بهترین های 2011 از نگاه مجله موسیقی سایکدلیا – بخش پنجم
.
.
بهترین های 2011 از نگاه مجله موسیقی سایکدلیا – بخش اول
بهترین های 2011 از نگاه مجله موسیقی سایکدلیا – بخش دوم
بهترین های 2011 از نگاه مجله موسیقی سایکدلیا – بخش سوم
بهترین های 2011 از نگاه مجله موسیقی سایکدلیا – بخش چهارم
.
.
3. Mogwai – Hardcore Will Never Die, But You Will
.
موگوای در پُست راک برای من مثل پینک فلوید است در پراگرسیو راک . گروهی به شدت تاثیر گذار و کار درست که پُست راک را به شیوه خود تعریف و تفسیر می کنند . دوستان اسکاتلندی ما از The Cure و Pixies تاثیر زیادی گرفته اند و بر گروه هایی چون Archive تاثیر گذارده اند . پُست راک عجیب و غریب موگوای با سایر پُست راک های مشهور فرق دارد اگر شباهتی هم دیدید شباهت آنها به موگوای است نه موگوای به آنها ! . در این گروه دیوانه ای به نام Stuart Braithwaite فعالیت می کند . چرا دیوانه ؟ شاید کنسرت های موگوای را دیده باشید . استیوارت با چشمانی باز – که انگار بی خوابی مزمن آنها را اینقدر باز نگه داشته و او را کمی ترسناک می کند ! – و استایل خاص نوازندگی اش نقش یک روانی را بر روی صحنه تئاتر موگوای بازی می کند . او به روزنامه اکسپرس گفته بود : » بیشتر مردم به بی کلام بودن آهنگ عادت ندارند . لیریک برای بعضی از آنها خوب و راحت است . فکر می کنم آنها دوست دارند با آهنگ بخوانند و وقتی نتوانند کمی ناراحت می شوند » . هفتمین آلبوم استودیوئی موگوای شاید نکته جدیدی در کارنامه هنری شان برجای نگذاشته باشد اما همچنان یک کار سطح بالا در این ژانر محسوب می شود . نام ترانه ها و آلبوم های موگوای همیشه برایم جالب بوده . در این آلبوم ترانه ای با نام « شما لیونل ریچی هستید» وجود دارد ، به نظر وقتی استیوارت مست بوده و لیونل ریچی را در فرودگاه میبیند به سمت وی می دود و این جمله را به زبان می آورد ! . ترکیب گیتار و پیانو و سینتی سایزر با امضای موگوای می شود یک موسیقی خاص . آن نوع موسیقی که به شما می گوید : خواننده را فراموش کن ، بیا و نویز را احساس کن . این آلبوم کاری نفس گیر است که خیلی ها آن ر با کارهای قدیمی موگوای مقایسه می کنند . از آن جنس موسیقی که کم ساخته می شود . شخصا معتقدم موگوای را باید کشف کرد ، خیلی ها هنوز موگوای را درک نکرده اندو شاید آیندگان بتوانند درک کنند که موگوای چه گوهر ارزشمندی است ! . ( راجع به این آلبوم اینـــــجا صحبت کرده بودم . اولین آلبومی که در سال 2011 در این وبلاگ معرفی شده بود )
.
.
2. Steven Wilson – Grace For Drowning
.
