوازنده هاي جاز و نوازنده هاي راك . به همين دليل ميزان اجزای تركيبي در اين ریكورد از قبل بيشتر است . از طرف ديگر ، بزرگترين پروژه ام هست چون اولين باري است كه تصميم گرفتم برای یک پروژه انفرادی تور برگزار کنم . ميخواهم بگويم : “ببين ، اين ركورد واقعا براي من مهمه و ازتون ميخوام كه جدي بگيرينش . ” منظورم اين نيست كه Insurgentes واسم مهم نيست بلكه عميقا احساس ميكنم اين ركورد بهترين كاري است كه تا حالا انجام دادم و نمي خواستم به عنوان بخشي از يك پروژه جانبي مورد بي توجهي قرار بگيره . اين پروژه اي است كه من بيشترين زمان رو صرفش كردم . بعضي ها فكر مي كنند من پركارم و يا معتاد به كارم هستم ولي در واقعيت اين اولين موسیقی جديدي است كه در دو سال اخیر منتشر ميكنم . آخرين آلبوم بلکفیلد : به دی ان ای من خوش آمدید ! رو Aviv نوشت ، پس اين آلبوم اولين موسیقی جديدي است كه من بعد از آلبوم Incident نوشتم و منتشر ميكنم .

.

پایان قسمت اول . ادامه دارد .

.

افسوس که دیگه آر ای ام نداریم

اینو بخونید

“To our Fans and Friends: As R.E.M., and as lifelong friends and co-conspirators, we have decided to call it a day as a band. We walk away with a great sense of gratitude, of finality, and of astonishment at all we have accomplished. To anyone who ever felt touched by our music, our deepest thanks for listening.” R.E.M.