تقریبا سال گذشته میلادی منتظر انتشار این آلبوم بودم . ویلسون حداقل در این وبلاگ دیگر احتیاجی به معرفی ندارد . اولین آلبوم انفرادی اش Insurgentes یک شاهکار موسیقیایی در دو سی دی بود . یک روان گردان قوی . دومین آلبوم انفرادی ویلسون شباهت ها و تفاوت هایی با آلبوم قبلی اش دارد . این آلبوم آغشته به موسیقی Jazz است ! او بارها و بارها اذعان کرده که دوران طلائی موسیقی دهه هفتاد بوده است . همان دورانی که ویلسون تقریبا دهه دوم زندگی اش را شروع کرده بود . تاثیر شدیدی از آن مقطع حساس بر ویلسون به جا نمانده است . او با موسیقی دهه 80 بزرگ شد . تقریبا هر شنونده حرفه ای موسیقی شکی در این جمله ویلسون ندارد و دهه هفتاد را دوران طلائی موسیقی راک می داند . پس ویلسون Jazz را وارد پراگرسیو خود می کند به مانند دهه هفتاد . فیلم Midnight In Paris وودی آلن را دیده اید ؟ انگار ویلسون کارگردان فیلم Grace For Drowning است و ما همچون شخصیت اول فیلم وودی آلن ( Gil – Owen Wilson ) . همراه با وودی آلن به دوران طلائی گیل بعنوان یک نویسنده ( دهه 20 میلادی ) می رویم و همراه ویلسون به دوران طلائی موسیقی ( دهه 70 میلادی ) سفر می کنیم . فرق اساسی آلبوم اول و دوم انفرادی ویلسون الهام گرفتن از دهه 80 و 70 است . اما این آلبوم شباهت هایی با دیگر کارهای ویلسون دارد . ویلسون باز هم داستانی را با آلبومش روایت می کند . داستانی از آنهایی که تجربه نزدیک به مرگ داشته اند . عنوان آلبوم نیز دقیقا از همین داستان گرفته شده است . برای من این داستان ها نشانه تمرکز ویلسون بر روی کار هنری اش است . او مدتی بر روی موضوعی تمرکز می کند و سپس نسخه ای صوتی و شخصی از آن موضوع منتشر می کند . هیجان انگیز است و البته تحسین برانگیز . این آلبوم در 3 سی دی منتشر شد و در هر سی دی ترک های فوق العاده ای گنجانده شده بود . به ویژه ترک Index که شخصا آن را بهترین ترک سال 2011 می دانم . درباره این آلبوم خیلی مفصل اینجـــــا صحبت کرده بودم . اگر می خواهید درباره آلبوم ، داستان و پروسه ساختش بیشتر بدانید مصاحبه ویلسون را بخوانید در دو قسمت : قسمت اول – قسمت دوم .
.
.
1. Airbag – All Rights Removed
.
انتظار ظهور یک گروه نئو پراگ به این خوبی از نروژ کمی سخت بود ، ولی خوب سخت بود ! گذشته ها گذشته ! اینجـــــــا گفته بودم نمی توان این آلبوم را بهترین آلبوم سال نامید ! اشتباه کرده بودم این آلبوم بهترین آلبوم سال از نظر من است . تاثیر پینک فلوید و پورکیوپاین تری بر موسیقی این گروه واضح است . دوستان نروژی ما هم همیشه به آن اذعان دارند و این دوست داشتنی است . ولی باور کنید آنها امضای خود را به ثبت رسانده اند . اتمسفرشان مهر ایربگ دارد . صدای Asle Tostrup یادآور صدای استیون ویلسون است و به نظر حتی در خوانندگی از ویلسون الهام گرفته است . آنچه موسیقی ایربگ را از گروههای مذکور جدا می کند تاکید بیشتر ایربگ بر احساس و فضای کمی رمانتیک در ترانه هایشان است . تقریبا مثل کاری که هموطنانشان در Gazpacho انجام می دهند . ترانه هایشان معمولا با تمپوی بالا شروع نمی شود و شامل جزئیات زیادی است . صدای Asle Tostrup کاملا با موسیقی ایربگ مچ می شود . بدون اغراق آنها یک آلبوم شاهکار یا حداقل آلبومی با چند ترانه شاهکار از خود به جا گذاشته اند . ترانه هایی که مخلوطی از پراگرسیو پینک فلوید و پورکیوپاین تری است با المنت های شوگیز . شما در ترانه Light Them All Up درگیر سولوی ویولا به سبک اروپای شرقی می شوید و در تاریکی آن قفل می شوید . آن آهنگ همچون سوهانی بر روی روحتان کشیده می شود اما انگار لذت بخش است . یکی از دوستان عزیز داستان این آهنگ را بطور کامل در گروه فیسبوک ما شرح داده بود : اینـــــــــجا . آلبوم با ترانه بی نظیر Homesick تمام می شود . انتخاب این آهنگ بعنوان حسن ختام آلبوم یک انتخاب بی نظیر بود . این آهنگ هر آنچه می خواهید به شما می دهد و سپس آلبوم تمام می شود . این همان لحظه ای است که بی درنگ دوباره سراغ آلبوم می روید ! 50 دقیقه موسیقی عالی منتظر شماست .
.
.
نظر دادن من در مورد این آلبوما الکیه ! چون همه دیگه میدونن این 3تا آلبوم چی میگن ! هرچند mogwai تو لیستم نبود و پشیمونم از این بابت ! به شخصه فکر نمیکردم airbag اولین آلبومت باشه. ولی مثل اینکه فضای سوپر رومانتیک و پر از احساسات ایربگ کار خودشو کرده !
19 ژانویه 2012 در 3:05 ب.ظ.
فقط بحث احساسات آلبوم نبود . آلبومش خیلی یکدست و تر و تمیز از آب درومده بود . همه چی سر جاش بود این به نظر دلیل موفقیت این آلبوم بود
19 ژانویه 2012 در 6:18 ب.ظ.
وای…..
چقدر خوشحال شدم این پستو دیدم. فکر نمیکردم ایربگ 1 شه. (چون وقتی معرفی کرده بودی آلبومو، یادمه نوشته بودی که نمبشه بهترین نامید اما یکی از بهتریناست. معلومه هرچی بیشتر گوش دادی رتیهاش بهتر شده تو لیستت). مرسی.دومیام که مثل لیست من استیون. ای ول.
دمت گرم. این پست بهترین پست یکسال اخیر بود. :دی
19 ژانویه 2012 در 3:47 ب.ظ.
آره خوب گوش دادن بیشتر باعث شد نظرم عوض شه و اینکه خوشحالم ایربگ رو خیلی ها میشناسن الان . دوباره باید از رحمان عزیز که این بند رو یکی دو سال پیش بهم معرفی کرد تشکر کنم .
19 ژانویه 2012 در 6:20 ب.ظ.
چقدر عالی توصیف کردی هر سه تارو. بخصوص آلبوم استیون. ممنون بابت این ادبیات گیرا و جذاب.
19 ژانویه 2012 در 3:55 ب.ظ.
ممنون سیاوش عزیز
19 ژانویه 2012 در 6:21 ب.ظ.
دستت درد نکنه واسه همه موسیقی های خوبی که تو این سال با ما شریکشون کردی. ازت ممنونم
19 ژانویه 2012 در 5:00 ب.ظ.
منم از شما ممنونم که همراه وبلاگ بودی
19 ژانویه 2012 در 6:21 ب.ظ.
ایربگ به حق بهترین آلبوم امسال بود! هر چند من کماکان آلبوم اولشون را بیشتر میپسندم ولی این البوم هم یک شاهکار توی ژانر پراگرسیو بود… این روزا کمتر گروهی را میشه پیدا کرد که ترک 18 دقیقه ای بسازند که تا اخرین لحظه در اوج باشه… کاری که ایربگ با homesick کرد.
در مورد آلبوم اخر استیون شخصا خیلی موافق با رتبه اش نیستم. شاید چون با ژانر jazz خیلی نمیتونم ارتباط برقرار کنم. البته واقعا هر کاری که استیو انجام بده حتی اگه بازخوانی اهنگهای بریتنی هم باشه معرکه از اب در میاد! ولی به حر حال من انتظارم بیشتر از اینا بود. خودم رتبه دوم را به آلبوم جدید آناتما میدم… هر چند که یک آلبوم استودیویی نبود ولی یک شاهکار تمام عیار بود.
mogway هم که به نظرم بهترین پست راک امسال بود. هر چند باید از البومهای خوب دیگه امسال توی این ژانر مثل کارای the seven mile journey و tides from nebula و sleep dealer هم یاد کرد.
یکی دیگه از آلبومهای فوق العاده امسال موسیقی متن فیلم drive بود که به نظرم مثل خود فیلم واقعا تاثیرگذار بود!
19 ژانویه 2012 در 5:04 ب.ظ.
اره، موسیقی درایو خیلی خوب بود. منم لذت بردم، بخصوص آهنگ nightcall.
19 ژانویه 2012 در 5:31 ب.ظ.
گوش ندادم . فیلمش رو دوس داشتم ولی اونقدرها روم تاثیر نزاشت
19 ژانویه 2012 در 6:24 ب.ظ.
گفتنی ها رو گفتی منم فقط اضافه می کنم که در مورد فالینگ دیپر حرفی نزدم چون آلبوم استودیوئی به شمار نمی اومد
19 ژانویه 2012 در 6:22 ب.ظ.
در مورد drive بگم که کارگردانیش جایزه کن را برده و جزو فیلمای برتر سایت متاکیریتیکه! چیزیش که به نظرم خیلی تاثیرگذار بود خشونت بی پرده و بشدت واقعی فیلم بود…
راجع به آناتما هم فقط یه جمله میشه گفت:
everything they touch turns to gold!
20 ژانویه 2012 در 10:00 ق.ظ.
من فیلم رو همونطور که موسیقی گوش میدم ، میبینم . در مورد جوایز و متاکرتیک هم میدونستم اما فیلمش اونقدر برای من گیرا نبود . درگیرش نشدم . در مورد آناتما کاملا باهات موافقم
20 ژانویه 2012 در 2:33 ب.ظ.
سلام
بالای جدول کمی جو سنگین است
فکر کنم نظر شخصی خودم رو بگویم بهتر باشد
5 آلبومی که من در سال 2011 انتخاب کرده بودم اینها بود
Sleep Dealer کل آلبوم
Ali Ferguson کل آلبوم
Coldplay کل آلبوم
Foo Fighters در مورد تراک I should have known که یکی از بهترین تراکهای سال 2011 نیز هست
Steven Wilson مشخصا کل آلبوم
و آلبوم ایربگ در رتبه پائین تری قرار داشت
نهایت در رتبه هفتم
در مورد علی فرگوسن باید کمی حرف زد چون کمتر کسی آنرا می شناسد
با آلبوم
The Windmills And The Stars 2011
اگر کسی آنرا گوش نداده باشد بدون شک حس بدیعی را از دست داده است
نه به خاطر سلیقه شخصی بلکه به خاطر بی نظیر بودن نوع موسیقی و مسترینگ آن /
انتخاب های فوق نه از این جهت که خیلی خوب بودند
بلکه از این جهت که پیشرفت دو چندان داشتند
ایبرگ موسیقی بی نظیری دارد
هر چند کپی برداری خوبی از ترکیب آرت راک و دیگران دارد به خصوص سولوی های پینک فلوید
ولی آنقدر خوب و تمیز جمع شده است که هر کسی می تواند آنرا به جز بهترین های خودش قرار دهد
صحبت دلیل خوب بودن آنهاست و اینکه چه چیزی را خودشان به نمایش گذاشته اند
و چه چیزی را ابداع کرده اند
/
20 ژانویه 2012 در 3:56 ق.ظ.
خوب با کلدپلی و فوفایترز تو همچین رتبه هایی اصلا نمی تونم کنار بیام . طبق تعریف خودتان از خوب بودن (نمایش چیزی بدیع – ابداع و ابتکار ) هیچکدام در آلبوم کلدپلی و فوفایترز دیده نشد . اسلیپ دیلر آلبوم خوبی داد هر چند کارهای قبلیشان را صد در صد به این آلبوم ترجیح میدهم . علی فرگوسن را هم نشنیده ام . تست خواهیم کرد . ممنون از پیشنهادت
20 ژانویه 2012 در 2:32 ب.ظ.
از علی فرگوسن لینک داری ؟
20 ژانویه 2012 در 3:14 ب.ظ.
سلام
من هم لینک مناسبی برای دانلود پیدا نکردم
از این سایت ریپ کردم با کیفیت نسبتا قابل قبول
http://aliferguson.bandcamp.com/
20 ژانویه 2012 در 7:08 ب.ظ.
ممنونم . منم از همین سایت گرفتم ولی هنوز وقت نشده گوش بدم
21 ژانویه 2012 در 12:09 ق.ظ.
دست درد نکنه یزدان خیلی زحمت کشیدی
20 ژانویه 2012 در 1:35 ب.ظ.
فدای تو بهزاد جون
20 ژانویه 2012 در 2:35 ب.ظ.
ahsant ! nesbat be payiiina’e jadvalet kheili hesse khoobi nadashtam ama harchi balatar oomadi zogh zadam kardi
ba entekhabe aval & dovomet 100% movafegham 
20 ژانویه 2012 در 8:42 ب.ظ.
من کوچیکتم داداش . انتخاب اول رو مدیون خودتم .
21 ژانویه 2012 در 12:10 ق.ظ.
damet garm,ghesmate Mogwai ro kheyli khosham oomad…makhsoosan title ahangasho ke gofti….masalan in yeki «Stupid Prick Gets Chased by the Police and Loses His Slut Girlfriend»!!!
best post-rock band in my opinion
24 ژانویه 2012 در 10:16 ق.ظ.
موگوای متعلق به آینده است
24 ژانویه 2012 در 1:33 ب.ظ.